virtual boredom

Words on this page are not permanent.

They can disappear with the blink of an eye

Google will support you on that

Will ask you just once: “are you sure you want to delete this?”

And as soon as you press yes, everything flies in the constricted air of the system

Or somewhere missing on this inescapable information route

If lucky enough, it could maybe end up in someone else’s inbox

Or may perhaps be redirected towards your spam box

Nothing would stay intact or tangible.

Words on this page are not meant to be understandable

They are breakable transformable malleable

One day they could mean something to someone

Another day they could mean another thing to someone else

Relations to these words on this page could kill you virtually

Could stumble on your illusion and make you believe momentarily

Word found word lost

Virtual pages on my mind

Stumbling on spam

Writing unconsciously

30% off on Viagra

free porn sites

increase the size of your penis

sites that make you come hard

how to increase your woman’s orgasm

fantasyland

cooking dolma with lots of meat

preparing the yogurt with extra garlic

whispering a lullaby in your mouth

steaming on medium heat

surfing the net

covering the pot

copy pasting the images

closing the door

shut-downing

leaving the kitchen content

թող լինի պատ(կ)երազմ

Տեղի ունենալիք № 02

Լուսինե Թալալյան, Շուշան Ավագյան, Արփի Ադամյան

երեքով ու լիլիան որ եկել էր մեր հետ լիներ: սկզբում մտածում էինք չփաստագրենք “տեղի ունենալիք № 02”-ը բայց հետո լիլիան սկսեց նկարել ոչ մեկս էլ չգիտեինք թե ով ինչ է անելու ես գիտեի որ պառկելու եմ ձանձրացողի, հուսահատվածի պես ու կարծես թե նմանվելով հանդիսատեսին պասիվ որ մենակ լսում է կամ նայում էս դեպքում ես որոշել էի չտեսնել ու չլսել լինեի պասիվի դերում ու չգիտեի ինչքան կստացվի մոտս ու ինչքան կթողեն որ այդպես լիներ
պատկերասրահի դիմացն էինք մեջքով դեպի նոր տարվա տխմար եռագույն տոնածառին որ չգիտես ինչի այս տարի որոշել էին ավելի երկար սարքեն երևի իրենց տղամարդկային արժանապատվությանը վիրավորում էր հին չափը ու պառկեցի
շուշան ավագյանը սկսեց կարդալ “զարուբյանի կանայք”-ից հատված արփի ադամյանն էլ իր փափուկ գնդակով էր … երբ շուշանը սկսեց կարդալ մեկ մեկ բարձրացնելով ձայնը ու գոռալով արփին էլ իր կարծես թե թեթև գնդակով սկսեց խփել ոտքերիս քնելու մասին խոսք չէր կարող լինել բայց ամեն դեպքում հանգիստ պառկած էի երբ էլի շուշանը մի պահ բարձր սկսեց կարդալ ու ձայնը մոտեցավ ականջիս բացեցի աչքերս տեսնեմ ռետինե կապույտ ատրճանակը առնանդամի տեսքով շուշանի ձեռքին կրակում էր, արփին էլ ուրախ պտտեցնում էր իր գնդակը բայց էլի փակեցի մեկ էլ լսեմ ուժեղ ոտքերի հարվածներ գլխիս վերևը մի պահ ինձ թվաց հարձակվել են շուշանի վրա էլի բացեցի աչքերս բայց տենց էլ չհասկացա ինչ տեղի ունեցավ շուշանը մենակ էր իր կապույտ ատրճանակով ու էլի փակեցի աչքերս հետո լսվեցին մի խումբ տղաների ձայներ հայհոյանքներ ու բոմբերի պայթյուններ աչքերս բացեցի տեսնեմ մի խումբ տղաներ շատ ակտիվ բոմբեր են գցում մեր վրա բայց շատ բան չէի կարող տեսնել մենք բավականին ներքևում էինք ես պառկած նայողները վերևից էին ու հայհոյում էին ասի վայ մամա ջան մեռանք ու անընդհատ բացում փակում էի աչքերս տեսնեի իմ վրա կընկնի թե չէ բայց տենց էլ չկպան չգիտեմ ինչի երևի արփին ուշադիր նայում էր նրանց վրա հետո ասի ինչ լինի աչքերս չեմ բացի տեղի ունենալիքը ավարտվեց երբ լսեցի որ լիլիայի մազերի մեջ են գցել բոմբը արդեն չկարողացա պառկած մնամ ու տենց էլ չստացվեց իմ ուզածը անեմ նորտարվա գիշերը պատերազմը սկսել էր երբ վերկացա էտ մի խումբը գնաց ու դուրս եկանք տեղից ու նոր տղաների խումբ էր հավաքվել կամ էլ նրանք էին հետ էին եկել

* * *

Երբ 1992-ին Կոկո Ֆուսկոն և Գիլերմո Գոմեզ-Պենան կատարում էին իրենց համագործակցային պերֆորմանսը, “Սպիտակ արջի տարին ու երկու չհայտնաբերված Ամեր-հնդկացիների այցը Արևմուտք,” որտեղ Ֆուսկոն և Գոմեզ-Պենան հայտնվում էին տարբեր Արևմտյան քաղաքների թանգարաններում ոսկեզօծ վանդակի մեջ ու ցուցադրում իրենց "ավանդական" դերերը, կեցվածքը, հագնված որպես կիսավայրենի Գուատինաուցիներ (մի երկիր, որ իրականում գոյություն չունի), նրանց կերպարները հարցադրում էին Արևմտյան կոլոնիզացիային ծառայող ու "օտարին" արտադրող հայացքի ցանկություններն ու պահանջները: Հագնված արտառոց "բնիկների" պես, Գոմեզ-Պենան` դիմակավորված, Ֆուսկոն` հագած ծղոտե կիսաշրջազգեստ -- իսկ նրանց տեսնելու համար հանդիսատեսը պիտի վճարեր, երբեմն ոմանք հավելյալ գումարով վանդակի միջով նրանց բանան էին կերակրում -- վանդակի ներսից քննում էին "բազմամշակութային" լինելու այն հավակնությունը, որին նվիրված էին համարյա թե բոլոր Արևմտյան մշակութային հաստատություններն ու այն ֆորմալիստներն ու ռելատիվիստները, ովքեր հերքում էին ռասսայական (ինչպես նաև սեռականության) տարբերությունների առկայությունն ու այն, որ դրանք բացարձակապես հիմնավորում են արվեստի էսթետիկայի մեկնաբանումը: Մեր ակտը, Ֆուսկոյի ու Գոմեզ-Պենայի պերֆորմանսի պես, կամենում էր բացահայտել այն հակասությունը որով հանդիսատեսը պրոյեկտում է իր ցանկություններն ու քմահաճույքները մեզ վրա, թելադրելով մեզ թե մենք ով ենք և ինչ ենք ուզում աս/րած լինել:

Երբ հունվարի 1ին, ժամը 2:11, Լուսինե Թալալյանը, Արփի Ադամյանն ու ես իջանք ազգային պատկերասրահի դիմացի շատրվանների հատակը, շրջանաձև պատը դարձավ այն սահմանագիծը որով կրկեսի մանեժը բաժանվում է այն "իրական" տարածքից որտեղից դիտում է հանդիսատեսը: Այլևս մեր հանգիստ, փակ ու կոկիկ Զարուբյանի այգում չէինք, դուրս էինք եկել մեր “եդեմից,” որտեղ հրավիրում էինք մեր կարծեցյալ համախոհներին ու ցուցադրում կամ կատարում պլանավորված ու փորձված ակտեր: Ակտը պիտի տևեր հինգ րոպե. ում որ սպասում էինք (ընկերներ)` չեկան, ումից որ անհանգիստ էինք (ոստիկաններ)` մեզ չմոտեցան, բայց եկան ուրիշներ ու ստեղծվեց մի բացարձակապես տարօրինակ խոսակցություն: Մեր լեզուն նրանց համար օտար էր, իմ աչքի մատիտով նկարված բեղերն ու ձեռքումս բռնած ռետինե կապույտ դիլդոն, որով նշան էի բռնում ու կրակում անցուդարձողներին, հանդիսատեսին, հրահրում էր գռեհիկ ու պատերազմական պատասխաններ, խոսքեր որոնք պարզապես մեզ անիհիլացնում էին: Նրանք ովքեր չէին ուզում որ լինի պատերազմ կիրառում էին պատերազմական տակտիկաներ ու գործում էին կոնֆլիկտի ռեգիստրներում:

Կարդում էի "Զարուբյանի կանայք" գրքից այն հատվածը, որտեղ Լուսինեն և Շմավոնը հիշողությամբ կառուցում են Արաքսի առասպելական ելքը "հաստատությունից" (Որ դու՝ կանգնած դռան շեմքին, ճանաչելով նրան ու հասկանալով նրա ով լինելը, չնայած իր կերպարանափոխությանը, ու գիտակցելով որ բացահայտումը կնշանակի վերադարձնել նրան այնտեղ, որ մատնած կլինես՝ տալով նրա անունը, չմոտեցար ու թեքեցիր լարված հայացքդ, չտեսար թե ինչպես իջավ աստիճաններով դանդաղ` յուրաքանչյուր շարժումը հաշվարկած, բայց և անտարբեր, մի քայլը մյուսից ավելի աղոտ ու անհստակ: Սպասիր, սպասիր——Ու նրա հավատարմություն պահանջող ու միևնույն ժամանակ անհետացող կերպարանքը, այնտեղից՝ հաստատության մուտքից, ելնելով——այդ վայրկյանին, երբ դեռ չիջած, բայց արդեն ոտքն աստիճանին ու արդեն թողնելիս իր հետքը:): Այս հատվածում հիշողության կոնֆլիկտն է, հիշողության քաղաքականացումն ու պատմության ընտրողական բնույթը, "պատմությամբ" այստեղ ի նկատի ունեմ նարրատիվը, թե պատմողն ինչ նյութ է ընտրում պատմելու ընթացքում և ինչպես է այն ներկայացնում, ինչ ոճով: Արաքսն այստեղ վերածվում է փոխվող ժամանակաշրջանի, մարմնավորելով այն անցումային պահը, երբ քանդվում է սովետական Հայաստանի տնտեսական, մշակութային, քաղաքական համակարգը, փոխվում են արժեքները, հերքվում է հինը, բայց ցանկալի նորը դեռ չպատկերացված է (Մի սովետական ամբարձիչ կռունկ՝ թեքված անգլուխ արձանի վրա: Դեպի հրապարակ——այդպես չէր: Նորից արտագրում ես մեկ այլ գրքից————————): Քսան տարի անց, բովանդակությունը որքանո՞վ է իշխում տեքստին:

* * *

Այս պահից սկսած ապարատը էլ չէր տեսագրում
հայաստանյան ժամանակակից արվեստի մի նեղ, փոքր, սահմանափակ դաշտ

Ինչ է լինելու, հանկարծակի հայտնաբերողները մոտենում են տեղի ունենալիքին
ու հարձակվում հանդիսատեսի վրա

“ո՞վ ես/եք” արտահայտությանը զուգակցող հայհոյանքները

Միակ ձևը հասկանալու ագրեսիվ ներխուժումն է, պատասխան չստանալիս հարձակում, որը պահանջում է ընկալման մեխանիզմը

թող չլինի պատերազմ հանուն ինչի՞: հանուն համախմբվելու, հանուն միասնության, որոշակի արժեքներ պահել կարողանալու: ինչպիսի՞ արժեքներ: այդ ո՞ր արժեքներն են, որոնք պահում են բոլորիս միասին ու հանուն դրանց զենքերը պիտի ցած դրվեն

Մեծ գունդը բզբզան թելերի կծիկ, լցված չստացված ճեպանկարների էսքիզների ճմրթված թղթերով, թողնում էր ծանր ու վտանգավոր զենքի տպավորություն: Այն չէր կարող վնասել, սակայն վտանգի սպառնում էր դիտարկվում, երբ ամեն պտույտի ժամանակ իրենց մարմինների մոտով անցնելիս, բայց չհպվելիս հետ էր մղում բոմբեր նետող, հայհոյող, հարցեր տվող, զվարճացող երիտասարդներին

կարող է արդյոք պատերազմ չլինել, եթե մի տեսակի արվեստը անհասկացության տակ գնում է անհասկացության ու անտեղության

Պայուսակիս մեջ դրած փոքր գունդերը, որոնց մեջ խրված էին փայտե ձողեր -- իհարկե անվնաս, պլանավորած շպրտել ձմեռային հագուստի վրա, ոչ թե դեմքի -- պիտի ծառայեին որպես զենք

ինչու չտեսնել այն որ հանուն միասնության կանգնեցնում ենք միմյանց

արվեստագետը պարալիզի է ենթարկվել հանուն համախմբման

Տեղում, քնած աղջիկը պառկած էր ավազանի հատակին, բեղավոր աղջիկը կարդում էր ու կրակում արհեստական առնանդամով: Մարդիկ ովքեր ասել էին կգան` չէին գտել մեզ, կամ ուշացել, ոստիկանությունը կատարվելիքը չէր նկատում

ներկայանալ: ուրեմն որոնք են պատերազմի գործիքները

Սկզբում կարծես ամեն ինչ տեղի էր ունենում մեր ներսում: Հրապարակը լիքն էր, ձայները` շատ ու հատկապես կրակոցների ձայները -- նոր տարվա կապակցությամբ տղաների տոնի արտահայտումը մարդկանց ռեակցիան ակնկալելով պայթյունի իմիտացիան --

թող լինի անհանգստություն, որը կնշանակի, որ ինչ-որ բան չի համընկնում:
որ կան արժեքներ առաջնային առաջադրված: որ կան արժեքներ արհամարհված ու
չնկատված: թող լինի պատերազմ, որ հասկանաս որ դու հանդուգն դիմադրության առաջ ես

թող շարժվող երևույթները պտտեն իրենց ունակությունները
թող քունը լինի թրթռուն
թող ձայներին, դեռ մարմնից օտարված վիբրացիաներով
Ձեռքիս Փոքր գնդերը իմաստազրկվում էին

տեղի ունենալիք № 02

>>>>>>>>>>>> հունվարի 1-ին, ժամը 02:11

հրավիրում ենք երևանը տարօրինակող նոր տեղի ունենալիքին

որտեղ >>>>>>>>>>>> հանրապետության հրապարակ, հայաստանի ազգային պատկերասրահի դիմացի շատրվաններում

(you are cordially invited to "what is} to take place № 02" at the republic square, the fountains in front of the national gallery of armenia on january 1, at 2:11am)

I-անգամ ինչ որ բան չ=ստացվեց

utel bane kam manger la chose

Inqe indz chlsec endhanrapes. Kam el chlselu tvav. Yerb yes ayd gaylin dimeci arden ush er. Arden yes haskaca vor et amen inche miayn im mdqi  mech er teghi unenum. Shat aveli djvar e khosal et bani massine vorun masniknere isk chunen anuner. Tenc e statsvum vor verchum yes piti asseyi iran’  ayt bane senc arets im banine, u yes et banits heto voch mi ban chkaroghatsa assel qez. U aytpes yerbvor tenc baner en havagvum im glkhine, yes i zur bortsum em et banits durs gal, bayts verchum voch mi ban chi statsvum u mnum em anverch et bani mech.

Je m’arrête la, que faire de cette chose? La cuire?

Je crie, je médis, je contredis

Je résume, je fume, j’assume

Je déteste cet état d’être

Les mots existent dans ma tête, clairs et précis

Une fois sur cette page

Ils perdent leur ardeur et s’anéantissent complètement

Des limites partout

Je bouge mes mains dans une prison que je me construis constamment

Mon corps s’étale aussi loin que tes enceintes  

Je déambule, je roule, je désintègre

Je cuis mes fesses dans une sauce piquante rouge indienne

L’odeur infecte la décence

Je me savoure, je m’aliène, je me digère

Arrière-goût amer indésirable incontrôlable

Thé à la menthe, refoule le tout

Et la chose se dissipe, lentement

Sans laisser de traces.

we stand in solidarity with inclusive foundation and we condemn violence against queers in georgia

To the President of Georgia
To the Public Defender of Georgia
To the Diplomatic Services accredited in Georgia
To the representatives of International Organizations

On December 15 2009 at 7 pm the office of Inclusive Foundation, a well known Georgian LGBT organization, was raided by five armed men without uniform. The leaders of the organization together with about 15 community members of the ‘Women’s Club” were present in the office. They were ordered not to leave the room and were told that only their chief was of interest to them. The head of the organization, Paata Sabelashvili was taken to a separate room. Then the men made a telephone call and at about 8 pm an additional group of armed men came in. According to witnesses, they did not wear police uniforms (several of them put on jackets with the police inscription only in the office), they did not provide a search warrant, did not inform about their identity or agency they represented and did not explain the purpose of their intrusion.

Witnesses point out that several men reminded them that two witnesses had to be present during the search taking place in another room. Cell phones were confiscated, everyone was moved to a separate room where several men guarded them. Women were locked up in the room for several hours, they were not allowed to contact their families, they were humiliated by being called “perverts”, “sick persons”, Satanists. They were laughed at and several men told them that their photos would be taken and disseminated to reveal their sexual orientation. One of the unidentified men tore down a poster in the office. One of the leaders of the organization, Eka Agdgomelashvili, together with Tinatin Japaridze were threatened that they would be killed if they did not stop demanding search warrants and other official documents. Some of the armed men responded that “we will only show papers to those to whom we need to show them.”

Paata Sabelashvili, the leader of the organization, was arrested as a result of the raid. Soon after arrest he confessed to the possession of 8 grams of marijuana. However, because he made the confession before seeing his lawyer, without the presence of anyone except law enforcement officials, the validity and voluntary character of the confession is highly suspicious.

One of the armed men, distinct with homophobic statements and his aggressive behavior towards staff members, introduced himself as an Operative Officer of the Constitutional Security Department of the Ministry of Interior Giorgi Gegechkori. However, on the pretrial measure hearing of Paata Sabelashvili he appeared as Investigator David Khidesheli. Another man, who later turned out to be the head of the police division, threatened Eka Agdgomelashvili with killing if she immediately would not stop pointing out that they were violating the law. He shouted : “I will kill you!” “I will tear you into pieces!” After one of the staff members said that he was exceeding his powers, he shouted: “Sue me, I don’t give a damn”, “I am myself the Law and the Judge!”

Armed men searched through all bags of staff members in the office. Some of the bags were searched in another room when the owners were not present. Only after that they were returned to their owners. Two women officers forcibly took girls (often in pairs) to the bathroom, stripped them naked and searched them. The girls were humiliated and called “sick” in the process. There was no search protocol composed as a result of the search. Having finished the search, one of the women officers exclaimed that having seen these women, she began to hate women’s body.

Staff members of the organization are under continuous surveillance up till now. Their homes, movement in the city and office are under constant surveillance by cars full of men without uniform. One such car is permanently stationed outside the entrance to the house of one of the staff members.

The raid on the Inclusive Foundation represents a logical continuation of the policy of repression of non-governmental organizations conducted by the Georgian government. It aims at marginalizing, intimidating and discrediting human rights defenders in Georgia. One should have in mind the recent attacks on Georgian civic organizations: public broadcaster of Georgia recently aired a coverage about the alleged attempts of extortion by the members of NGO ‘Human Rights Priority’; Rustavi 2 publicized a defamatory news report about applications submitted by the Georgian Young Lawyers Association to the European Court of Human Rights; Officers of the Ministry of Interior threatened and attempted an extortion from the journalist of newspaper “Batumelebi”. Officers publicly implicated in the incident have not yet been punished despite the assurances by the Ministry of Interior.

We are concerned that particular character of the organization will be manipulated for the purposes of artificially nurturing the aggression of radical fundamentalist groups. It is noteworthy, that the Georgian government has been abstaining from defending the rights of its citizens in such situations. It portrays itself abroad as a victim of the internal clashes of liberal and fundamentalist groups, while internally it appeases to traditionally minded electorate. Hence, we are alarmed about the trend of purposeful discrediting and intimidation of the Georgian civil society leaders.

Therefore,

1) We protest the violation of basic rights, dignity, and identity of victims and demand that those persons, who performed the acts of verbal, psychological and physical violence against the members of the Inclusive Foundation be punished.

2) We demand the Georgian government to react to every similar incident as it is established by the law, conduct inquiries and punish those who perpetrate such acts

3) We appeal to international organizations and diplomatic services accredited in Tbilisi to thoroughly monitor the detention of Paata Sabelashvili and pressure the Georgian government for protection of his Constitutional rights. We ask for continuous monitoring of such incidents and for accountability of the Georgian government to defend the basic rights of its citizens.

4) Georgian media should follow the principle of the presumption of innocence of the individual and should refrain from publicizing unverified information.

5) Surveillance and intimidation of the members of the Inclusive Foundation should be immediately discontinued.

6) We appeal to the Public Defender of Georgia to investigate the instance of raid on the Inclusive Foundation and the arrest of its leader Paata Sabelashvili.

Inclusive - Foundation
info@inclusive-foundation.org

"journey to kafiristan" with trui hanoulle

կանանց ուղղված կանայք wow կոլեկտիվը դեկտեմբերի 23-ին, ժամը 19:00 կանանց ռեսուրսային կենտրոնում, զարուբյան 34, կցուցադրի իր ֆիլմադարանից journey to kafiristan ֆիլմը, որի հիմքում ընկած պատմությունների մասին կխոսի բելգիացի ֆոտոժուռնալիստ trui hanoulle-ը, ով 2006ին գայա շոեթերսի հետ կրկնել է շվեյցարացի գրողներ աննմարի շվարցենբախի և էլլա մայարի 1939ի ճամփորդությունը դեպի աֆղանստան` թուրքիայի, իրանի, արաբիայի և կենտրոնական ասիայի միջով:

trui hanoulle (b.1960) and gaea schoeters (b.1976) co-wrote meisjes, moslims en motoren (girls, muslims and motorcycles), a travelogue about their 7-month journey of 30,000 km through turkey, iran, central asia and arabia. their journey followed the route of swiss writers annemarie schwarzenbach and ella maillart who in 1939 traveled in a ford to afghanistan. we have invited hanoulle, who is passing through armenia, to talk on december 23, at 7pm, in zarubyan 34, about her research in maillart's archive, journey with schoeters in 2006, and their collaborative book.

Սիրո դրսևորում № 01

>>>

Էս աղջիկներն ուզում են միշտ տխուր մնան, մելանխոլիկ, թախծոտ, անընդհատ անձրևոտ վիճակ՝ անձրև, կաթիլ, կաթիլ, կաթիլ, ինչու՞, ի՞նչ կա էդ ջրի մեջ. խոնավությունն ատում եմ, նույնիսկ.....։ Իսկ սրանց գրածները կարդում եմ ու տերյանվում, դուրյանվում, կամ միսակվում եմ (ոչ Խոստիկյան)։ Ախչի՜ ջան, ի՞նչ անենք որ Հայաստանում ես՝ երբ կուզեիր լինել ասենք ծովափին, կամ փող չունես՝ երբ լիքը առնելու բան ունես, կամ գեշ ես (քո կարծիքով), կամ միայնակ ես, միևնույն է տխրելու պատճառ չեմ տեսնում. Ասենք պատճառ կա՝ այն է, որ էս բոլոր մտքերին գերի ես՝ գիտեմ ինչքան կպչուն են դրանք... Մանավանդ թվացյալ անհատականություն ձեռք բերելիս, կարծես անհատականություն լինել և ուրախ մնալ, խանգարում են։ Կամ ուրախ մարդը անհատականություն չի՞։ Առանց այդ էլ աշխարհը լիքն է տխուրներով՝ հատկապես, որ ձանձրալի բաներին ենք ասում «տխուրա». Տխուր հոգին շուտ է մեռնում և մեռցնում... Ուզում եմ ապրեք և ապրեցնեք...
Արև է ամառ,
Բնություն պայծառ,
Տաք, սիրաշաղախ
Ուրախ ու կայտառ
Ու ոչ մի քյաֆթառ։
Այլ աղջիկներ
Ձևադալար... (նոր հորինեցի լավն է)
Տուն են գնում, դուրս են գնում
Կաֆե, թատրոն
Կինո, սրահ(պատկերա)
Կամ իրար հյուր, կամ ծանոթին
Կամ հենց այնպես խանութ-մանութ
Կարևոր չի
Կարևորը որ ուրախ են, աշխույժ
Կայտառ ու պայծառ.
Հե՜յ լավ կանայք, աղջիկ-մունջիկ
Տղա-մղա ո՞նց դիմանա
Թող չդիմանա, թող նայի ու հիյանա
Ու ամեն ինչ լավ կլինի, քաղաքական հարցերն էլ հեշտ կլուծվեն, կզբաղվեն իրենց պրյամոյ նազնաչենյայով (սեր, սեքս, վերարտադրությւոն)։ Ու իրարից պարտք ու պահանջ, կամ իրար ապացուցելու բան չեն ունենա . չնայած՝ մոռացա իմպոտենտների պարագան, ախր էս սաղ կաշան սրանք եփեցին, մի քանի հավակնոտ հարիֆների էլ ...։ (Չշփոթեք գեյերին՝ նրանց պարագան ուրիշ է, նրանք իմպոտենտ չեն, այլ նրբազգաց, ինչպիսիք են նաև վարդագույննները, ու սրանք իրանց քաղաքականությունն ունեն, որ ոչ մի կապ չունի իշխանատենչության հետ)։
Բայց սա աղջիկներին թող չհուզի, իրանց ինչ խելքի բաննա՝ իրավունք, պահանջ, հավասարություն, հարգանք-պատիվ՝ էն էլ Հայաստանում, բա ամոթ չի՞, բա տղեքն ի՞նչ կասեն...(Պուտինը, Բուշը, Սարկոզին, Սեռժը, Լևոնը, Անգլիայի թագ(ուհին), մասոն ձյաձյան)
Աստված ստեղծեց մարդուն իր տեսքով և նմանությամբբբ բա՞..........
(Շարունակելի, եթե ես չշարունակեմ դու շարունակի...)

P.S. ՀԱՅ ՏՂԱՆԵՐԻ ԴԱՍՏԻԱՐԱԿՈՒԹՅԱՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՈՒՆ ՀԱՅ ԱՂՋԻԿՆԵՐՆ ԵՆ՝ ՄԱՅՐԵՐԸ։

Որքան լացեցիք՝ հերիք է, գործի անցեք՝ դաստիարակեք այն տղամարդուն, որին ուզում եք տեսնել ձեր կողքին։

Հարց. ֆեմինիստկան կարա՞ ծննդաբերի, ու եթե տղա ունենա՝ ի՞նչ պիտի անի...

Արաքս Ներկարարյան

2008-04-13

A Gartal Event on Dec. 19

The Greek-American Writers' Association and Gartal, an Armenian Literary Reading Series present

Nancy Agabian

Nicholas Samaras

Mehmet Uca

Saturday December 19

6-8 pm

Cornelia Street Cafe

29 Cornelia Street

between W 4th and Bleecker

West of 6th Ave in Greenwich Village

Subway: ACEBDFV to W 4th St

212 989-9319 for reservations and info

$7 cover includes a drink

>>> <<<

Nancy Agabian is the author of Princess Freak, a collection of poems and performance texts, and a recent memoir about the influence of her Armenian family and history on her coming-of-age, Me as her again: True Stories of an Armenian Daughter (Aunt Lute Books), which was honored as a Lambda Literary Award finalist for LGBT Nonfiction. Funded by the NY State Council on the Arts, she recently wrote about the relationship between the Turkish and Armenian communities in Sunnyside, Queens.

Nicholas Samaras' first book of poems, Hands of the Saddlemaker, received the Yale Series of Younger Poets Award. He is currently working on his next book, SIMKO, written for the Slovakian poet and translator, Svetozar Daniel Simko. He has also written a 300-page Memoir, from which he will be reading. He has been awarded poetry fellowships from the National Endowment for the Arts and the Florida Arts Council, and his poems have appeared in The New Yorker, The New York Times, Poetry, The New Republic, Kenyon Review and other publications.

Mehmet N. Uca was born in Mardin, Turkey. He was an active member of the New York Turkish Literature Club: The story Nights (Oykulu Geceler). His poetry was published then and later in Lightmillennium.org, a world peace and good will art website. He has mostly written in Turkish reflecting his personal growth as he moved from the “Southeast” (least developed) to the furthest “Northwest.” His most recent writings address his coming to terms with being a citizen of the new world, and reinterpreting the ways of the old that he grew up in.

25.09.2020

չտեսնված Արաքս

>>>

(դեպքային արագությամբ, երբ իրագործելի է ելքի գիտակցությունը)

(ինչպե՞ս է հստակեցնելու, պարզ դարձնելու պահանջը թաքցնում «հստակեցնողի» հայացքը, մելանխոլիկ, բայց ոչ մայթերով հանգիստ քայլող առնետների պես, որ քարշ են տալիս պոչերը)

(3:22ին եկա այն ակնկալիքով որ բնակարանում կլինես, բայց չափանիշները որոնցով պայմանավորվել էինք միմյանց չհանդուրժել, հետաձգելով կտուրների անատոմիան, հոր ու աղջկա տեսողական դիալեկտիկան ու դեռ չհայտնաբերված բարձր արվեստը)

(աստիճանների տակի սենյակ-քաղաքը, ուր պարանի վրայով քայլողները, առյուծներ վարժեցնողները, դանակ կուլ տվողները, սթափված միջակությունից, քաղաքը որին լքում է էլեկտրական հոսանքը, քաղաքը որ չունի լուսամուտներ)

(ժամանակին կից աղմուկի պայմանականությունից)

(անտեսանելիությունն ի՞նչ է թ/քողարկում, երբ հասկանում ես, որ այս ոճն էլ չի կարող չեզոք լինել)

(սառը պատերազմի լեզուն, որ արտադրում է համախոհների մակերեսային ամբողջությունը, օրինականացնելով հեռագրիդ բովանդակությունը. «հիշիր ինձ, որովհետև անկարող եմ հիշել ինքս ինձ»)

>>>

à ma grand-mère

Je n’irai pas vers la fin

Je ne dirai pas tout

Je me recroquevillerai

Je me transformerai en petit tas

Et j’attendrai gentiment la fin de l’histoire

Il existe des gens sans peine

Sans conscience

Qui passe leur vie à étancher leur ennui

Dans la douleur des autres

Elle n’a jamais compris

L’amour de son père et l’amertume de sa mère

Elle a trimbalé durant des années

Dans son cartable raccommodé de refugiée

L’angoisse de l’Anatolie

Elle a gravi les escaliers éternellement

Haïssant chaque moment de son existence

Maudissant son destin

Qui n’a jamais su l’apprivoiser

Je ne l’ai jamais serrée dans mes bras

Aussi fort que je voulais

Par peur de la reconnaître

Par crainte d’hériter sa peur et ses remords

Je le regretterai un jour

laran hartsnum e . .

vonts kareli e tarqmanel "feminism" pare hayereni? (voch russakan tarqmanudyune:) ayl inch nor parov kareli e assel feminism hayerenov?

arapnere ta tarqmanel en "nasawiya" yegiptosi mech arachi anqam.

lara aharonian

women's resource center
34 zarubyan st
yerevan armenia
+ 374 93 99 22 44

Filmidyll 2009

marching in yerevan for world AIDS day

Today is the international day of fighting against HIV/AIDS. NGOs dedicated to raising awareness about AIDS and people living with AIDS organized a peaceful march through Sayat-Nova St, Teryan St, Northern Avenue, Republic Square, and a gathering at the Aznavour Square.

Read more here and visit Pink Armenia's blog for details.

25-ին բոլորով երթի բռնության դեմ

Սիրելուս (1907)

---

Նազ մի անիլ, կյանքը կարճ է

(արդեն որերորդ բացիկն եմ գրում) Սիրելիս,

Ու մենք ճամփորդ մահի ցուպը

(չուղարկված մնացել են) Ձեռներիս.

Մեր օրերը, տարիները

(մթագնած են) Սլացող,

Ու վառերազ-մուրազները

(աչքերդ) Կլանող

Տես, գնում են, էլ ետ չեն գա(լիս եմ մոտդ)

Ամպամած

(սիրուհիս) Կյանքի աշուն վրա կուգա

Անկասկած (ու այս ամենակարող ժամին) . . .

Նազ մի անիլ, կյանքը կարճ է
Սիրելիս (ինչպես չդողամ հուզմունքից)

Ու մենք ճամփորդ մահի ցուպը

Ձեռներիս:

filmidyll 2009 (quasi-english)

FilmIdyll wants to give you groundbreaking film, personal favorites, new film, old film, fresh film, unestablished film, film that will move you, film that will disturb you, film that fights back.

Together with discussions, installations, workshops, a sea of pillows, food, beer, popcorn, red wine and festivities. And above all international film visit from Armenia, artists and activists Lusine Talalyan and Arpi Adamyan, take part in the festival by screening their films and talking about transgression and film art.

All of this we give you. Between heavy velvet drapes, over wooden chess floor, under the pink moose, around the lace, in the stairs, behind the door. Underground.

In the center of it all we place You, the visitor, the active participant, the actor of change. Dive into the golden boxes with your opinions and comments about the big and small questions of activism, get a hold of one of FilmIdyll’s own interviewers and make your voice heard, create great art with LoFi Cherry Porno Pics and their camera and turn into a seductive film director, actor and producer in the pride of FilmIdyll: Confession Booth.

The program is divided into three film lounges, 1, 2 & 3 – or – The Velvet Room, The Porn Lounge and the Gallery. Hostess for the festival is Lizzy the Lezzy (2006-2008) by Ruth Selwyn, Israel. She will be your guide through this zestful weekend with her little songs, stories from her lesbian everyday or just common truths about everything and everyone.

Click here for the program

artashat des femmes

Femmes réunies autour de cette table

Silencieuses et sages

Combien de temps encore avant que vous osiez

Parler, crier, dénoncer

Le conformisme vous ronge les entrailles

Sortez vos griffes de temps en temps

Parlez

Artashat m’étouffe

Avec ses bâtisses insolentes

Nvart parle la première

“On ne veut pas prendre des femmes au travail

Puisqu’elles peuvent quitter à chaque instant

Les enfants, la maison, le mari

De bonnes raisons pour ne pas prendre le travail au sérieux.

Un homme le fait rarement

Il quittera plus vite sa famille que son travail”

Je déteste ce bâtiment républicain

Les escaliers en poussière

Les salles froides et inhumaines

Ces tables de séminaire austères

Je crois vraiment qu’un jour

Il faudrait tout bruler

Réanimer la terre qui nous endure

se débarrasser des déchets

qui dérangent le progrès.

Il parait que la grippe fait ravage partout

En Arménie, on hausse le prix des médicaments

Le profit avant l’humain.

Arax pense que parfois les traditions sont importantes

Elles élèvent la nation dans les cieux

Elles nous empêchent de disparaître à travers le temps.

Ces femmes m’ennuient par la petitesse de leurs idées

Par la grandeur de leur ego

Je ne sens aucune empathie envers elles

pour la première fois de ma vie.

J’ai envie de quitter cette place

Pour ne pas sombrer dans une mélancolie incurable

Gohar persévère avec difficulté

Je reste pour elle.

(4-ից)

>>>

Lenin Square (present-day Republic Square), 1992

Unknown photographer

Ինչպե՞ս գրեմ, Լուսինե, որ վերհիշես: Որ վերիմաստավորվի նրա մուտքը: Որ դու՝ կանգնած դռան շեմքին, ճանաչելով նրան ու հասկանալով նրա ով լինելը, չնայած իր կերպարանափոխությանը, ու գիտակցելով որ բացահայտումը կնշանակի վերադարձնել նրան այնտեղ, որ մատնած կլինես՝ տալով նրա անունը, չմոտեցար ու թեքեցիր լարված հայացքդ, չտեսար թե ինչպես իջավ աստիճաններով դանդաղ` յուրաքանչյուր շարժումը հաշվարկած, բայց և անտարբեր, մի քայլը մյուսից ավելի աղոտ ու անհստակ: Սպասիր, սպասիր——Ու նրա հավատարմություն պահանջող ու միևնույն ժամանակ անհետացող կերպարանքը, այնտեղից՝ հաստատության մուտքից, ելնելով——այդ վայրկյանին, երբ դեռ չիջած, բայց արդեն ոտքն աստիճանին ու արդեն թողնելիս իր հետքը:

Սպասիր—ոչ——Ու ձեր միջև կառուցվող այդ առասպելական տարածությունը, որի շնորհիվ ընկալվում է անհրաժեշտ պատահականությունն ու դու՝ առանց որևէ հնարավոր պատասխանի, ու նա՝ անցնելով չհայտնված ու մտնելով այդ սառցապատ փողոցը: Ու գուցե այդ պահին էր, որ հասկացար նրա արդեն քեզ ծանոթ բացակայվող ներկայությունից, որ գալիս էր մոտս—ձեռքերը վերարկույի գրպաններում դրած: Արմունկները սուր անկյան տակ ծալած: Մի սովետական ամբարձիչ կռունկ՝ թեքված անգլուխ արձանի վրա: Դեպի հրապարակ——այդպես չէր: Նորից արտագրում ես մեկ այլ գրքից————————

(եզրին, չմաքրված ու ստորգետնյա անցման մոտով, սա էլ ընդարձակ է, քաղաքի առաջին տներն ու հետո, հետո իրար հերթագայող իշխող էլիտան)

(սիրտ խառնեցնող արտահայտություններից է, որ)

(գրախանութում ճարահատյալ պրպտում են հատորների մեջ, հուսահատված դուրս գալիս Բուլգակովի կամ Հայդեգերի)

(սքանչելի հյուրանոցը լեփ-լեցուն է, մատուցողներ չկան)

(երբ առարկում եմ)

(որ այդ խորշերը կարող են լցվել ջերմամեկուսիչ նյութով, բայց (հ)երթում կանգնածները չեն շարժվում)

(այսինչը փոխարինում է այնինչին)

(ու)

(ի հայտ եկած տարածքները, որ գրվում են ընդդեմ վկայության, որ լցնում են զիս արհավիրքով, որ տեղ չհասած արդեն գիտեմ հեռարձակվող լուրերից)

(դեպքային արագությամբ, երբ իրագործելի է ելքի գիտակցությունը)

(առնետները հանգիստ քայլում են մայթերով, քարշ տալով իրենց melancholy պոչերը)

>>>

bluebox

FilmIdyll 2009

FilmIdyll 2009 |  November 28-29

Program

FilmIdyll vill ge Dig banbrytande film, personligt utvalda godbitar, ny film, gammal film, färsk film, oetablerad film, film som rör, som berör, som stör, som bråkar och är obekväm tillsammans med samtal, kuddhav, öl, mat, popcorn, rödvin och kalas. Dessutom blir det internationellt filmbesök när filmkonstnärerna och aktivisterna Lusine Talalyan och Arpi Adamyan från Armenien deltar i festivalen och diskuterar motstånd och filmkonst.

Allt detta lovar vi. Mellan tunga sammetsdraperier, över schackrutigt golv, under den rosa älgen, kring spetsen, i trappen, bakom dörren. Under jorden. I centrum av allt placerar FilmIdyll dig, besökaren, den aktiva deltagaren, förändringsaktören. Djupdyk i de utplacerade guldlådorna med dina åsikter och kommentarer om aktivismen stora och små frågor, haffa någon av de filmidylliska intervjuarna och gör din röst hörd, skapa storartad konst genom metamorfosiskt foto tillsammans med LoFi Cherry Porno Pics och bli till förförisk filmregissör, skådespelare och producent på samma gång i FilmIdylls stolthet Confession Booth.

Programmet är uppdelat i våra tre filmsalonger, 1, 2 & 3 - eller - Sammetsrummet, Porrsalongen & Galleriet. Konferencier och värdinna för helgen är Lizzy the Lezzy (2006-2008) av Ruth Selwyn, Israel som med sina små sånger, berättelser från sin läspiska vardag eller bara allmänna sanningar om sakers tillstånd finns med som en trygg hand att hålla i, genom den stormande och lustfyllda helg som är FilmIdyll.


Lördag 28 november

Installation/Work Shop: LoFi Cherry Porno Pics

Var: Trappen

Tid: 15-01

LoFi Cherry Porno Pics brinner för porren! Den ideella föreningen har en vision om att starta en folkrörelse kring den alternativa porren. Under FilmIdyll presenterar de sin förening samt bjuder in dig till att bli din egen normbrytande pinuppa. Tänk dig ditt favoritkonstverk och ge det en erotisk twist, producera om, reproducera nytt. Följer gör sminkning, utklädning och fotografering i trappen.

Salong 1 - Sammetsrummet

11:30-13:00

Queen Christina (1933) av Rouben Mamoulian, USA

+ Frukosthäng

13:15-15:25

Happy Horse 5 (2007) av Duro Tomato, Kroatien/Nederländerna

Beautiful Boxer (2003) av Ekachai Uekrongtham, Thailand

15:45-17:30

The guide and the seeing man (2008) av Åsa Elzén Sverige/New York

Boys don’t cry (2009) av Åsa Norman i samarbete med Gomfilm, Sverige

Kristina Ana Nervosa (2008) av Imri Sandström, Sverige

Kuchus of Uganda (2008) av Mathilda Piehl, Sverige/Uganda

18:15-20:00

Don’t be silent av Lusine Talalyan, Armenien

Bluebox av Arpi Adamyan och Lusine Chergeshtyan, Armenien

Clit av Arpi Adamyan, Armenien

Untitled av Lusine Talalyan, Armenien

Untitled av Lusine Talalyan, Armenien

FilmIdyll 2009 har det stora nöjet att presentera Arpi Adamyan och Lusine Talalyan, filmare från Armenien, som medverkar med sina verk i årets festival. Efter filmvisningen får du möjligheten att genom intervju och samtal filmarna diskutera konsten, filmen, aktivismen och motståndet.

20:30-22:10

Gränsvärld (2009) av LeKproduktion, Sverige

Revolutionärerna (2009) av Vänsterkillekören, Sverige

The Aggressives (2005) av Daniel Peddle, USA

22:10-01:00

Klubb Idyll firar FilmIdyll. Tema: Thelma and Louise

Eftersläpp för den enormt festsugna massan som ej deltagit på FilmIdyll eller som kanske gick hem för att byta om till stassen. Klubb Idyll firar festivalen med Tema Thelma och Louise, filmen, musiken, out fitsen! Vi utlovar och ger Dig allt.

Salong 2 – Porrsalongen

11:30-01:00

Dirty Diaries (2009) av Mia Engberg, Sverige

Salong 3 – Galleriet

11:30-01:00

Hard Queers Pariehjulsaktion (2008) av Alva Ingvaldson, Sverige

Trannymals go to court (2007) av Dylan Vade Esq. & Abe Bernard, USA

500 stenkastande autonoma våldspsykopater från helvetet (2006) av Anders Hornstrup, m.fl, Danmark

Sister Drag (2008) av Anna Linder, Sverige

Söndag 29 november

Kollektiv installation: Confession Booth

Var: Trappen

När: 12-18

Confession Booth är tillbaka! Här får du chansen att ta kameran i egna händer, bli både regissör och skådis i FilmIdylls favorit i repris, bikten. Utmana tankarna om formen för diskussion och filminspelning, konst och beröttande och gör det genom att stega in i FilmIdylls andra dimension. Där blir du den egen regissör, din egen skådespelare. Ett utrymme för att vädra dina åsikter, för att diskutera det du inte vågade eller ville lyfta fram i samtalen eller i baren. Luta dig tillbaka och låt tankarna bli ord.

Salong 1 - Sammetsrummet

12:00-14:10

Victor Victoria (1982) av Blake Edwards, USA

+ Frukosthäng

14:20-15:50

Cat woman (2009) av Risk Hazekamp, Nederländerna

Edward II (1991) av Derek Jarman, USA

16:15-18:10

Maggie vaknar på balkongen (2007) av Ester Martin Bergsmark och Mark Hammarberg, Sverige

Efter filmvisningen hålls filmsamtal; om att filma in nya banor, om att bli erkänd fast ändå inte, om att våga se annat.

18:45-20:35

The Pool av Sara Jordenö, Sverige/New York

Unveiled (2006) av Angelina Maccarone, Tyskland/Österrike

21:00-22:45

Anti confession (2007) av Aykan Safoglu, Turkiet

Gentlemen prefer blonds (1953) av Howard Hawks, USA

Salong 2 – Porrsalongen

11:30-22:45

Befruktelsens triumfer (2009) av Rekon Dekon, Sverige

Förbjuden frukt (2009) av Rekon Dekon, Sverige

Our assholes are revolutionary (2009), av Kreatörskollektivet SexPol, Sverige

Gender bending is a full time job (2001) Queer Collective Berlin, Berlin

Gay King (2005) av Risk Hazekamp, Nederländerna

Dirty Hägersten (2008) av Lina Kurttila och Helena Sandström, Sverige

Trannymals (2007) av Dylan Vade Esq. & Abe Bernard, USA

The Apple (2008) av Emelie Jouvet, Frankrike

Sage (2009) av Imri Sandström, Sverige

Salong 3 – Galleriet

11:30-22:45

Hard Queers Pariehjulsaktion (2008) av Alva Ingvaldson, Sverige

Trannymals go to court (2007) av Dylan Vade Esq. & Abe Bernard, USA

500 stenkastande autonoma våldspsykopater från helvetet (2006) av Anders Hornstrup, m.fl, Danmark

Sister Drag (2008) av Anna Linder, Sverige

homosexuality on the map again

here's a comprehensive map on "biological catastrophe" -- posted on a wall in yerevan state college of informatics, a school that prides itself in "the knowledge of modern information and communication technologies" . . perhaps not so modern, after all?

thanks to N for taking the photo.

տեղի ունենալիք (final take)

16 days of activism to end violence against women