June 23, 2016

Տարօրինակելով տարօրինակվածի մասին

2016-06-20 12:01 GMT-05:00:
Ժող, ախր էն օրվա «արվեստի գործը» շատ ավելի ուժեղ էր ԱԱԾի դեմ քան էս տղու տղայական տանկը ու գյադայական ակցիան, բայց չգիտես ինչու՝ միայն սա ա տարածվում ու հանրային հնչեղություն ստանում։

2016-06-20 22:34 GMT-05:00:
աննա ջան, իմ կարծիքով (և սա միայն իմ կարծիքն է) տե կոլեկտիվի նպատակը ոստիկանության հետ բախում ունենալը չէ։ բերման ենթարկվելը շա՜տ հեշտ է, ու ցանկացած մարդ կարող է դա անել։ այլ հարց է, թե կարե՞լի է շարունակել գործել, անել ակցիաներ և փնտրել համախոհներ ու ստեղծել հաղորդակցություն ու կապ համայնքների հետ ուրիշ (ոչ ճակատային և ոչ ուժային) լեզուներով։ ավելի մեծ հիմարություն է թույլ տալ որ քեզ «դատի» այս համակարգը, այս անօրեն ռեժիմը, քան կենդանի համայնքը։

2016-06-21 8:17 GMT+04:00:
և իրականում սխալ եմ ասում, ոչ թե ակցիաներ՝ մենք ակցիաներ չենք անում, այլ տեղի ունենալիքներ, որոնք տեղ են պահանջում ու

http://queeringyerevan.blogspot.am/2009/10/teghi-unenaliq.html

2016-06-21 8:40 GMT+04:00:
Աննա ջան, իրականում եթե իրենց հայացքով նայես, կտեսնես, որ իրենց հուզող «միակ» բանը դա իրենց իշխանությունը պահելն է։ Արտակի ակցիան ագրեսիվ էր, հարձակողական էր, սիմվոլիկ պատերազմի հրավեր ու հետևաբար մենք արդեն գիտենք իրենք ինչ անսրտությամբ են իրենց կոնկուրենտ հակառակորդներին սրբում։ Երբ պատերազմը սկսվեց, մի խումբ մարդիկ ու հատկապես ֆեմինիստ կանայք խոսում էին խաղաղության անունից։ Խաղաղությունը իր մեջ սերն էլ է ներառում։ Իշխանության մրցակցության դաշտում համբույրը, սերը նույնիսկ եթե միասեռական է, դիտարկվում է որպես խաղաղասիրական ակտ, իսկ խաղաղասերները իշխանությանը վտանգի տակ չեն դնում։ Կարծում եմ սա է պատճառներից մեկը, որ բացի «խայտառակելուց» ուրիշ կոշտ քայլեր չեն ձեռնարկում։ Ու նաև պետք է հիշենք մեկ այլ բան, որ տանկի ակցիայի շուխուռը ակցիան անելու ժամանակ չթնդաց, այլ հենց դատական գործի ժամանակ։ Այսինքն կապ չունի այս հասարակության համար դու ինչ ես անում, այն կարևոր է դառնում երբ քեզ պետությունն է դատում։

2016-06-21 9:37 GMT+04:00:
Դե հենց դրանից էլ պայթում եմ, որ գյադա պետությունը գյադայականն ա ընդունում որպես մարտահրավեր, ու ոչբռնության մեթոդները ցավոք անտարբերության են մատնվում, մինչդեռ ինձ համար կարևոր ա, որ դրանք հնչեղություն ստանային, դրանցով ոգեշնչվեին մարդիկ, հենց էդ սերը դառնար մարդկանց համար արժեք։ Ու այո, ցավում եմ, որ դատելիս ա ստացվում էդ հնչեղությունը ու բացարձակ ի նկատի չունեի, որ լավ կլիներ որ դատական գործ լիներ, հակառակը՝ ցավում եմ, որ էս ա վիճակը, որ հնչեղությունն ամեն դեպքում ապահովում ա էդ պետություն կոչվածը, որը դատում ա։

միայն մի բանում համաձայն չեմ, որ խաղաղասերները վտանգի տակ չեն դնում իշխանությանը, այսինքն՝ եթե ուզեն, շատ լավ էլ կդնեն ու ոչբռնի կերպով, ու դրանում ես ոչ միայն համոզված եմ, այլ բազմակողմանիորեն ուսումնասիրած։Ճ լավ եղեք։

2016-06-21 0:44 GMT-05:00:
ps. եթե զուգահեռ տանենք քո բերած երկու օրինակները ռուսական վայնա արտ խմբի իրականացրած երկու հանրային միջամտությունների հետ, որոնք են՝ ա) ռուսական աած-ի շենքի դիմաց կամուրջի վրա նկարել գիգանտ առնանդամ, բ) խմբի միայն կանայք մետրոյում համբուրում էին ոստիկաններին, տեսնենք թե ինչ եղավ։ առաջինը հանեց մեծ շուխուր, ու մարդկանց կյանքը վտանգի տակ դրվեց, իսկ երկրորդով հիացան ու հաճույք ստացան, բայց վտանգ չտեսան։

ես համաձայն եմ քո հետ, բայց փորձել էի գրել, թե իրենց համար այս պահին վտանգը ինչպես է սահմանվում։

2016-06-21 10:25 GMT+04:00:
Լավ կլիներ մի նամակում մտքերս դնեի :) ամեն դեպքում ևս մեկ նամակով մեկնաբանությանս շարունակությունը։

Ըստ իս այս տեղի ունենալիքը իր բնույթով խախտում է հանրայինի ու մասնավորի սահմանները։ Այստեղ գործողությունը ագրեսիվ չէ ու ուղղված է իր միջավայրին, սակայն ոչ միանշանակ ձևով։ Այն կարծես բեմադրված է լուսանկարչական սրահում (ինչպես օրինակ Մարիամ Շահինյանի ֆոտոստուդիայում, ուր այցելում էին թաքնված սիրահարները), իսկ ԱԱԾ-ի շենքը կարծես հանդիսանում է ֆոնի դեկորացիա։ Մարմինների այս կոմբինացիան նույնպես ստուդիային ներհատուկ է՝ մեկը նստած է աթոռին, իսկ մյուսը կանգնած է կողքին անձրևանոցով։ Երկուսի հայցքը կարծես հենց լուսանկարչական սարքին են ուղղված։ Այս առումով պետք չէ մոռանալ հենց ոգեշնչման աղբյուրների՝ երկու լուսանկարների առկայությունը (Խաչատուրյան-Տոմարաձե և Փարաջանով-Վարդանով) ու տեսնել այս տեղի ունենալիքը որպես մասնավոր ստուդիայի տարածքի պատերի կոտրում։ Քաղաքը դառնում է մի մեծ ստուդիա, այն քաղաքը, որտեղ նորապսակները նկարվում են բնության գրկում, իսկ ազատ սիրահարները նկարվում են ճնշող, անօրինական համակարգի շինության գրկում։

2016-06-23 12:35 GMT+04:00:
ՃՃ, Շուշանն էլ էն օրը ասեց . . չեն նկատում թե նկատում են կարևոր չի . . . քանի որ նկատել-չնկատելու մասին մտածելը ենթադրում ա իշխանական հարաբերությունների մեջ մտնելը . .  նույնիսկ մեր ուղեղներում դա կրելը . . . ոչ ոք չի նկատում որ ԱԱԾ-ում մարդիկ ցմահ նստած են, ոչ ոք չի նկատում որ կանայք համբուրվում են, աչքից դուրս ա, օրվա մեջ չի, ու ես ուրախ եմ, որ այդպես ա, որովհետև դա ինձ հիշեցնում ա որ կյանքը այդտեղ ա . . որ փխրուն ա, որ լինում ա, որ հենց էդ առիթ չդառնալու, ֆոկուսի մեջ չլինելու շնորհիվ միայն դա գտնվում ա մի տեղ, որտեղ միայն իրականը հնարավոր ա դառնում . . . եթե նկատեն, անվանեն, տեղավորեն ուղեղներում, դրոշմը տան ցանկացած կերպ՝ կմեռնի, կգնա, գրված կլինի, արդեն անհնարին ու եղած կլինի . . . այսպես թե այնպես ամեն ինչ անցյալում ա, նույնիսկ էն պահին երբ լուսինեն լալայի հետ համբուրվում ա, բայց մի բան կա՝ լուսինեն ու լալան իրար նայելով ու իրար հպվելով դարձնում են իրավիճակը ներկա: հանդիպում կա ու ինձ համար դա կարևոր ա . . Փարաջանովի ու իր ընկերոջ, Գայանե Խաչատուրյանի ու իր ընկերուհու հետ, ում անունները ինձ հայտնի չեն: Գայանե Խաչատուրյանին ես մինչև դա չգիտեի, բայց հասկանում եմ ինչ հանդիպում էին փնտրում տեսախցիկին նայելով:

Բանտում մարդիկ հանդիպում են: Համբուրվելով ես բանտից դուրս եմ գալիս, որովհետև պատը կապ չունի այլևս: Անհնարինը՝ ծիծաղելի է և ոչ կարևոր

2016-06-23 12:54 GMT+04:00:
Տաս տարի առաջ գիրք էի տարել ԿԳԲ-ի շենք Նաիրի Հունանյանի համար . . . ընկերուհիս էր գրել ու ձեռագիր էր . . սպիտակ գույնի . . վախենում էի քրտնած մատներս չմաշեին դա . . շատ էի ուզում տեղ հասներ . . . մի կես ժամ մեզ պահեցին նախասրահում, որտեղ գլխի էի ընկնում, որ տեսախցիկներով մեզ նայում էին . . . հետո պատուհանը բացվեց ու մի գլուխ ուսերով ու սպիտակ վերնաշապիկով փորձում էր մի քսան րոպե ինձանից հասկանալ թե ով եմ ու ինչի ա մտքովս անցնել գիրք բերել Հունանյանին . . . խոսք տվեց որ կփոխանցի . . . մի երկու ամիս հետո հանդիպեցի էդ մարդուն մարդու իրավունքների վերաբերյալ չգիտեմ ինչ կոնֆերանսի ժամանակ, ճանաչեցի ու զարմացա թե ինչ կարճ բոյ ուներ . . . հարցրեցի թե փոխանցեցիր թե չէ, ասաց որ չէ, որ չէր կարող, որ եսիմ ինչ, որ  Հունանյանի եղբորը էլ չի կարող պահել, որովհետև ո՞վ դրան կպահի, գժվել ա՞. . . և այլն և այլն . . . զզվելի իրավիճակ «մարդու իրավունքների» զզվելի կոնտեքստում . . . մինչև հիմա սիրտս խառնում ա . . երկրորդ հարկում իրանք ունեն թանգարան . . գլխներիդ ընկնի էդ թանգարանը, էդ պատերը, ամբողջ անտուրաժը որով ձեզ շրջապատել եք . . արա էդ ինչ են անում? արտասահմանցի են? եսիմ չեմ խոսում

2016-06-23 20:08 GMT+04:00:
es uzum ei grkei arminein asei shnorhakalutyun, bayc es entex chei

erb du shatrvani mej eir, vostikannery amen inch anum ein vor menq heru linenq qeznic, menak mnain u irenc gorcy anenin

iharke kapvac e, bayc lezun e urish

2016-07-06 13:20 GMT+04:00:
Ուզում եմ վերադառնալ էս խոսակցությանը, ամեն դեպքում ուզում էի ավելի խորքային արտահայտեի իմ մտքերը էս թեմայի շուրջ։

Թեև տարաձայնություն կար երկու կանանց՝ նախկին ՊԱԿի առջև գործողության անվան հետ՝ ակցիա է դա, թե արվեստի գործ, միևնույն է, երկուսի հիմքում էլ (գործողություն, արվեստի գործ) «գործ» բառն է, այսինքն՝ շարժում, արվող մի բան, ստատիկ իրավիճակի խախտում և ըստ էության՝ հարաբերություն։ Ինձ համար այդ հարաբերությունը հստակ բախում է ճնշողի, վերահսկողի, սպանողի, խոշտանգողի և նրա միջև, ով չի ենթարկվում էդ ամենին ու դիմադրում է։ Գործողությունն ինքնին դիմություն էր, և ես ուզում էի խնդրականացնել դիմադրության մեթոդը և համեմատել մեկ այլ գործողության հետ, որը բնութագրել էի «գյադայական», բռնության քարոզով լի։ Ինձ համար շատ կարևոր է դիմադրությունը հանուն ապրելու (ըստ էության՝ ինչի՞ն ենք դիմադրում, որ ապրենք ազատ, արժանապատիվ, ինքնօրեն, հանրայնորեն և այլն), բայցևայնպես շատ կարևոր է, որ դիմադրությունն ինքնին կյանքի արժեքով մղվի։ Դիմադրում ենք սիրելով ու սիրով՝ սենց ընկալեցի ես գործողությունը, կարծում եմ՝ կյանքն ու սիրելը մերժողների համար դա նույնչափ խոցելի կարող էր լինել, որքան ստվարաթղթեի տանկը, եթե մշակութային բռնությունն այդքան խորքային չլիներ այս հասարակության գիտակցության մեջ, այսինքն՝ ոչ միայն իրենց՝ նախկին ՊԱԿի խոշտանգողների, այլև լայն հանրության ու ասենք՝ լրագրողների։ Բայց քանի որ մշակութային բռնությունը, այսինքն՝ բռնության ու բռնի մեթոդների համընդհանուր արդարացումն ու փառաբանումը այդչափ տարածված է, ոչբռնի մեթոդը, թվում է, ուշադրության չարժանացավ։

Էստեղ շատ էլեմենտներ կան միգուցե, բայց անկհայտ է, որ պատրիարխալությունը, որը բռնության բոլոր տեսակների մարմնացումն է, այդ թվում՝ մշակութայինի, դեռ որոշ ժամանակ չի ընկալի ոչբռնությունը, բայց ես վստահ եմ, որ հենց ոչբռնությունն է սասանելու էդ պատերն ու ջարդելու էդ շղթաները, նենց որ գովում ու սատարում եմ «էս ո՞վ են, արտասահմանցի՞ են» ասողների ուղեղի արտաքին մի երկու թաղանթը պատռած կանանց։Ճ

«Տարօրինակելով տարօրինակվածը» տե՛ս այստեղ 

June 20, 2016

QYC featured at the interdisciplinary one-day workshop "Ordinary Times? Everyday Lives and Social Dynamism in the South Caucasus" at the University of Winchester

If you happen to be here on the following date and time:

Ordinary Times? Everyday Lives and Social Dynamism in the South Caucasus 
Friday 24 June, 9:30am-5:15pm } Room 116, Tom Atkinson Building, King Alfred Campus, University of Winchester, Sparkford Road, Winchester, Hampshire SO22 4NR, United Kingdom

Helin Anahit (Middlesex University) will be discussing the art interventions organized by the Queering Yerevan Collective in her talk "De-institutionalising and Feminising Gendered and Gentrified Public Spaces in Armenia."

June 4, 2016

տարօրինակելով տարօրինակվածը

http://www.epress.am/

Ազատ մարդ, ազատ քաղաքացի, ինքնորոշված, ինքնիշխան կին և մի համակարգ, որը ռեակցիա է տալիս, որը չի պարունակում որևէ ստեղծագործական միտք, ստեղծագործական պրոցեսներ։
                                                                                                                               արմինե առաքելյան


Хочется, чтобы везде была жизнь, пусть порою изведанная лишь мною, но всегда – жизнь.
                                                                                                                         гаянэ хачатурян


Живу в испуге и радости, что живу, дружу, что-то вижу – чужое горе, сочувствую, растворяюсь в нем, нуждаюсь в нем и выражаю все в большом замысле. С произошедшим я знаю, что невозможно мое возвращение в искусство, если я не раздвину гран(и)цы возможного.
                                                                                                                               сергей параджанов


May 31, 2016

LOVING EMILY

by Milena Abrahamyan


I am being haunted by Emily Dickinson. She says things like death makes you not see and I could not see to see. Her voice is so quiet and soft I confuse it with the wind or the dull buzzing of a bee.

When I open my eyes the room is dark. She is sleeping next to me. Her body is evaporated poetry. Her breath is snow. It fills the room.

»»  ««

I dream I am making love to her. She has her white nightgown on. I move my hand up to her breast and she says you can never have what you have. My hand hesitates to grasp the tender flesh. I balance myself on top of her and carefully take her face in my hands. She looks nothing like I had expected. Her face is simple, her chestnut hair is light and soft. It almost feels unreal between my fingers.

 She looks at me but I cannot be sure who she is looking at. Her eyes hold a childish glare, but there is something else there. Some kind of light behind her eyes. Perhaps immortality.

I bring my mouth close to her ear. She is all goose-bumps. I whisper, “please, I am so hungry.” Her lips barely move when she replies, Hunger is a way of persons outside windows that entering takes away.

I don’t understand this game she is playing. I grow silent and shift my body off of hers. She is cold and alive next to me, refusing to be seduced.

The plenty hurt me, she carries on. We are laying side by side now, facing the ceiling. We are only in a room. It is only night. This cannot be that overwhelming. Besides, she is dead. Nothing can hurt her now.

I many times thought peace had come when peace was far way, she speaks.

She must be listening to the thoughts I am having. Or I must be hallucinating. But then I realize that I am in the midst of a dream. And I shake myself out of sleep.

»»  ««

Emily is sitting on a chair facing the window. It is a moonless night. She is humming to herself. I get out of bed and slowly move toward her. As I get closer and closer I can hear the words she is mumbling, seam by seam, and could not make them fit. She doesn’t stir at the sight of me. Am I the ghost haunting her? Is that why she doesn’t see me? But then she turns to face me with a look of horror in her eyes.

I am all dashes! she cries.

Right away, I’m by her side. I take her head in my hands as if to protect her mind. I am all dashes! she repeats with desperate tears streaming out of her eyes.

The thought behind . . . I strove to join unto the thought before, she speaks cautiously. She looks out through the window as if the thoughts that have rolled out of her mouth are alive in the corners of the night.

I rock her body back and forth. She is stiff as someone in the throes of squeezing into the universe. As if she is the thing that caused the Gap. I think about giants and gnats and envision a question to ask her, but find that the question refuses to take on form.

The crying is gone now and she is breathing lightly. The snow from her breath collects on my shoulders. I take her frozen hand in mine and move toward the bed. I lay her down and cover her up with blankets. She says, Narcotics cannot still the Tooth That nibbles at the soul.

On the other side of the room I am collecting the snow in paper bags. I am not worried about it melting. There is something constant about this snow that comes out of the atmosphere of her lungs.

After I finish and there is not a trace of white left I get into bed with her. I bring extra blankets. Her eyes are closed and at peace.

»»  ««

I am pushed out of sleep by her screams.

Dying! Dying in the night! 
Won’t somebody bring the light 
So I can see which way to go 
Into everlasting snow?

She is hysterical, clutching at the air.

I bring her chamomile tea and lavender. She is inconsolable yet composed. Her body is shaking even with all the blankets I have put around her.

We stay up late into the night. She doesn’t say another word. There is only the sound of distant bells accompanying the deadly silence that has befallen the night. Emily falls asleep in my arms.

»»  ««

I awake in a grave. It is dark as night. Emily is next to me. She says, I can see thee better in the Dark. But I cannot see her. Only her voice is visible. She sounds happier, or relieved. I can’t tell which. She seems at peace.

And the snow is gone.

May 21, 2016

Chère L

J’ouvre encore une fois l’album posé en dessous du lit. Les photos de nous deux semblent d’un autre siècle.
Les pages jaunies en quelques années témoignent de l’éphémère réalité de notre rencontre impromptue.

Tout existait dans nos têtes. Rien n’existait en dehors. La rue ne reconnaît plus nos étreintes. Les vielles femmes aigries repoussent au coup de leur balai matinal les dernières traces de notre existence scandaleuse.   

Tout s’arrêtera un jour. Je n’existerai plus, toi non plus.
Existerait uniquement cette collection de photos jaunies, prises clandestinement; toi, dans toute ta nudité et moi, complètement prise de ton odeur, de la sensibilité insolite de tes épaules dégarnies.
Le petit café, rue Saryan ne nous attend plus, depuis longtemps déjà.

Yesayan a quitté le pays, elle ne circule plus entre nous. Elle s’est reposée quelque part entre la rue Apovyan et Nalbandyan.
Le dernier calice s’est répandu avant le temps. 

La musique ne m’apaise plus.

Silencieuse et concentrée, Je rase mes jambes. Frissonnante dans cette salle de bain soviétique, au carrelage bleu, où un bac d’eau est suspendu au plafond en dessus de ma tête. Je déteste ces rasoirs roses pour femmes qui mutilent, qui font saigner.  J’essaye de me décider si je remonte au dessus des genoux ou je me contente d’éliminer les poils des demi-jambes.

Tout n’est pas perdu. Tout dépend de ce qu’on arrive à transmettre à travers les écrits et ces lettres que personne ne lit. Il faut déchiffrer entre les lignes pour comprendre toute l’histoire.  S’arrêter sur chaque page, retenir son souffle pour ne pas manquer les détails,
revenir sur chaque paragraphe,
changer la place des mots,
alterner les ponctuations.
décortiquer le sens.

L'histoire apparaît à ce moment, unique et personnelle.
Une histoire qui dérange. Une histoire qui change les normes du jeu.
Une histoire qui laisse perplexe.

Les poils accumulés sur les lames du rasoir rose acheté au marché Nor Zovq à moitié prix, connaissent bien la sensation incontrôlable et unique de ce toucher étrange;
ce toucher qui brule, qui dérange, qui émeut, qui fait saigner, mais impossible à rassasier
ce toucher ébranlable,
ce toucher singulier, impromptu,
tant attendu dans l’intimité de nos étreintes interdites,
ce toucher qui fait vaciller, qui fait chuchoter, qui fait vivre pour un petit instant.

Je remets l’album à sa place, en dessous du lit. Tant de choses amassées, visibles et invisibles à travers les années, entassées sous ce lit.

Je ne reconnaît plus mon visage dans le reflet de la vitre de la salle de bain.
Je n’ai plus envie de ramasser autour de moi, de faire le ménage. Mon lit demeure inchangé depuis les  dernières étreintes imaginées. Imprégné de cet odeur familier qui feint de disparaître. Je n’ose pas trop bouger les couvertures pour ne pas perdre les miettes, les débris des corps absents.

Mon lit est une longue lamentation.
Le voisin d’en bas ne réalise pas la lourdeur de la tristesse suspendue en dessus de sa tête.
Un jour le plafond va céder sous le poids de ce chagrin immense et tout se répandra complètement et scandaleusement sur celle, en dessous, qui n’est au courant de rien. Elle subira les conséquences comme subit un passant un coup au hasard dans la rue, dans cette ville où la répression est grande. 

Je tiens cette fragilité dans la paume de mes mains.
Avec la pointe du rasoir ensanglanté, je dessine à l’intérieur de mes jambes la carte de nos vies; une série d’unions et de séparations clandestines. L’étang de sang s’élargit sur le carrelage bleu de ce parterre si froid. Je ferme les yeux et savoure pour un moment la brulure. L'exaltante sensation d’exister encore. Les larmes coulent sans prévenir. La douleur me mène doucement à l’orgasme, j’éjacule.

Légèrement je m’étends sur le carrelage humide de sang, de larme et de secrétions vaginales.

Je referme l’album de famille.
Je relève doucement la couverture jusqu’à mes épaules.

Je rêve de ce jour où ta lettre finira bientôt par arriver à mon adresse. J’attends encore. J’espère seulement que je serai là pour l’ouvrir.

Je ferme les yeux pour mieux ajuster les différentes réalités qui m’aliènent et afin de reprendre le souffle pour encore vivre un bout de temps, malgré l’envie qui manque et la douleur qui courbe.

J’attends.

B.


March 8, 2016

ԱՐԻ ԻՄ ՍՈԽԱԿ


ա ր ի՛, իմ սոխակ! թո՛ղ պարտեզ, մերին,
ՏԱՂԵՐՈՎ խաղ բե՛ր դստրիս աչերին
երբ նա շողում է դու, սոխակ, երգիր.
իմ դստրիկ ԿՈՒԶԵ ստեղծագործ դառնալ։

ե՛կ, ծովածիծառթո՛ղ օվկիանոս!
ԹԵՎԵՐ տուր՛ դստրիս , թռիչքի է կարոտ․
միտքն է սավառնումթևերի՛ն ուժ տուր,
իմ դստրիկ կուզե ՏԻԵԶԵՐԱԳՆԱՑ դառնալ։

թո՛ղ դու! տատրակի՛կ! քու ձագն ու բունը,
վվվվվով դստրիս բե՛ր ՁԱՅՆԸ
նա սփռվում էտատրակի՛կ!
ԻՄ դստրիկ կուզե նենգորդ (hacker!) ըլլալ։

կաչաղա՛կ ճարպիկ, գող, իմաստասեր,
մտքի զըրուցով դստրիս (երևա)կայությունը բեր!
ՆԱ կառուցում է․ կաչաղա՛կ, կանչի!
իմդստրիկկուԶեգրողդառնալ։

թո՛ղ որսըդ  ! արի՛ ! քաջասի՛րտ ԲԱԶԵ,
ՔՈ երգը գուցցցե իմ դստրիկ կուզե․․․
բազեն որ եկավ` դուստրս կազմվեցավ,
ՏԱՐՕՐԻՆԱԿՈՂ երգերի ձայնով արթընցավ >>>


March 5, 2016

Dear B

I miss you terribly

These letters are the only truth in my life. I will burn them soon, destroy them one by one, like my grandmother’s testimonies.  I will burn them so they vanish completely from the unbearable reality.

Motherhood is not for me. I hate it. This has never been about love; they lied to me, all of them. It is more about this awful remorse and endless shame. 

I take him in my arms, caress his soft hair; offer him my engorged breasts and cracked nipples, not out of love, but out of guilt. 

I made him; I need to ensure his survival. But do I need to love him?

I look at the bloody marks on my belly. Monsters, I whisper, they are all savage monsters!

Oror, oror, oror…don’t cry please.

the letters are always kept tightly in a small drawer.
the letters are never sent
the recipient is always absent
the sender longing
Hurt, hurt, too much hurt. Unbearable. 

V. will take him away for a while. I can’t stand hearing his cry anymore. She will walk with him in the forest. Oror, oror… and he will sleep there and forget my smell.

The scar on my torn belly is getting too large, too deep
So large that it will soon swallow me completely

Oror, oror, oror

I can’t bear the sight of it.
I can’t bear the sight of me.


L.