չվնասված, ու հիմայի համար անբավ(արար)

>>>

(դիմացի շենքերից, փողոցից, ու հերթական անհանգիստը, որ վարժվածությունից չի վերանում, այժմ մի փոքր ավելի անդուլ կարմիր ու սպիտակ լույսերի հեղեղները)


(չափազանցված հայացքիդ, որ տեղ չեն գտնում կամ չի գտնում Լուի Պոլ Բունի «Ամառը Տերմուրենում»)


(արդարեւ կարելի չէ ըմբռնել և զգալ մէկ անգամէն սովետական քաղաքի ահաւոր մնացորդը)



(որ սեռական օրգանի նման տրոփում է (հար)ազատ լեզվի եզերքին)

(երեք տարի պահանջվեց, որ այն շարունակի մնալ վերացարկված որպես կառույց, ցանցը բռնված է իր ներքին ստասիսով)


(մինչդեռ փաստեր գոյություն ունեն և ի սկզբանե պետք է դրվեին հանրային քննարկման)


(ելնելով այդ տաղտկալի երեկույթից, անձնական շերտը որպես ահազանգ, որպես հարցադրում, որ միշտ արժան է ստուգապէս և իրաւ բախել առարկությանը, 4:00ին կարող ես տեսնել աշխատանքիդ արդյունքները, ի վիճակի ես տեսնելու որ շուրջդ «կանգնածներն այլևս չեն հարցնում», ուղղակի կլլում են «մէկ անգամէն»)

(«սովետական քաղաքի ահաւոր» փոխակերպումը առաջին հայացքից թվում է քմահաճ, գուցե նույնիսկ անբարոյական, բայց դա իրականում կախված է նրանից, թե ինչ ես (հ)անելու, որ «դառնալ»-ը ինքնին մակետ դառնա, և ոչ երկրորդական հատկանիշ)

>>>

guitar boy, FREAKS LIKE ME

"Love in the Desert" by Nancy Agabian, Ann Perich, and Dan Day. 
Originally released in "Life History of a Star," Infected Films soundtrack. 
Produced by Jon Mattox & Guitar Boy. 
Recorded at Red Room Studios. 
Copyright 1999 Ampus Music/BMI.

THE BOOK OF ST. EJNEB

Edited by Angela Harutyunyan and Aras Ozgun
Sharjah Biennial, 16 March – 16 May, 2011

In Arabic, the word “jneb” is said to connote ritual impurity after sexual intercourse. Derived from this root and with the suffixes “i/ee,” the term “ajnabee” comes to mean foreigner or stranger. Moreover, in Turkish religious terminology, “cenabet” pronounced “janaabet,” also refers to the condition of being unclean or impure after a sexual act. Connoting these multiple layers, the word has been employed in Ottoman Turkish, Kurdish and other Muslim languages in the region of the Middle East and Anatolia. Up until the recent past, the word was used in the legal language of the Turkish Republic to denote non-Muslim Turkish citizens such as Armenians, Assyrians, Greeks and others, until the President of Turkey, Abdullah Gül, issued a decree banning the usage of the word from the legal lexicon.

We wish to take the multiple meanings of ejneb in order to construct new meanings and semantic possibilities that are interventionist in character. These meanings we hope will intervene in the very the fabric of history, the structures and institutions of knowledge production, and the different modalities at work in the production of subjectivity. Nevertheless, while interfering in various constellations of power, we abandon agency and authorship in order to act as mere witnesses and recorders of the deeds and acts of St. Ejneb and his disciples. Although we endow ejneb with sanctity, it is one that does not grant special access to religious transcendence, but rather, refers to the figure of homo sacer or the figure that stands as a crystallization of bare life within the configurations of biopolitical power.

Through maps, visual materials, historical documents, contemporary reflections and semi-fictive dictionary definitions, we trace the trajectory of the life of St. Ejneb and his disciples. St. Ejneb thus comes forth both as a general name and as a set of specific acts, which ultimately confuse the general and the particular.

We will refer to ejneb with the pronoun ‘it’, not in the sense that it is genderless, but in the sense that its gender, as well as the other markers of its identity can never be fixed or recognized. Ultimately, the ejnebi are people who follow the ways of St. Ejneb and commit ethically grounded, heterodox acts across times, places, geographies and various power practices in the contemporary world. It is a paradoxical figure of corruption whose acts and deeds are nevertheless affirmative rather than transgressive. Our collaborative narrative, woven through fact and fiction, practice and theory, discloses ejneb’s affirmative potential. That is: its ability to envision an alternative world.

ՆԱԽԱԴԱՍՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ԵՎ ՊԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Գերտրուդ Ստայնը (1874-1946) ծնվել է Փենսիլվեյնիա նահանգի Ալեգեյնի քաղաքում, հրեա-գերմանական ընտանիքում։ Սովորել է Ռադքլիֆ քոլեջում, որտեղ ուսանել է հոգեբանություն հանրահայտ ակադեմիկոս Ուիլյամ Ջեյմսի մոտ և որտեղ սկսել գիտակցության հոսքի իր առաջին գրական փորձարկությունները։ Կիսատ թողնելով ուսումը 1903ին եղբոր հետ մեկնել է Փարիզ և կյանքի մեծ մասն անցկացրել այնտեղ։ Գրել է ավելի քան քառասուն գիրք, որից կեսը տպագրվել է հետմահու։ Ազդեցություն է ունեցել Վիրջինիա Վուլֆի և Ջեյմս Ջոյսի գրելաոճերի վրա, ինչպես նաև ժամանակակից ամերիկյան ավանգարդ L=A=N=G=U=A=G=E խմբի բանաստեղծներ՝ Չարլզ Բերնստինի, Բրյուս Անդրյուզի և Լին Հեջինյանի վրա։ Ստայնի գրականությունը ներկայանում է որպես մտածելաձև կամ մտածելու ընթացք, որ հազվադեպ է կազմվում նախօրոք ու որ չի արտահայտվում քերականապես ճիշտ ու սահուն կապակցված բառերով («Նախադասությունը ոչ թե պատմում այլ պահում է։ Պահումը մի տեղ է ուր բաներ են դնում։ Ուրեմն ինչ է նախադասությունը։»)։ Բնագրում շատ են կրկնության վրա հիմնված բառախաղերը, որ ցավոք հայերենում դժվար է պահպանել. օրինակ միևնույն նախադասության մեջ Ստայնը համադրում է նույնահունչ բառեր՝ այսինքն կրկնվում է ձևը, սակայն իմաստը հարակից բառերի շնորհիվ փոփոխվում է։ Ստեղծվում է բառերի ոչ թե ստուգաբանական կամ պատմական կապ, այլ բառաձևերի կրկնության հիման վրա հարաբերակցական (և հետևաբար անսահման) կապ, որի շնորհիվ դրանք վերաիմաստավորվում ու նոր ուշադրության են արժանանում։ Եվ այդպիսով յուրօրինակ է Ստայնի նախադասության կառուցվածքը, որին բնորոշ է «շարունակական ներկան» (continuous present) և որի միջոցով նա հիմնում է «անհապաղ գոյության» (immediate existing) գրելաոճը։ Բոլորս գիտենք, ասում է Ստայնը, որ Չոսերից ու Հոմերոսից հետո գրեթե անհնար է գրել, լեզուն կորցնում է հետաքրքրությունը, վերարտադրվում տափակ կլիշեների միջոցով, որոնք ուղղակի ավելորդություններ են։ Անհրաժեշտ է վերաստեղծել լեզվի լարվածությունն ու անսպասելի զգացողության հատկությունը, վերադարձնել գոյականի կենսունակությունը։ Վարը բերված գլուխը Գերտրուդ Ստայնի «Ինչպես գրել» (How To Write, 1931) գրքից է։



ՆԱԽԱԴԱՍՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ԵՎ ՊԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Գերտրուդ Ստայն

Ոչ թե նախադասությունն է հուզիչ այլ պարբերությունը։


Ամսաթվերը թե ինչ էին գնել։

   Նրանք պատրաստ կլինեն նրան ընդունել։ Այդպես ենք կարծում։
   Նա նման է ծերացած երիտասարդի։ Ահա մի նախադասություն որ կարող էին օգտագործել։
   Զղջումի զգացումով էի լցված։ Իմ պատճառով էր որ կինս կով չուներ։ Այս նախադասությունը նրանք չեն կարող օգտագործել։
   Սիրունության կրկնությունն այն դարձնում է կրկնված։ Նրանց հետ նայելով։
   Քաղցրության կրկնությունն այն դարձնում է ոչ թե կրկնելի այլ գրավիչ և ապուր պատրաստելու ու զուգադիպություններ երազելու համար հարմար։ Նախադասությունը կպահվի։ Նա վեր է հանում գլուխն ու բարձրացնում այն։ Նախադասությունն այն չէ թե արդյոք գեղեցիկ է։ Գեղեցիկն առանց հարցնելու չի մտածվում ասես նրանք լավ էլ ունակ են ներողամիտ լինելու։
   Ժորժ Մարաթիեն Ամերիկայում։
   Գենյա Բերմանի սեռական կյանքը։
   Ժորժ Հյունեթի գիրքը։
   Էրիկ Հոլվիլի ընտրությունը։
   Անրի դ’Ուրսեյի հարստությունը։
   Հարի Հորվուդի սփոփանքը։
   Ուոլթեր Ուինթերբերգի հիշատակումը։ Բեռնար Ֆեյի համբավը։ Ռընե Քրևելի մասին գուշակելու հաճույքը։ Առանց ընդհատման նախադասություններից վերնագրեր են ստեղծվում։ Ծծելը վտանգավոր է։ Ծծելու վտանգը։
   Նրանց հետ։
   Ինքնին։
   Ինքն իր մեջ։ Նախադասության մի մասը կարող է լինել մի նախադասություն առանց նրանց իմաստի։ Մտածիր այնուամենայնիվ նրանք հեռացան։
   Նման է պարտեզի բայց պատահաբար էր իրեն վնասել։
   Յուրաքանչյուր նախադասություն ունի իր սկիզբը։ Նա կսկսի՞։
   Յուրաքանչյուր նախադասություն որ ունի սկիզբ անում է այնպես որ նրանց ավելին մնա։
   Ես վերադառնում եմ նախադասություններին որպես թարմություն։
   Հովարդը նրանց ավելի քիչ է հակադրվում։
   Հիանալի է։
   Ժորժն իրեն շատ լավ է զգում։
   Ինչպես է նա հավանում կարողությունը։
   Նախադասությունը պետք է կամայական լինի այն չպետք է խնդրում եմ լինի ավելին։
   Այն չպետք է լինի խանգարված։
   Նախադասությունն ունի գույներ երբ նրանք ասում են ես հավանեցի այն ինչպես ուտելիքում պետք է քիչ գործածել վաճառվող աղ։
   Սա իմ ամենահաջողվածն է։
   Հաճելիորեն կամ շուտով։
   Ինչպես կամ ունենալ։ Նախադասությունը է։
   Ստեղծված կամ ստեղծել իմաստ։
   Հիմա թույլորեն նախադասություն սկսիր։
   Ինչպես է նա շտապել։ Սա արդեն պարբերություն է քանի որ նշանակում է այո։ Ինչպես է նա շտապել։
   Հիմա նախադասության համար։ Շտապելը ողջունելի է։ Սա կամ նախադասություն է կամ նախադասության մաս եթե նախադասության մաս է ապա ամբողջական նախադասությունը կլինի նրա շտապելը ողջունելի է։ Կարողը ինքնին նախադասության մաս է կազմում։ Նա նախընտրում է նրանց։ Նրան ասել եմ թե ուր է մտադրված տեղը։
   Կողջունվեն երբ գան։ Կողջունվե՞ն երբ գան։ Աճի փոխարեն նախադասություն։ Պետք է եթե նրանք։ Կողջունվեն երբ գան։ Սա հեշտորեն պարբերություն է դառնում։ Նորից փորձիր։
   Նրանք ստիպեցին ստիպեցին նրանց երբ նրանց մոտ էին։ Սա նախադասություն է։ Այն պիտանի չէ քանի որ ստիպեցինը կրկնվում է։
   Դարան մտնելն ի հայտ բերեց որպես սերկևիլի թխվածք։ Սա կատարյալ նախադասություն է որովհետև կապված է ափսոսանքի հետ։ Նրանք ափսոսում են այն ինչ տվել են։ Դեռ պարբերության կարիք չկա։ Չեմ կարող նրան տեսնել։ Սա արդեն պարբերություն է։
   Մտածիր թե ինչ կարելի է անել պարբերության հետ։ Նախադասությունը սպառվում է նրանք նրա հե՞տ էին այնտեղով։
   Պիտանի և պիտանի եթե ավելացնես տուն կստացվի պարբերություն։ Նա եղբորն է շատ նման։ Սա ամբողջական նախադասություն է։
   Շները հոգնում և ուզում են քնել։ Այս նախադասությունը պետք չէ չարաշահել։
   Նրա դիմանկարը նկարել են ֆրանսիացին, հոլանդացին, անգլիացին ու ամերիկացին։
   Իմաստով բավարարում է։ Նախադասություններում սա համարվում է նորաձևություն։
   Շունը որ երբևէ չես ունեցել հոգոց է հանել։ Սա նախադասություններում հարմարանք է ասենք նման է գիպսի մեջ ճենապակու։ Այս ամենը միասին հակադարձ չունի։ Ո՞րն է պաշարի ու հակադարձի տարբերությունը։ Նրանք կարող են մոլորվել։
   Մոլորված ու հակասված։ Հայտնի էր որ կինը ով նրա կինն էր։
   Ճշմարիտ հույս։ Շտապիր նախադասությամբ։
   Սա մեր հայտարարություններն են։
   Նախադասություն։ Նա նրան պարտական է նրան տալ։
   Նախադասություն։ Նա պետք է որ հանքեր ունենա։
   Նա լսեց թե ինչպես նա ներս մտավ։ Ծիծաղեցը բառ է։
   Եթե որևէ բառ քեզ հիշեցնում է ուրեմն նախապատրաստություն է որ նրանք ժամանակի ընթացքում անում են այնպես որ լինի բոլորի հետ։
   Շաքարակալածը բառ է որ սխալ էինք հասկացել նա կարող է լիճ ունենալ։
   Նրանց համար ճշգրտության զենքերն անպետք են նախկինում։
   Մտածիր երևակայության մասին ինչպես որ այն քեզ է վերաբերվում։ Դռան բռնակներ որ նա հավանում է։
   Հիմա այլևս իմաստ չունի կանգ առնել երբ նրանք մտան ներս։
   Նա հիշատակեց եզերելը եզերելը գործածում են ինչ-որ բանի շուրջ կար անելիս։ Դժվար է մի բանի շուրջ երկու անգամ մտածել։
   Սա շատ լավ է արված քանի որ կանգ չի առնում։
   Ձուն ձկներից է և թռչուններից։ Սա լիովին ընդունելի է։ Ասա նրանց թե ինչպես պետք է ավարտեն։
   Սա արդեն նոր պարբերություն է։ Վերջը ասա նրանց թե ոնց ավարտեն այն դարձնում է կարևորություն։
   Գերազանց որակը հարաբերվում է անվադողերի հետ։ Ինչպես են նրանք։
   Դա պարբերությունը բավարարելու ձև է։ Մտածիր եթե կարող ես։ Ինձ համար դժվար է իմանալ այո կամ ոչ։ Այոի մեջ դժվարություն չեմ տեսնում ոչ ասացի։ Ասացի կանեմ և արեցի։ Առաջ այդպես չէր։
   Սա սովորական պարբերություն է որ տարբերվում է բովանդակությամբ։
   Ինչպես որ նրանք դա ուզեցին։ Ինչու է ինչպես որ նրանք դա ուզեցին նախադասություն։
   Մտածիր ոնց եսի մասին որպես անհրաժեշտ մի բան։
   Նա այն տվեց նրանց այսօր։ Հիմա ուշադիր մտածիր հրեշավորության մասին։ Նա այն տվեց նրանց որ տան ուրիշին։ Նրանցից ով այն դեն նետեց։
   Անտարակուսելի է որ սերը բոլորի տերն է։
   Այս նախադասությունն իր ծագման մեջ հույս է պարունակում։
   Տեսնված լինելով գոբելենը հեշտացված է։
   Մտածիր բոլոր այս նախադասությունների մասին ու չձանձրանալու համար։
   Ի վերջո որն է դրա ու քո տարբերությունը։ Բոլորն ասել են որ ուրախ են։
   Մի փոքր կտորը նորմալ է եթե երկու նախադասություն կազմում են պարբերություն որովհետև առանձին ավելի լավ են աշխատում։ Նրանք թե հաճույք են պատճառում թե բարձրաձայն։ Հիմա մտածիր։
   Անհեթեթի նման մի պարբերություն։
   Ոչինչ։
   Ուրեմն այնտեղ մենք բոլորի նման ենք նույնը։
   Չէ ոչ բարձրաձայն երբեք մի ավելացրու որքան թույլատրելի է։
   Նա ինչ նկատի ունի ուտելով։
   Ահա թե որտեղ ես։ Կան հետքեր որտեղով նա գնաց։
   Մենակ ինչ է անում։ Ահա թե որտեղ ես։ Ձախ ձախ ձախ աջ ձախ նա ուներ լավ աշխատանք ու գնաց։
   Գնիր մի զույգ և նրանց հետ արա նրանց համար ինչ նրանք նույնպես հավանում են։
   Ուղղակի անհրաժեշտ է որ Ֆաննին գրկի։
   Հիմա այս ամենը դեռ նախադասություններ են։ Պարբերություններն այնուամենայնիվ դարձան քո եսասիրության պատճառը։
   Իսկ խեցեմորթը այն է ինչ ուտում են։ Սա ոչ պարբերություն է և ոչ էլ նախադասություն։
   Երբ այնտեղ է այնտեղ է դրսում։ Սա ոչ թե նախադասություն է այլ զգացմունք։
   Ուրեմն մտածելու համար չէ այլ կապակցելու։ Մի քիչ այնտեղ։ Կորցրեցի մանժետիս կոճակի մի կտորը և հետո գտա այն։ Սա նախադասություն չէ քանի որ նրանք մնում են հետևում։
   Ահա ուրեմն։ Ստացվեց։ Նրանք չեն թողնում որովհետև ուղարկում են։ Այն պահին երբ անում ես ավելին ստեղծում ես խզման ենթակա մի ենթակա։ Մի նախադասություն լսվեց։ Հիմա լսիր։ Ինձ համար պատրաստել տուր։ Դա խնդրանք է։ Նախադասությունը ճիշտ է եթե նրանք ունեն ավելին քան կարող են։ Կարող են։ Առանց այն թողնելու։ Նախադասությունը ոչ թե պատմում է այլ պահում։ Պահումը մի տեղ է ուր բաներ են դնում։ Ուրեմն ինչ է նախադասությունը։ Նախադասությունը հույսով է որ դու շատ լավ ես ու երջանիկ։ Այն չափազանց եսասեր է։ Նրանք սիրում են լինել տարված։ Նախադասությունը կարող է ապահովված լինել։ Նախադասությունը ստացվում է այն պահին երբ ցրում ես ամբոխը։ Նրանք դրա վկաներն էին նույնիսկ եթե չկանգնեցիր։ Այնտեղ չկա պարբերություն։ Կլիներ եթե ուրիշ հայր ունենար։
   Լսեցի թե ինչպես բոլորին հավանեցին ու ես էլ այդպես ասացի։
   Դա նախադասություն չէ և տեսնում ես թե ինչու չէ այն ինչու պետք է լիներ։
   Մի անգամ երբ նրանք համարյա պատրաստ էին նրանք այն պատվիրել էին փակել։
   Սա հիանալի օրինակ է և ոչ այն պատճառով որ ավարտ է այն վերջացած չէ և ոչ էլ շարունակված այն ամրացված չէ և նրանք չեն արհամարհի։ Այդպես ուրեմն նրանք չեն արհամարհի և այնուամենայնիվ նրանք կրկին բեղավոր են։ Մտածում նրանք ավելի՞ են բոյովանում մորուք ունենալուց հետո։ Այո չնայած փորձը հակառակն է ցույց տալիս։
   Մի անգամ երբ նրանք համարյա պատրաստ էին նրանք այն պատվիրել էին փակել։
   Սա նախադասությունը փրկելու շարքից է։
   Դիտողություններ են արվում։
   Սպասարկուները սրամիտ դիտողություններ են անում։
   Վճարում էին ուր որ գնում էին։
   Որոնց սովորույթների տերն են նրանք ունեն դրանք չեն նպաստում որևէ բանի պետք չեն։
   Փետրվար է։
   Ավելացնում են։
   Նրա ձայնն իմին նման չէ։
   Եվ ոչ էլ իմ ձայնն է նման նրա ձայնին։
   Մտածիր որ նախադասություն է ստեղծվել։
   Ես շատ թշվառ եմ նախադասությունների վերաբերյալ։ Կարող եմ սգալ նախադասությունների համար բայց ոչ ասենք գլխաշորի։
   Ուրեմն սա տեղի տալու մի ձև է։
   Ինչ-որ նախադասություն մտածիր։ Լիակազմ նախադասություն։ Ով բարի է։ Մենք ճանաչել ենք մեկին ով բարի է։ Շատ լավ նախադասություն է։
   Առանձին բարձն այնքան էլ հարմար չէ։
   Սա նախադասություն է որ հայտնվում է մեջտեղում ոչ այլ բաների մեջտեղում այլ հենց նույն բանի մեջտեղում։
   Նրանք ունեն դա որպես բարգավաճումներ։
   Նախադասությունը ստացվում է ընդհատմանը ենթարկվելով։

   Գիլբերթի սիրած արտահայտությունը դա լսածներիցս ամենադաժանն էր։
   Նախադասությունը փրկելիս հատոր առաջին։
                                   Կամ երեք
   Կարճ պատմվածքի և պարբերության տարբերությունը։ Չկա։
   Նրանք գալիս են ու գնում։ Գիլբերթի սիրած արտահայտությունը դա լսածներիցս ամենադաժանն էր։ Եվ իրոք այդպես է։ Նա շատ դաժան բաներ է լսել և դա նրա լսածներից ամենադաժանն էր։
   Շատ դժվար է նախադասություն փրկելը։
   Մի մասը բացատրված է։
   Ինձ դուր է գալիս դրա վկայությունը։
   Նա ինչպես միշտ կխուսափի։
   Երաժշտությունը միօրինակ է։
   Սա նախադասություն է։ Նրանք այս հայտարարությունը դիտարկում են որպես բացառություն քանի որ լինելու են բացառություններ երբ բառերը միջոցների սուրհանդակներն են, որոնցով նրանք ստեղծեցին անուններ։ Նա բառերը նվագների պես էր հնչեցնում։
   Տներն ինչպես են ամբոխված։ Տեղափոխվելու մասին խորհող ամբոխ։ Սա սովորական նախադասություն է կանգնած նրանք առարկելու ենի առաջ։
   Շան հետ խաղալն ուղղակի հաճույք է։
   Տաղավարը մեկուսացված տեղ է որտեղ նրան ունեին անուններ։ Գտիր նրանց անունները։ Այս ամենը բախվում է առարկությանը։
   Ճանապարհի մի փոքր հատված ու նա գալիս է ասելու որ չնայած դրան մյուսն ամենալավ ձևով խնամված է։
   Սա խնդությամբ լի թեթև նախադասություն է և այսպիսով նրանք դա ունեն։ Հասկացիր և հասկանալ։ Այնքան թեթև է որ լի է հույզով ու հետևաբար պարբերություն է։ Այո հետևաբար մի պարբերություն։
   Մարդ։ Մի մարդ։ Մի մարդու համար հետաքրքրական։ Ասում են իրենց համար հետաքրքիր կլինի։
   Ինչպես են մերոնք ընդունվում։ Այս հարցը նրանք են տալիս։ Հիմա մի որևէ նախադասություն մտածիր։ Սրանք բոլորը մասեր են։ Մի մարդ չորս երեխա է ստեղծում։ Նրան առանց ուշադրության չեն սովորեցնում։
   Այս նախադասությունը հայտնվում է միևնույն տեղում ինչ ամենը որ նրանք ասացին։
   Ուրեմն որն է նախադասության և մտքումս ունեմի տարբերությունը։
   Տարբերությունը նախադասությունն է այն է որ նրանք կցանկանան կանանց։
   Հիմա բոլորիդ համար պա՞րզ է։
   Ահա մի նախադասություն։
   Նրանք վերադառնո՞ւմ են։ Սա նախադասություն չէ։
   Նախադասությունը այս պահից ես կորոշեմն է։
   Հետո նրանք շտապել են։
   Նախադասությունը կարող է լինել երեք բան որ կարող են օգտագործել։ Նախադասությունը կարող է լինել երեք շտապ արված բան։
   Արի ինձ տեսակցության։
   Արի հինգշաբթի ու կտեսնես նրանց։
   Սպասիր ինչին որ սպասում ես։
   Մինչև որ գա հասնի տեղ այլևս ձանձրացան և այն է ինչ ընտրել էին։
   Ինձ դուր է գալիս ինչ տալիս են ինձ։ Բոլոր այս նախադասությունները կազմվել են նրանց օգնությամբ։
   Հիմա մենակդ ստեղծիր մի նախադասություն։
   Նրանք հիշում են զբոսանքը։ Հիշում են դրա մի մասը։ Որն իրենց հետ վերցերցին։
   Հիմա ով է թեթևացնում հաճույքը։
   Պետք է որ շատ երջանիկ կին լինեմ։
   Կանխամտածված մտածմունքը վերաբերում է վերլուծությանը։ Ահա սա նախադասություն է բայց կարող է և չլինել։
   Կանխամտածված։ Նշանակում է մտածելուց առաջ մտածված։
   Մտածմունք։ Նշանակում է վերապահել մտածելու իրավունքը։
   Վերաբերում է։ Այս բառը նախադասության մեջ չի կարող լինել։ Որովհետև ինքնին անգործածելի է։
   Վերլուծությունը կանացի բառ է։ Նշանակում է որ նրանք հայտնաբերում են որ կան օրենքներ։
   Նշանակում է որ նա այսքան երկար չի կարող աշխատել։
   Դժվար է ժամանակը չսպանել։
   Դժվար է չհիշել թե ինչ է։
   Նրանց հետ համաձայնվում են հանգամանքներում։
   Նախադասություններից կարելի է հոգոց հանել։
   Կային երեք տեսակի նախադասություն կա՞։ Նախադասությունները հետևու՞մ են երեքին։ Կա երեք տեսակի նախադասություն։ Կա՞ երեք տեսակի նախադասություն որ հետևում են երեքին։
   Եթե նրա ականջը ետևում է չորանո՞ւմ է։ Մեկն ասում է որ կա երեք տեսակի նախադասություն և մնացած բոլորը նույնն է։ Կարագը բարակ է քսվում։
   Նրանք այն դարձրեցին բացակա երբ գնացին կամ ուղարկվեցին։ Սա հիշողության ու վերարտադրության խառնուրդ է։ Երբեք աղմկոտ չէ։
   Ոչինչն է աղմկոտ։
   Ինչպես են նախադասությունը նույնն է։
   Եթե շատ լավ է եփված կարագով են պատրաստում։ Ես նախընտրում եմ առանց կարագի։
   Ինչ է արցունքներով նախադասությունը։ Նա իր գոբելենում օգտագործում է կարմիրնե՞ր կարմիրնե՞ր գոբելենում։ Բոլոր այս նախադասություններն այնքան լի են ապակով, ապակին պահվում է այդպես կարող է նաև սուրճ պատրաստել։ Հիմա ինչ է պատահել։
   Նախադասություն Հումբերտը նրա հե՞տ է։
   Այնքան քիչ թագավորներ կան։ Նա շատ խնդալու էր։
   Նա շատ խնդալու էր։ Սա նախադասություն է։
   Նա նման էր նրան։ Հիմա որ տեսնում ես դրա պատճառով է որ այդպես չէ, նա ճիշտ նրան էր նման։ Ճիշտ նույնությամբ։ Եթե մի պարբերություն մոռանաս։
   Ներս ցատկիր հույսով։
   Արհամարհելով։
   Կգրեմ Քրիստիան Բեռարին։
   Ոչինչ։
   Մեկ կամ երկու անգամը տարբերություն չի անում։
   Տարբերություն չի անում։
   Արի մտածենք։
   Ոչ մի տարբերություն չկա։
   Նրանք ամրացնում են որ նրանք չեն նկատելով։
   Նա չի տուժի նույնիսկ եթե դա անհանգստացնի նրա ատամներին դրանով։ Հիմա լավ մտածիր արդյոք դա ասում են։
   Եթե կարողանայի նախադասություն կօգտագործեի։
   Ինչու այստեղ նստած լինելն ինձ չի ոգևորում։
   Ով է սիրում լսել նրան նրանց մասին լսելուց։ Տես թե ինչ վատ ստացվեց։
   Նախադասությունը փրկված է ոչ ցանկացած նախադասություն ոչ բնավ ոչ ցանկացած նախադասություն դեռ հիմա չէ։
   Նախադասություն փրկելը հեշտ բան չէ։ Նախադասությունը հենց այս մեկն է որ փորձում են փրկել եթե հաջողեն որի մասին կանխագուշակել են։
   Երբեք որևէ մեկին մի հարցրու թե ինչ է նախադասությունը կամ թե ինչ է եղել։
   Կարևոր չէ որ իմանաս թե դա ինչ կապ ունի դրա հետ։
   Վերադարձիր գոհունակությանը։
   Ինչ է նախադասությունը։
   Եթե նա ցանկացել է։ Վայրի և մինչ։
   Նախադասությունն ասում է որ ավարտվում է նրանով որ նրանք ուղարկեն որ իրենք իրենց կատարելագործեն նախադասության համար։ Նախադասությունն այն է որ նրանք կունենան նրանք նո՞ւյնպես լավ կլինեն։ Ինչ է նախադասությունը։ Նախադասությունը մի հայացքից նրանց հետ ուշացումով է վերաբերվում որպես առաջընթաց։ Հապա մի լսիր։ Իհարկե որևէ տարբերություն կա եթե նրա ձայնը լցված է նրանք լավ կլինեն եթե նրանց ողջունեն այնքանով առանց ինչպես նաև դրա հետ։
   Այս ամենը թեթևացնում է։
   Ամեն ինչ համեղ է պուդինգով պուդինգից պատրաստված հրեշտակ։
   Հիմա հասկանու՞մ ես թե ինչու եմ երջանիկ։
   Երջանիկ նշանակում է հայտնաբերել թե ինչ է անում։ Ինչ է որ անում է։
   Որն է հարցի ու պատասխանի տարբերությունը։ Չկա հարց ու չկա պատասխան։ Կա միայն հայտարարություն։ Կա սկզբում։
   Երբեք չեն ունեցել սկիզբ։
   Մեզ թվում է որ եթե ասենք մենք մենք կգնանք։
   Պարզ իմաստ ունի։ Նախադասություն որ պարզ է իմաստի հետ խաչման մեջ։
   Նախադասությունն ասում է գիտես ինչ ի նկատի ունեմ։ Սիրելիս գիտե՞մ ուրեմն երևի թե գիտեմ։
   Հեռու մնա այդ դռնից ու հետ գնա այնտեղ, այստեղ իմաստ չկա կա միայն զուգորդում այդպե՞ս է անում այո այդպես է անում բայց ոչ կռահելով կամ տարբերությամբ տարբերություն չկա։
   Մտածում եմ այնտեղ որ կցանկանայի այստեղ։
   Ոչ մի շարժման համար։
   Որևէ տարբերություն կա եթե նախադասությունը կիսված չէ։
   Շաբաթից փոխում ենք այսօրվա։
   Նա մտածում է որ կարող է ցանկանալ որ կարող է անել այնպես որ լինի այնտեղ։
   Ինչ է նախադասությունը։ Այն տոնավաճառ չէ։ Տոնավաճառին հաջորդում է մասնակցելը։ Սա իրավամբ կազմում է նախադասություն։
   Մտածիր թե ինչպես են բոլորը հետևում ինձ։
   Նախադասությունը նրանց դարձնում է դժվարությունից ոչ խուսափելի։ Նախադասությունը հետևյալն է։ Նրանք երբեք նախօրոք չեն մտածում եթե այդպես է ուրեմն գորգեր են փռում։ Գորգեր փռելը հրաման չէ երբեք։ Ինչպես տեսնում ես նախադասությունն իր մեջ գաղտնիք չի պարունակում։ Գաղտնիք կլինի ընդունելությունը։ Նրանք ոչինչ չեն ընդունում։ Այսպիսով եթե այն ավարտի։ Նրանք ակնհայտորեն կանեն հետևյալը։ Այն ինչ նրանք ակնհայտորեն կանեն սխալ չէ որովհետև մենք դա չգիտեինք։ Մենք դա չգիտեինքն էլ սխալ չէ։ Հանգիստ թողնելը որպես սխալ նրանց չի պատկանում։ Անվանում են արհեստականորեն երբ հայտարարում են։ Ով գիտի թե նրանցից քանիսն են զգույշ եղել։ Նախադասությունները լավ են կազմվում մեկ առ մեկ։ Ով է կազմում։ Ոչ ոք չի կարող նրանց ստիպել քանի որ ոչ ոք չի կարող ինչ էլ որ տեսնեն։
   Այս բոլորը նախադասությունները դարձնում է այնքան պարզ որ ես արդեն գիտեմ թե ինչպես եմ հավանում։
   Ինչ է նախադասությունը հիմնականում ինչ է նախադասությունը։ Նրանց հետ նախադասությունը մեզ հետ է մեր մասին ամբողջությամբ մեր մասին որ մենք կհամաձայնվենք թե ինչ է նախադասությունը։ Նախադասությունն այն է որ նրանք չեն կարող լինել զգուշորեն որի մասին կասկածներ կան։
   Մեծագույն հարցն այն է կարո՞ղ ես նախադասություն մտածել։ Ինչ է նախադասությունը։ Նա նախադասություն մտածեց։ Ով է նրան կանչում որ գա նա եկավ։
   Ըրլզի ընդունարանը ընդունարան էր մի տան մեջ որ գտնվում էր Լիննում։ Արդյոք կա որևէ տարբերություն եթե նախադասությունը համաչափ է կա և չկա։
   Նախադասության համաչափությունը բլուր և կլոր է։ Նրանք քեզ ցանկացած վայրում շնորհակալություն կհայտնեն։ Ինչ է նախադասությունը։ Նախադասությունը պատճեն է։ Ճշգրիտ պատճենն արժեզրկված է։ Ինչու պատճենված նախադասությունը չի արժեզրկվում։ Որովհետև այն վկա է։ Առանց արժեքի վկաներ չկան։ Նույնիսկ այն որ կարող է նրանք չգիտեն որ նրանց աջ ձեռքը նրանց աջ ձեռքն է և ոչ էլ նրանց ձախ ձեռքը որ նրանց ձախ ձեռքն է։
   Ուրեմն նախադասությունը հեշտորեն կարող է սխալվել։ Նախադասությունը պետք է գործածվի։ Ում համար են նախադասություն կարդացել։ Նա կզմայլվի այն ամենով ինչ ունի և լսել է։ Սա չափից ավելի սիրուն նախադասություն է որը փոխվել է։
   Ես չէի ակնկալում որ կհետաքրքրվեմ բայց այդպես է։ Հիմա հարցերից ամբողջ հարցն է շատ հետաքրքրական ոչ թե պատասխանը։ Ամբողջ բանը լրիվ օրվա մասին ոչ էլ այդպես է երբ նրանք պատկանում էին։ Ինչ բան է հարցը։ Հարցի համար շնորհակալություն հայտնելը սխալ չէ։
   Շաբաթից փոխում ենք այսօրվա։

[Անգլերենից թարգմանեց և ծանոթագրեց Շուշան Ավագյանը]

նախնական դիտում

до скорой встречи на нашей земле!

she

Անեծք (1905)

ԱՆԵԾՔ   սերնդին,                   որ   դեռ       ճորտական,

                              Գետնաքարշ            կյանքում        ապրում է       անհոգ

                                                     Հանցավոր կրքից                                              տենչերով վարձկան,

Ամոթ չի զգում                                                                                     մնալով անոք.

                            Վայելքի գրկին, ապրուստը խլել

                                                                           Ույժով    տկարի                                                            
                                                                                                      արդար                 վաստակից.

        Պատահած           դեպքում սողալ ու լիզել

                                                                                              Ձեռքերն         արյունոտ                                                          

                                                                                                                                   կորչելու  ահից։

ԱՆԵԾՔ   մայրերին                օրորոցի              մոտ

                                                              Սնոտի, ըստրուկ          
                                                                                               մտքերով չոքած.

                                                                                                      Եվ տրտում նանիկ-օրորին լացոտ,

Որ իր կաթի հետ երգով տխրամած

                               Տալիս է անբիծ, անարատ հոգուն, 

                                                                                          Ծորում է նորածիլ, թարմ երակներով

Իր հյութն ըստրուկ գիշերներն անքուն։

                      
                                                                           ԱՆԵԾՔ  քարոզչին, որ սուրբ սեղանից

         Անկշտում փառքի ծարավը դեմքին,

                                                                                Գոռոզ                  նայում է   լքված    զրկանքից,

Թշվառ     ամբոխի                    ակնապիշ խմբին

                                                                                                Եվ կեղծ, քմահաճ մեկնություններով

              Շոյում է տանջված, գգվանքի կարոտ

                                 Անվերջ                                                          տրորված         կյանքից անգորով,

                     Իր մոլոր հոտին . . .                      անեծք ու ամոթ . . .

ԱՆԵԾՔ   գործչին՝    խեղկատակ բախտի,

                    Կուրորեն           ջոկած         այն ընտրյալներին,

                                                                                                      Որ կեղծ                                                                                     
                                                                                                                   դիմակով սրբազան ուխտի,

                              
                                                                 Զինվոր են գրվել         և         իդեալներին

     Շահամոլությամբ միշտ խունկ են ծխում.

                                                                           Սակայն            իրական              կյանքի մեջ անճար,

                      Հեռու տանջանքից,                       

                                                            հեռու ամբոխից

Մութ անկյունների          որպես       սիրահար

                                                                              Փախչում են  լույսից
                                                                                                                     և  արդար  ոխից . . .

ԲԱՎ Է . . .        թող կորչի հիվանդ դարերի

                                                                                     Թողած    այն    ամեն    այլանդակություն.

          Փշրի   հիմնատակ   ըստրուկ   օրերի

                                                                              Գարշանքի   արժան 

                                                                                                                          ամեն   հատկություն։

mania

Ուտոպիանան հիշեցնում է

Հարգելի ընկերներ,

Հիշեցնում ենք, որ շաբաթ օրը` ապրիլի 2-ին, ժամը 17:00-ին, տեղի կունենա ռեժիսոր Կարոլ Ռուսսոպուլոսի գործնեությանը նվիրված

Ձայն՝ «Ձայն չունեցողներին» նախագծի հերթական ֆիլմերի ցուցադրություն-քննարկումը:

S.C.U.M. Manifesto
Հեղինակներ՝ Կարոլ Ռուսսոպուլոս և Դելֆին Սեյրիգ, Ֆրանսիա, 1976, 27 րոպե, վիդեո:

Վալերի Սոլանասի «S.C.U.M. Manifesto» (Society for Cutting Up Men) գրքից հատվածների բեմականացված ընթերցում: Դելֆին Սեյրիգը գրքից որոշ հատվածներ է թարգմանում Կարոլ Ռուսսոպուլոսին: Վերջինս այն տպում է մեքենայով: Ետին պլանում երևացող հեռուստացույցում ուղիղ եթերով հեռարձակվող լուրերով ժամանակ առ ժամանակ հաղորդվում են աշխարհի վերջը գուժող նորություններ: Ինչպես և գիրքը՝ ֆիլմը ևս մի թռուցիկ է՝ ուղղված «արական» պատկերների ու արարքների իշխանության տակ գտնվող հասարակության դեմ:

Ձեզ համար աղջիկներ
Հեղինակ՝ Կարոլ Ռուսսոպուլոս՝ Ֆրանսլին Դյուպելուպի մտահղացման հիման վրա
Շվեյցարիա, 2006, 25ր., վիդեո

«Կանայք Ժնևի հիշողության մեջ» գրքի լույս ընծայումը փաստեց մեր պատմության մեջ իրենց հետքը թողած կանանց մեծարման պակասը: Մյուս կողմից, դպրոցական ծրագրերում կին կերպարների բացակայության հարցը պարզաբանելու համար Ամալ Սաֆին հանդիպում է Ֆրանսլին Դյուպենլուպին: Հետազոտական բնույթի տարբեր ուսումնասիրությունների միջոցով ի վերջո բացահայտվում է կանանց անգնահատելի ներդրումը: Պատրիսիա Ռուն պարզաբանում է նման հետազոտությունների նպատակը, իսկ նրա երկու ուսանողուհիները բացատրում են իրենց մասնակցության պատճառները: Նրանց պնդմամբ, գիտության և տեխնիկայի բնագավառում կին կերպարների բացակայությունը կին ինժեներների փոքր թվաքանակի պատճառներից մեկն է հանդիսանում:

Վայրը` KASA, ESPACES կենտրոն Նալբանդյան 29
Utopiana - Armenia,
Baghramyan 50G/8, 0019 Yerevan
Tel: +374 10 261035, +374 94 355185

Utopiana - Switzerland,
Av. des Eidguenots 21, 1203 Genève
Tel: 0041(0)22 3441470, 0041(0)79 8249313

namak@utopiana.info
www.utopiana.info

I_01

>>>

(կես եմ, պետք է մտածել, երբ վստահ եմ)

(ծախսերից հանվող մարմիններն այստեղ պատկանում են արդիականությանը)


(մաս առ մաս տրվելով, մերթ դիմագրավելով «ամենօրյա կյանքի հանդիսանքին», որ կը նշանակէ մեր միջև կը բաշխուի, մեզի մաս առ մաս կը տրուի և սա ստոյգ այն պահուն, երբ փլուզվում ենք անցյալի վարակը կրող Սարդույի «կնոջ» առջև. ղեկն ուր որ է կարող է նաև դառնալ այն (կողմ), ինչ լավագույն սոցիալական կառույցներում թույլ են տալիս թույլ չտալ, իմ Օրեստես)

(սա սպաս(արկ)ման արդեն երկրորդ մուտացիան է)

(երկնքից դեպի մեզ շարժվող պատերազմը, որ սաստկացնում է ուղևորների հոսքերի ուղղորդման իր վերջին արարը, չի լինելու մի գծով բաժանված ինչպես սովորաբար անփույթ թվերի)

(ընդհանուր նվիրումն այս ժամանակակից բնույթի ամեն մի չնչին բանի փչացման, նախնիների, հապճեպ կառուցված տան, նույնիսկ անունը)

(ու մարդը, որպես այդպիսին, հիրավի դարձել է անհայտ, նրա շրջապատը արվեստագետին այլևս չի հետաքրքրում)

(գուցե միայն հարցաթերթեր չլրացնող լեզուն)

(է դեպքերի ականատեսն ու հետևողը. մնա(ցյալը) մաքուր Շկլովսկյան հեգնանք է, ուրիշ ոչինչ)

(ներկայ(աց)ում չի նախատեսվում, ամեն մեկը թող սկսի ինքն իր համար՝ մտքում)

(ինչ որ էլ լինի գործողությունը, որքան էլ ունենա համոզման ու բեր(մ)ան ոճին մոտեցնելու սկզբունքը, միևնույն «է դեպքերի ականատեսի ու հետևողի» հետ կարելի է վարվել ոչ միայն մեկ, այլ տեսականորեն այլ կերպ)

(հասկանալի է, որ եթե անունն է տալիս ուրեմն ոչինչ կ’ըսե իր մասին)

(կա նաև որոշակի լույս՝ դիմացի շենքերից, փողոցից, ու հերթական անհանգիստը, որ վարժվածությունից չի վերանում, միշտ մի փոքր ավելի անդուլ կարմիր ու սպիտակ լույսի հեղեղները)

>>>

A glimpse into the process and “Two Years in Correspondence”

Interviews with Four Artists from QY’s “Queering Translation” Art Intervention
By Nelli Sargsyan-Pitman

Նելլի Սարգսյան-Փիթման (ՆՍՓ). Ինչպե՞ս մտահղացավ կամ առաջացավ «Տարօրինակելով Թարգմանությունը» տեղի ունենալիքը:
[Nelli Sargsyan-Pittman (NSP): How did “Queering Translation” come about?]

Արփի Ադամյան (ԱԱ). Քանի որ մեր խումբը բաղկացած է տարբեր ոճերում ու մեդիաներով աշխատող մարդկանցից, խմբի հիմնական նպատակներից մեկն է փոխանակել միմյանց խնդիրները ու փոխազդվել միմյանց էսթետիկաներից ու մեթոդներից, գաղափարներից, պրակտիկաներից: Ինչպե՞ս կարող է յուրաքանչյուրիս աշխատանքը փոփոխվել այս պրոցեսների ընթացքում: Այսպիսով 2010-ին որպես «տարվա» թեմա Շուշանը առաջարկեց թարգմանության գաղափարը: Քանի որ ինքն իր պրակտիկայի մեջ վարում է թարգմանական գործնեություն: Սա իր համար մասնագիտություն է և իր խնդիրները շատ կոնկրետ էին իր համատեքստում: Երբ մենք խմբի ներսում բարձրացրեցինք թարգմանության հարցը, այն արդեն մտավ մեկ այլ դաշտ, որտեղ մոտեցումները շատ բազմապիսի կարող էին լինել: Յուրաքանչյուրն իր ձևով պիտի հարցադրումներ աներ ու իր մոտեցումները ներկայացներ:

[Arpi Adamyan (AA): Since our group consists of people working in different genres and with different mediums, one of the main objectives of the group is to be affected by each other’s issues and be influenced by each other’s aesthetics and methods, ideas, and practices: to see how our work can change in this process. So in 2010, Shushan suggested the concept of translation as the theme of the year, as she herself engages in the practice of translation. This is her profession and her issues are very specific in her own context. When we raised the issue of translation in the group it entered a different realm where the approaches could be very diverse. Every one would raise their issues and present their approaches differently.]

NSP: How did you hear about this art intervention and how did you become part of it?

Melissa Boyajian (MB): My second trip to Armenia in 2007 would be when I started meeting people [first trip was in 2003] . . . I was interested in doing some of my own work . . . As research I started compiling video interviews of queer people in Yerevan who were willing to interview with me. There is an Armenian guy from France that I am acquainted with who gave me the contact information of people who might like to participate. One of them was Arpi Adamyan. I met her and did an interview with her. That would be all the way back in the summer of 2007 . . . I was interested in getting some insight into problems queer Armenians were facing with homophobia within Armenian culture. When I was speaking with Arpi after the interview she told me that there were other people who were involved in, or wanted to be involved in starting a group that would be dealing with women’s and queer issues in Armenian culture. She told me that I should get in touch with Nancy Agabian. So when I came back to the States I got in touch with Nancy and one of the former presidents of AGLA [Armenian Gay and Lesbian Association] in New York. I did a couple of interviews with them in the city. The day that I went to interview Nancy, she was kind of in a rush to meet some people after the interview. I went with her before hopping on the subway and coincidentally I ended up meeting Shushan Avagyan that happened to be one of the people that she was meeting. We all sat down at this café. It was a bizarre coincidence. And these were essentially the people that Arpi was talking about that wanted to start some kind of a group. And so we talked for a while. And I just remember getting really-really excited! And, you know, Shushan was talking about how they wanted to start having some sort of a happening in the future that would be talking about these issues . . . [Shushan] invited me to go to the first art intervention that summer but I was unable to . . . [B]ut I’ve kept in touch with all these people since then. And I got re-invited to go to “Queering Translation” this last summer and I attended this time.

Meliné Ter-Minassian (MTM): I arrived in Armenia [from France] in September, a year and a half ago. First I saw the blog. Then I met them. And then finally we became friends before starting to work together. And the first thing I did for them was I talked about the translation [of Roland Barthes’ Camera Lucida] I was working on. Arpi made a video about it. So that was the first thing they asked me to do, before they asked me to join the group on the blog . . . And then, because they became my friends, we were talking a lot about this event. And in parallel to that I was working with Laureline Koenig. So it came finally, naturally.

Nancy Agabian (NA): I am not sure. The group had done an event every year. Somehow translation was discussed as an option for this year’s theme or guiding principle.

ՆՍՓ. Ո՞րն էր վերջինիս նպատակը:
[NSP: What was its purpose?]

ԱԱ. Թարգմանությունը իր լայն մշակութային իմաստով շատ ակտուալ խնդիր է ամբողջ աշխարհում, բայց մեր խնդիրն էր դիտարկել այն այս կոնտեքստում տարբեր շերտերի վրա: Թարգմանությունը ես հասկանում եմ, որպես փոփոխություն, փոխազդեցություն, փոխակերպում:

[AA: Translation, in its general cultural sense, is a very critical issue in the world. But our objective was to view it in this context through different layers. I understand translation as change, mutual influence, transformation.]

MB: For me, it seemed like the purpose was to try to get the community involved in whatever capacity that we could. Just to be dealing with some topics that, maybe, have not been explored so much in Armenia and to give a voice to queer and women’s issues and create a space and a dialogue for artists and writers to bridge a dialogue with the audience and people who are attending, with the work that they were making about those issues.

NSP: When you say “to get the community involved,” what community do you mean?

MB: I don’t know exactly who attended. But, I mean, if you have an art event or writing event it tends to be people who do that kind of activity that tend to appreciate the arts or are involved in the arts in some way. So I am assuming that most of the people who were attending were other artists, possibly activists, and critics from Armenia. So it, maybe, isn’t opening to the larger Armenian audiences but it’s at least allowing a venue to talk about these topics with a percentage of Armenian people.

NA: Since I don’t know how it came about, I can’t say what the purpose was meant to be. But in reflecting on it now, I think the intention was to raise some questions in terms of queerness and language. In Armenia, queer women, or any women, don’t always have the words to define their lives, so translation, literally, isn’t necessary—you adopt another language in order to talk about body and desire. On the other hand, adopting another language is a translation, and it doesn’t allow for a genuine means of expression, similarly to how translation can’t account for all meaning. So you shape translation or language to fit your needs. And then translation itself is transformed—it’s “queered” in order to counter the mainstream way of thinking about it. As I became an artist, I found it really necessary to voice or translate my experience as a woman into an Armenian reality; to force all the silenced parts of myself into being expressed. So I think the purpose was to frame ourselves from a wider perspective, and with more visibility, through language and cross-cultural exchanges and the gaps that happen between them. More women were invited from outside Armenia, and more effort was put into making this a more public event than in previous years.

ՆՍՓ. Տեղի ունենալիքի ստեղծման ո՞ր փուլում միացար:
[NSP: At what point did you join the project?]

ԱԱ. WOW-ի ստեղծման հենց առաջին փուլից խմբում էի: Պարզապես այն ժամանակ Շվեյցարիայում էի, երբ լուսինեն նամակ գրեց, ասելով, որ հանդիպել են Շուշանը, Նենսին, Ասյան, ինքը և Լյուսյան: Մինչ 2009-ը ես ավելի պասիվ մասնակցություն եմ ցուցաբերել: Ասեմ, որ մեր խումբը շատ փոփոխական դինամիկա ունի: Մի քանի տարիների ընթացքում շատ փոփոխվեց: Կարելի է ասել, որ կան մարդիք, ովքեր կազմում են հիմնական մասը խմբի ու մեր «տեղի ունենալիքները» հիմնականում այդ մարդիկ են կազմակերպում կամ հիմնական մտքերը առաջարկում: 2010-ին այս հիմնական խմբում էինք ես, լուսինեն, Շուշանը: Մյուսները, որոնք էլի անդամներ են, պարբերաբար են մասնակցում և բլոգի պրոցեսներին և իհարկե «տեղի ունենալիքներին»: Բացի ամեն անգամ փորձում ենք հրավիրել նոր մարդկանց: Օրինակ այդպես հրավիրեցինք Մելիսա Բոյաջեանին, Մելինե Տեր-Մինասեանին, Իլեյն Գրիքորեանին: Նենսին էլ հենց սկզբից մաս է կազմել ու այս անգամ իր «Ֆիզիկական Թարգմանություն» գրական workshop-ի մասնակիցներին հրավիրեց, որ կարդան իրենց նոր գործերն այս «տեղի ունենալիքի» շրջանակներում:

[AA: I have been in the group since the creation of WOW. I was in Switzerland then, when lusine wrote that Shushan, Nancy, Asya, Lusya, and she were meeting. I wasn’t very active before 2009. I must say that our group has a very mutable dynamic. It changed a lot within a few years. There are people who are the core of the group. And they are either the organizers of the art interventions or suggest the concepts. In 2010 lusine, Shushan, and I were that core. The others, who are also members, contribute to the blog and, of course, participate in the art interventions intermittently. Besides, we are always trying to invite new people to participate in the interventions. That's how we invited Melissa Boyajian, Meliné Ter-Minassian, and Elaine Krikorian. And Nancy, who has been part of the group since the very beginning invited all the participants from her “Physical Translation” workshop to present their work at the QY art intervention.]

NA: I don’t remember. I think even before it was announced, I knew I wanted to participate in the annual event.

NSP: What kind of project/co-operation was this? What was your role in it?

NA: I had taught a writing workshop for women in Yerevan three years before, and the goal was to voice women’s lives—in terms of public life, like work and opportunity for women, to the personal realm of family, and choice of romantic/sexual/life partners, and issues of the body. A few queer women in the workshop befriended each other and initiated the idea of WOW—for queer women to join together to pursue an art project that would be about visibility and awareness. I had to go back to the U.S. soon after this; but I read the resulting listserv, on which we communicated and made decisions. I also raised funds for the publication of the upcoming book. And I tried to follow the discussion on the list and the blog, but gradually over time, missed more and more of the discussion, because my knowledge of Armenian faded the longer I was in the U.S. I also was unable to attend subsequent events. I followed them online as best I could. Shushan and Adrineh tried to keep me abreast of developments, but I still tagged along. There were three or four women who took active roles in organizing the events, and I wasn’t one of them. But I knew I wanted to go back to Yerevan for personal reasons, to connect with women again through writing. So this is how I came to be involved.

NSP: Did you participate in organizational issues at all?

MB: Not so much. I felt more like a guest. I had been invited to show my work. I think Shushan would like me to be more a part of it, though. And maybe now that I feel a bigger sense of involvement from participating over the summer. I would feel more apt to do that.

MTM: No, I didn’t really decide anything about the intervention. No, we were just talking. On an abstract level, I maybe took part in the concept of it. But not concretely. I wasn't the only one, because there was also this thing about reading Lara’s piece with the letters. So I don’t know, these two performances were basically the only live performances.

NA: I didn’t give input but contributed mostly through my workshop.

ՆՍՓ. Ինչո՞վ էր գործդ հարմար «Տարօրինակելով Թարգմանությունը» տեղի ունենալիքին:
[NSP: How did you see your work fitting the project?]

ԱԱ. Արվեստի նախագծերում ամենից շատ փախնում եմ «հարմար» բառից: «Տեղի ունենալիքը» մի տարածք չէ, որը հարմարեցնում է, կամ ակնկալում է հարմար ներկայացումների: Կարևորը խնդրականացումն է: Գործը կարող է նույնիսկ անհարմար լինել:

[AA: In art projects, I stray away most of all from the word “fitting.” An art intervention is not a space that accommodates or expects fitting performances. The most important is to problematize [phenomena, relations, concepts]. The work might even be unfitting.]

NA: Well, the idea was that the workshop would be about translating the language of the body into words. Physical experiences are difficult to capture in writing, in any language. So that’s where the translation part comes in. I also wanted to give space for queer women in particular to translate the physical into writing.

NSP: And how did you choose the works that you wanted to present at “Queering Translation”?

MB: Well, I showed several pieces. But the piece that I made for “Queering Translation” I had a really-really hard time deciding what to do. I was going back and forth thinking I would, maybe, do a performance piece, or make a series of photos. I ended up making a video piece . . . I basically shot the piece a couple of weeks before I left. Normally that’s not the way that I work by the seat of my pants. But I was having a lot of hesitation about what to show . . . because part of the theme of “Queering Translation” was appropriating texts and cultural objects and redefining them through a queer lens. Not being someone who grew up in Armenia dealing with any post-Soviet issues, I felt really conflicted about how I could make some sort of a critique on that, not being a part of Armenian culture from the Republic, but from the Diaspora. So after a lot of deliberation I ended up recontextualizing a piece, a film that I felt wasn’t just particular to Armenians in the Republic, but could be understood on a wider level, from Armenians in the Diaspora. I made a short experimental film called Delicious Fruit. And it’s essentially picking several themes/scenes from Sergei Parajanov’s The Color of Pomegranates. And I’ve recontextualized some of the themes/scenes through a feminist and queer lens. And it’s a 3-minute piece. It’s a feminist renaming of the symbolism of the pomegranate and it also shows these fantasy aspects of homoerotic cruising. I did the filming of the piece here in Boston. And then I did all my post-production work in Armenia. People weren’t familiar with the overture of my work. So [Shushan] thought it might be helpful for people to see everything that I had done in the last ten years. I believe I showed three or four videos and then my photography work as well at the event.

MTM: We [MTM and Laureline Koenig] wanted something that was translated into French. And something that was a little bit light. Because when you see the video this performance is very serious. The second was lighter. We liked it because there were some sentences that made us laugh. And it was enough. We wanted something that was not about the sadness of the lost country. So that was the reason . . . We took it very suddenly. We had an anthology of Armenian poetry translated into French. And Laureline liked it . . . And I laughed at the same passages. So . . . we said, ok.

ՆՍՓ. Ի՞նչ ես փորձել գործովդ անել:
[NSP: What were you trying to do with/through your work?]

ԱԱ. Փորձել եմ հենց «նեյտրալ լարվածություն» ստեղծել: Լարվածության խնդիրը իմ այլ աշխատանքներում տարբեր ձևերով արծարծել եմ ու այս անգամ փորձում էի լարվածությունը թարգմանության պրոցեսներում դիտարկել: Սա միայն տեքստային թարգմանության մասին չէ, այլ օրինակ ինչպե՞ս է հանդիսատեսի համար Մելինեն թարգմանում Կարինի թարգմանությունը՝ ում նաև ուղղված է Մելինեի սեռական ցանկությունը և ով հետերոսեքսուալ է: Ինչպիսի՞ բարդություններով է պայմանավորվում իրականացվող տեքստային թարգմանությունը, որտեղ կան լեզվային պատնեշներ: Ինչպե՞ս է Մելինեն մարմնով թարգմանում տեքստը վերածելով այն պերֆորմանսի: Ու ինչպե՞ս եմ ես թարգմանում այդ պատմությունը՝ թարգմանական պրոցեսի լարվածությունը, թվացյալ «նեյտրալ» ցուցադրությամբ: Ձայների ու պատկերների ոչ համընկնումով: Ամբողջ վիդեոն չունի մոնտաժի կարգավորված ստրուկտուրա: Անընդհատ փոփոխվում է, անհամապատասխանությունը ֆորմալ իմաստով աչքից չի վրիպում: Ինչպես նախորդ հարցդ էր խոսում հարմարությունից, ապա այստեղ ավելի շատ անհարմարություն կա, չնայած որ պատկերները դանդաղեցված ռիթմից կարծեցյալ հանգստություն են ստեղծում: Կամերան որոշ հատվածներում անընդհատ փնտրում է թրթռացող շարժումներով, անհանգստությամբ, ինչպես և արվում է տեքստային թարգմանությունը, երբ փորձում ես մի քանի տարբերակներ ու չի բավարարում, չի համընկնում, չես գտնում ու դեռ փնտրում ես, ինչպես արվում է երկու անձանց հարաբերությունում, երբ բառերը վերածվում են մարմինների, շարժումների:

Ամռանը Շուշանի վարած թարգմանական workshop-ին էի մասնակցում ու այնտեղ շատ էինք քննարկում թարգմանչի անտեսված, թափանցիկ լինելու իրողությունը որպես մշակութային քաղաքականություն, ինչպես նաև այս խնդիրը բարձրացվում է հենց ֆիլմի մեջ: Ու հետաքրքիր էր այն, որ «տեղի ունենալիքի» քննարկման ժամանակ գրող Հասմիկ Սիմոնյանը, ով իմ այլ աշխատանքները չեր տեսել, ասում էր, որ չի տեսնում ինձ հուզող խնդիրն ու ես ասես այս ողջ պատմության միայն փոխանցողը լինեի: Սա իհարկե այդպես չէ, քանի որ մի քանի ժամանոց նյութից ես ընտրություններ եմ արել ու այլ կերպ համադրել, իմ նախընտրությունները շատ են: Ամենակարևոր պահերից մեկը առաջին կադրերն են, երբ Մելինեի ձայնն է հանդիպման բացումն  անում, իսկ նրա կերպարը փոխակերպված է: Երկար մազերը այլևս չկան: Այս տեսարանը նկարել եմ ներկայացումից հետո: Սա կերպարի փոխակերպումն է, որն ինձ համար կարևոր էր ցույց տալ: Բայց դիտողի համար սա դարձավ «օրիգինալից» չտարբերվող նյութ, ու ես հայտնվեցի կարծես թափանցիկ թարգմանչի դերում: Սա մի կողմից տարօրինակ էր ինձ համար, քանի որ իմ գործերը նույնիսկ քննադատվել են որպես չափազանց անձնական: Բայց մյուս կողմից՝ հետևություն եմ անում, որ երբ խոսքը գնում է թարգմանության մասին, ավտոմատ կերպով կարող ես դիտարկվել, որպես թափանցիկ փոխանցող:

[AA: I was trying to create neutral tension. I have touched on the issue of tension in my other works in various ways. This time I was trying to probe tension in the processes of translation. This does not refer to the translation of texts only, but, for example, how Meliné is translating—for the audience—Karin’s translation into a sexual desire towards Karin who is heterosexual. The complexities of textual translation in these conditions, when there are language barriers. How Meliné is translating the text through her body, turning it into a performance. And how I translate this story, the tension of the process of translation, presenting it as seemingly neutral through the discrepancy between the sound and image. The video has no streamlined editing structure. It constantly changes. The discrepancies are always visually noticeable. Going back to your previous question about fitting—there is a sense of discomfort, although the slow motion creates a sense of seeming tranquility. In certain parts the camera seems to be searching for something, quivering with anxiety, much like textual translation, when you are trying a few versions and you are never satisfied, there is a discrepancy, you can’t find the right phrase, and keep trying, much like in a relationship between two people, when the words turn into bodies, movements.

I was participating in Shushan’s translation workshop in the summer. And we were discussing the translator’s neglected and transparent role as a cultural policy. The video raises this issue as well. And what was interesting was that during the art intervention q&a discussion, writer Hasmik Simonyan, who hadn’t seen my other works, said that she could not visualize the issue that I was raising in the video, and it seemed to her that I was merely transmitting the whole story. This, of course, is not so, as I have selected certain pieces out of a several-hours-long material and have edited/arranged them differently. The video projects a lot of my preferences. The first frames are one of the most important moments, when Meliné’s voice opens the meeting, but her image is transformed. The long hair is gone. I have shot this after the performance. It was important for me to show the transformation of the character. But for the viewer this became indistinguishable from the “original.” And I found myself in the shoes of a transparent translator. On the one hand, [Simonyan’s comment] was strange for me, because my previous work has been criticized for being too “personal.” On the other hand, however, I realize that when we are talking about translation one can automatically be viewed as a transparent transmitter.]

NA: I wanted to give a space where women could be writers first, and secondly, where women could write about their bodies, and third, where I could write about my own body in an Armenian context. I wanted to encourage more women writers with their work, and encourage more connection and support among them to help build community. With my piece, I wanted to write about something I found difficult voicing, and thus, understanding. I had to get my experiences on paper in order to make sense of them. I was hoping that this exploration would resonate and have meaning for other women as well and would raise discussion.

NSP: When you were speaking about queer issues and women’s issues and also different pieces of work that were touching on these issues, were there pieces that queer people irrespective of their gender could identify themselves with, or women’s issues that all kinds of women, whether of normative or non-normative gender identities would identify with, or was “Queering Translation” touching mostly on issues of queer women?

MB: Well, the whole theme of translation was interesting because I don’t speak Armenian very well. So, when I am there and I’m watching these pieces and they are spoken in Armenian I am not always fully understanding what the piece is about. Of course, the q&a afterwards sometimes would make a little more sense. But everything was always through a process of there being an intermediary between my understanding something. It seemed to me some of the projects were dealing with how people were personally dealing with their experience of being Armenian queer women and things that they were thinking and feeling about their sexuality and gender. And, you know, even Nancy Agabian’s piece. She’s doing this text about family and about her relationship with her husband. The piece she is reading is talking about their heterosexual relationship and the problems that they are having with communication, aggression, and sexism and how she and her husband are teaching and learning ways of breaking those habits that they have . . . Even though this is a heterosexual relationship, I feel like she’s dealing with many of the issues in a queer way. So I would say that that’s not so particular with gender. Or rather it is showing how slippery gender can really be. I think it’s a queer way of thinking and writing that she has . . . In general I felt that people have different ways of exploring things, you know. I think, maybe, some people were touching on gender and sexuality in a stronger way, where others were dealing with the translation aspect in a stronger way. But I still find that all of the work in the show was very queer.

--
The interviews were conducted via Skype, email correspondence and by phone over the period between January and March, 2011. The complete interview will appear in our forthcoming book, Two Years in Correspondence.

Dear B.

Mother passed away a week ago.  I will always remember her teeth. They used to be so white and radiant in another life.  I used to draw flowers on them with my fingers, gently massaging the corners.  When we arrived here after the war, they turned yellowish. I thought it was my fault. I never wanted to touch them after that. They scared me. I was disgusted. The smell reminded me of misery and suffering. Sometimes I avoided asking her questions, to not witness her hole of destitution. Eventually, she stopped talking completely; in her silence, she grasped my disdain. 

The last days of her life, she asked me about you. I was surprised. She never liked you. She knew that something terrible would come from our encounters. What we meant had no meaning in her world. 

I did not cry the day of her burial. She never liked it when I became emotional. So I bid her farewell in silence and lethargy. The women who came to help did not ask questions, or maybe they did. But I was not there to answer.

They say mothers are precious. Losing them is like a rite of passage. You then, become a woman.

I am now sitting alone in front of that big window, observing the heavy fog falling on this strange town. Her teacups are still on the table. I am closing my eyes wondering what I missed of her life.

L.

no to paternalism!

Armenia: democracy is the measure of a people's will to be a people and not just subjects

автор Angela Harutyunyan, написано 18 Март 2011 г. в 7:16

terrorists, azeris, lack of political, economic and social development, colonialism, thugs, drugs, fifth columns, islamists, extremisms etc etc will always be the excuses of the powerful to not allow the people to take control of their lives, and will also be the crutches of peoples who are unwilling to take responsibility for their own futures or who have an investment in the current oppressive regime.

over 400 people were martyred in egypt for their cause of public dignity with no questions asked and no regrets, 10's of thousands in Libya without asking for the guidance of a father figure and without finding excuses as to why they as a people could not afford a democracy.

there are no excuses and a people who can't stand for themselves, successfully or not, probably don't deserve democracy.

 ·  · Поделиться

• Costanza la Mantia это понравилось.
• 

transkaukazja 2011

Public Screening

When: Tuesday, March 22, 2011

Time: 8:00 p.m.

Where: Cinema Now-Wow, Canteen of the University of Applied Arts,

Oskar Kokoschka-Platz 2, 1010 Vienna, Austria

March 22, Now-Wow Kino at the University of Applied Arts in Vienna will host a retrospective screening of ten short experimental films by Armenian video artist luisne talalyan as part of Transkaukazja 2011.

lusine talalyan was born in 1975 in Yerevan. From 1992 to 1998 she studied at the Terlemezyan Painting Academy and afterwards cinematography at the Film and Theater Institute in Yerevan until 2003. During this time the camera became her main medium of artistic expression. Due to the fact that she uses an old camera from the Soviet era her film material shows very specific characteristics. Since 2009 talalyan has been working on the book “Zarubyan's Women” (Զարուբյանի կանայք) with writer Shushan Avagyan and is also a member of Queering Yerevan, which operates mainly within the virtual world.

Source: Transkaukazja 2011

>>>

Internationale Initiativen
Transkaukazja 2011: "My blood doesn't remember your history"

Unter diesem Titel präsentiert am 22. März die armenische Videokünstlerin lusine talalyan ihre Werke im Now-Wow Kino an der Universität für Angewandte Kunst in Wien.

lusine talalyan wurde 1975 in Jerewan geboren. Von 1992 bis 1998 studierte sie an der Terlemezian Painting Academy und anschließend bis 2003 Cinematografie am Film und Theater Institut in Jerewan. In dieser Zeit wechselte sie auch ihr Ausdrucksmedium: Die Videokamera wird zum Werkzeug ihres künstlerischen Schaffens. Sie arbeitet mit einer alten Kamera aus der Sowjet-Ära und dadurch erhält das Filmmaterial nochmals einen ganz eigenen Charakter. Seit 2009 arbeitet sie gemeinsam mit der Schriftstellerin Shushan Avagyan am Buch "Frauen ov Zarubyan" (Զարուբյանի կանայք). Außerdem ist lusine talalyan Mitglied der Gruppe Queering Yerevan, die sich hauptsächlich in der virtuellen Welt bewegt: queeringyerevan.blogspot.com.

Öffentliche Filmvorführung

Wann: Dienstag, 22. März 2011
Beginn: 20.00 Uhr
Wo: Now-Wow Kino, Kantine der Universität für Angewandte Kunst, Oskar Kokoschka-Platz 2, 1010 Wien

Source: Interkulturelles Zentrum