ա(ր)փ

զարուբյանական ատրակցիոն (շարունակ.)

>>>

Բ. ԱՐԱՐ

Ա. ՏԵՍԱՐԱՆ

(Գիշեր է. աղոտ փայլում է լուսնկան և իր լույսով ակոսել է ծովի շարժուն մակերեսը: Ափից բավականին հեռացած, Զավենն ու Հեղինեն զրուցում են նավակում:)

ԶԱՎԵՆ -- Ուրեմն վաղը չէ մյուս օրը մեկնում եք . . .

ՀԵՂԻՆԵ -- Այո, չորեքշաբթի գնացքով վերադառնում եմ Երևան: Իսկ Դո՞ւք:

ԶԱՎԵՆ -- (Մի փոքր մռայլված): Դեռ չգիտեմ . . . (Հույսով): Կուղեկցե՞ք ինձ, կլինե՞ք ինձ հետ մինչև Ձեր մեկնումը:

ՀԵՂԻՆԵ -- Այո: Միայն թե պիտի պատմեք ամեն ինչ, առանց թաքցնելու . . .

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Դանդաղելով նավակի ընթացքը): Արդեն համարյա կեսգիշեր է, չդառնա՞նք ափ:

ՀԵՂԻՆԵ -- Ո՞վ կմտածեր . . . որ վախն այսպես արագ կարելի է հաղթահարել: Դեռ մի քանի ժամ առաջ սոսկում էի ծովից:

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Գոհ ժպիտով): Ասում էի, չէ՞, իզուր ես վախում: (Թիավարում է դեպի ափ:)

ՀԵՂԻՆԵ -- (Երկար լռությունից հետո): Վաղը, նույն ժամին, կհանդիպենք այստեղ: Կպատմեք ինձ Ձեր Փարիզյան կյանքից . . .

ԶԱՎԵՆ -- Բարեհոգի եք անչափ, տիկին . . . Միայնությունն ինձ վհատեցնում է, չեք պատկերացնում թե որքան եմ գնահատում Ձեր ներկայությունը . . .

ՀԵՂԻՆԵ -- Մեկ բան ևս . . . (Խորամանկ ժպիտով): Պիտի թույլ տաք որ Ձեր խոսալու ընացքում նկարեմ:

ԶԱՎԵՆ -- (Նոր հետաքրքրվածությամբ): Նկարո՞ւմ եք . . .

ՀԵՂԻՆԵ -- Այո: Այստեղ գալուս նպատակներից էր նաև գտնել յուղանկարներիս համար բնորդներ, քանզի Երևանում կնոջ համար գրեթե անհնար է աշխատել, նույնիսկ վարձու, բնորդների հետ:

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Ցատկում է ծանծաղ ափ ու նավակը հրում ավազների մեջ): Հասանք:

ԶԱՎԵՆ -- (Օգնելով Հեղինեին նավակից իջնելու): Շատ լավ, ուրեմն, կլինեմ Ձեր բնորդը . . . Ձեզ տալ հրաժե՞շտ . . .

ՀԵՂԻՆԵ -- (Փաթաթվում է շղարշով): Այդ անհրաժեշտ է . . . (Վարձատրում է նավավարին և անհայտանում):

ԶԱՎԵՆ -- Լոկ մենակ մի կին . . . (Նավավարին): Գիտե՞ս, ով է նա:

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Չլսելով): Այսօրն էլ այսպես հանգավ իր վերջին:


Բ. ՏԵՍԱՐԱՆ

(Նույն տեսարանը: Քարափից իրար հետևից վազելով հայտնվում են աղջիկները):

ԱՌԱՋԻՆ ԱՂՋԻԿ -- Ինչպես վախեցա: (Անզգույշ դիպչում է Զավենին): Ներեցեք խնդրեմ:

ԵՐԿՐՈՐԴ ԱՂՋԻԿ -- Ես էլ գիշերով չեմ իջնի եզերք:

ԵՐՐՈՐԴ ԱՂՋԻԿ -- (Դիպչելով Զավենին): Ահ, ներողություն . . . կացեք . . . միասին . . .

ՉՈՐՐՈՐԴ ԱՂՋԻԿ -- (Զավենին նկատելով): Ինչո՞ւ եք ցցվել մեր ճամփի վրա: Քնա՞ծ եք, պարոն . . .

ԶԱՎԵՆ -- (Սփրտնած ու մի տեսակ ընկճված կեցվածքով): Որտեղի՞ց եկան . . . Պատրա՞նք է սա: Գիշերները չքնելու հետևանք . . .

ՉՈՐՐՈՐԴ ԱՂՋԻԿ -- (Ճանաչելով Զավենին): Զավե՞ն: Դո՞ւ ես:

ԶԱՎԵՆ -- (Խուսափելով): Ոչ, սխալվել եք, օրիորդ:

ՉՈՐՐՈՐԴ ԱՂՋԻԿ -- Բայց մենք Պետերբուրգից միասին . . . (Ընկերուհիները կանչում են): Ու չէ՞ որ Արմենի հետ . . .

ԶԱՎԵՆ -- Սխալմունք է:

ՉՈՐՐՈՐԴ ԱՂՋԻԿ -- (Զննում է Զավենին): Կներես . . . Կներեք . . . (Ընկերուհիներին): Գեթ տուն հասնեինք . . .

(Աղջիկների ձայները կամաց-կամաց մարում են մթության մեջ ու Զավենը մնում է կանգնած մենակ, ծովափին):

>>>

Դեղձ :)

Photo by Astghik Melkonyan.

vorteghy

Artists' Talk in Yerevan: More photos

(See post below for more details.)

Հուլիս 29-ին, ժամը 7-ին, չորս արվեստագետներ (Լուսինե Թալալյան, Արփի Ադամյան, Աստղիկ Մելքոնյան և Արաքս Ներկարյան) ներկայացրեցին իրենց պրոհեքթը «Արխիվից Ելնէլով». մի քանի ֆոտոնէր այս ներկայացումից.

Artists' Talk: Monday, July 27, 2009

As part of the Summer Seminars' For Contemporary Art Curators series (which takes place annually in Yerevan), four local artists --- Lusine Talalyan (also known as Lusine Davidyan), Arpi Adamyan, Astghik Melkonyan and Araks Nerkararyan --- presented their collective project titled "Coming out from the archives" at Gallery One on July 27 at 7 pm. Here are a few photos from the event.

զարուբյանի կանայք (ատրակցիոն)

>>>

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ---սկսում է ահա: Բաց չթողնեք ատրակցիոնն այս արտառոց: ՇՏԱՊԵՔ: Գրավելով ձեր որոշակի տեղերը, տեղադրվեք գտած-բերած աթոռներին: Լռություն: ՍԿՍՎԵՑ-------

«Մենակ կինը»

Ըստ Շ. Կուրղինյանի պիեսի

Գործող անձինք

Հեղինե -- (Արաքս)
Ծերունի նավավար -- (Լուսինե)
Զավեն -- (Շմավոն)

Ծովափ: Վերջալույսը հրդեհել է հորիզոնը: Ծովը խաղաղ է, եզերքին, քարի վրա նստած է ծերունի նավավարը խիստ հաճելի դեմքով, սպիտակահեր, և ծխում է: Հեղինեն, աջ ձեռքով հենված նավակի քթին, մտածկոտ դիտում է հեռուն` լայն շղարշը ուսերին գցած:

Ա. ԱՐԱՐ

Ա. ՏԵՍԱՐԱՆ

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Մի պահ լռությունից հետո): Ծովը հանդարտվեց, իզուր ես վախենում: Ուզո՞ւմ ես ափով կթիավարեմ, գնանք մինչև գյուղ:

ՀԵՂԻՆԵ -- Իսկ եթե հանկարծ . . . Առաջին անգամ եմ մտնում ծով ու երկչոտում եմ: Մի գուցե մրրիկ, հողմ կամ հորդ անձրև երկինքը թափի: Արևն էլ ծածկե թուխպերը տձև, մռայլից շշմած չհասնենք ափի . . .

ՆԱՎԱՎԱՐ -- Բայց չէ որ այստեղ ես . . . դեհ, թող, անհոգ կաց:

ՀԵՂԻՆԵ -- (Տատանվում է): Եվ վախենում եմ, և հույժ փափագում ջրերի վրա լողալ: Ինչ-որ անհաղթ ուժ, ինչ-որ խենթ հակում գերել է հոգիս . . . էլ չեմ դողալ: (Ոտքը դնում է նավակի մեջ): Դեհ սիրով ու ժիր թիերդ շարժիր . . .

(Նավավարը գոհ և հապճեպ պատրաստվում է: Ինչ-որ տեղից քայլելով ափին է հայտնվում Զավենը` հիացմունքով ծովը դիտելով: Հանկարծ նկատում է Հեղինեին, հանում է գլխարկը և շտապ մոտենում:)


Բ. ՏԵՍԱՐԱՆ

ԶԱՎԵՆ -- Ներեցեք, խնդրեմ, պատրասվում եք գնա՞լ:

ՀԵՂԻՆԵ -- (Մի փոքր անտարբերությամբ): Այո:

ԶԱՎԵՆ -- (Ոգևորված հորիզոնն է դիտում): Օրս զոհեցի արևի հետքերով. կուզեի թերևս մի նավակ վարձել, լողալ ու խորհել այսօրվա իրադարձություններից . . . Ուշ ափ դուրս եկա, ազատ նավ չկար:

ՀԵՂԻՆԵ -- (Ուշադիր քննում է Զավենի դեմքը): Թե չունեք ոչինչ, ուղեկցելու ինձ . . . (Ձեռքով հրավիրում է):

ԶԱՎԵՆ -- (Օգնում է Հեղինեին նստելու): Ուրախ կլինեմ. ո՞վ եք դուք, տիկին. եկվո՞ր, տեղացի՞ . . .

ՀԵՂԻՆԵ -- (Անհոգ): Լոկ մենակ մի կին:

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Որ դժկամ հետևում էր Զավենին, նավակը հրում է ջուրը. Հեղինեին): Խոսքդ է խելացի . . .

ԶԱՎԵՆ -- Լոկ մենակ մի կի՞ն, ոչ ա՞զգ, ոչ անո՞ւն . . .

ՀԵՂԻՆԵ -- (Հեգնանքով): Միշտ միևնույնը . . . մնում է խղճալ, ակամա ներել հզոր ձեր սեռին, որ սիրում է փնտրել մտքի տեղ մարմին, մարդու տեղ անուն . . .

ԶԱՎԵՆ -- Գուցե իրավունք ունեք դատելու, ո՞վ չունի սխալ իր կարճ կյանքի մեջ:

ՆԱՎԱՎԱՐ -- (Նստում է և սկսում շարժել թիերը): Ո՞ր ուղղությամբ:

>>>

անվերնագիր 2004

դեռ հատված 3-ից

>>>

(Լուսինե, Ասյա և Արփի)

Նկատի ունենալով, որ նրանք կարող էին հետաքրքրված լինել ու ճիշտ այնպես ինչպես որ կային:

Հետադարձին մրսելով ու Երևան դարձի ճանապարհին, զգալիորեն հայտնվելով ուղևորի դերում ու մրսած մարմինը հանձնելով ու հանձնվեց նրան:

Մի շնչով արտաբերված----

Հաշվի առնելով որ չգիտենք ու չենք կարող իմանալ թե ինչ կլինի հետագայում, քանի որ հիման ու այս պահը ամենադժվարն է ընկալել ու ընկալելու համար շրջվում է հետ, որ կանխատեսնի: Բարի գալուստ ասելով օտարին ու լինելով օտար այս դարում: Կարո՞ղ են արդյոք կանխապես տեսնել այն վերամոնտաժված պատմությունը, որով «դու»-ն պիտի հակադրվի «ես»-ին:

Ու հետո նրանք հապաղելով մնացին, չնայած որ այդ ընթացքում կարող էին իրագործել այն մտադրությունը, որն ունեին, քանի որ պայմանները թույլ էին տալիս ու թույլատրելով անել այն, ինչ թվում էր առավել հնարավոր ու նույնիսկ ավելի քան թվում էր:

Գերադասելի ձգձգում:

Անշուշտ լինելով «Տեխաս»-ում ու այդ պահին որքա՞նն է ավելի շատ քան երեքը: Հաճելի է նորից կրկնել, որ երբեմն նրանք տարօրինակվելով ձեռնբաց են գտնվում ու գտնվելով օտար միջավայրում:

Բավ է թաքցնենք քեզանից, սիրելի ընթերցող:

Նախ սկսեցին քայլել Թումանյանով, ապա թեքվեցին ու հազիվ տեսանելի մթության մեջ երևացող նրա բարձրահարկ շենքը: Այդ պահին ու դրանից հետո թույլտվությունը քոնն էր: Երբ շենքի ուրվագիծը կլանեց նրան, երկուսով մնացին Սայաթ-Նովայի հյուրանոցի դիմացը կանգնելով ու կանգնած, կանգնեցնելով, նստելով ու սուրալով վեր դեպի Բաղրամյան ու վերջապես Օրբելի:

Մինչ այդ նա արդեն աշխատանոցում էր ու համոզվելու համար: Ֆոտոքիմիկատների ազդեցության տակ, հետզհետե սկսում է երևալ պատկերը, արարվող սպիտակի վրա նոր տեսակի գծեր ու միայն նրա հայացքի ներքո ու միայն նրա նկարներում:

Երկար էր մտածել այդ մասին, քանի որ նրանք կային վեպում նախքան սկսվելն ու նախքան չշարունակվելը: Իհարկե դժվար է ասել, թե որն է սկիզբը և որն է վերջը, կամ որտեղից չի շարունակվում ու որտեղ է դադարում:

Բայց էականն այն է, որ նա կանխատեսավ նրանց լուսանկարը, դեռ չկայացած, ու չես պատկերացնի թե որքան լավ եմ զգում քո հայացքի տակ, ու լինելու համար ուզում եմ որ ոչ ոք չտիրանա այդ գործերին ու դրանք չտպվեն ոչ մի տեղ, այլ լինեն ինքնամփոփ ու կատարյալ իրենց ամբողջությամբ` պահի ամբողջությամբ, քանի որ ինչ-որ ձևով ապրում ենք քո արվեստի մեջ ու միջով, ու ասես ստեղծվում քո ապարատի ու քո հայացքի ցանկության համար միայն:

Ինչ-որ ձևով միավորող հայացք:

>>>

մինչև մազերդ աճեն, իմն արդեն սևացավ

Էլեկտրոնային նամակ #32

>>>

Արդեն տասնմեկ օր է ինչ այս բառերը չեմ արտասանել ու միայն գրելն էլ հերիք է, որ զգամ ներկայությունդ: Երեկ Ջոնին ուղարկեցի տասներկու գլուխներից ինը, վերջին երեքի վրա եմ աշխատում հիմա: Նոր քիչ առաջ, առավոտյան գրեց (լավ տրամադրությամբ), հարցնելով թե սկսի արդեն խմբագրել, թե սպասի որ էլի ինչ-որ փոփոխելիք ունեմ: Ասացի որ սկսի խմբագրել մինչև որ մնացածը պատրաստ կլինի, որից հետո միասին կնստենք իրա տանը ու վրայով կանցնենք: Հիմա էստեղ է, Ֆանքս Գրոուվում, քաղաքից մոտ կես ժամ հեռու: Օգոստոսին էստեղ չի լինելու, գնում է Փարիզ` Դալքին ներկայացնելու, ու հետևաբար ուզում է որ շուտ վերջացնենք:

Շարունակում եմ գրել, չնայած դանդաղ, բայց ստացվում է:

Բացարձակապես հակադրվում եմ այն տեսանկյունին թե գեղարվեստական արձակը (հայելու նման) պիտի արտացոլի իրականությունը: Ընդհակառակը, այն ստեղծում է մի նոր տարածք, որտեղ փորձարկվում են ու խաչաձևվում նոր հարաբերություններ, ինչ-որ տեղ կործանելով իրականությունը որն իր ընդունված կարգերով ու սահմաններով ամեն նոր երևույթ դարձնում է անհնարին: Այդ նոր տարածքը կարող է ստեղծվել հենց թեկուզև փակուղու վրա. շեղվելով ու փնտրելով նոր ճանապարհ, քայլում ես հին փողոցով, որը գիտես որ հաստատ փակուղային է ու հանկարծ սխալմամբ մի նրբանցք ես մտնում ու հայտնաբերում մի նոր ելք:

Գիշերը մազերս ներկեցի, սև: Երևի ինչ-որ մի բան սգալու համար: Կամ միգուցե փոփոխության կարիք ունեի. Լուսինեի դրած ֆոտոները ինչպես միշտ հույս են ներշնչում:

>>>

hair is growing

գլխացավ

տետիվա

>>>-------

ո՞նց վերջացնեմ քեզ,
երբ էլեկտրայի նման տեսա տեսնում եմ (քարին)
օռեստի թողած մազափունջը . . .

շնորհավոր

հուլիսի 13-ին նա ծնվեց

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
>>>>>իմ երկու հերոսները` >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

>>>>>>>>>>>ապագայիս ու անցյալիս>>>>>>>>>>>>>>>>>>
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

հատված 3-ից (մոտավոր ավարտ)

>>>

Ընդունելով որ կար ցանկություն: Եթե նրան հաջողվեր իր ցանկության մեջ, նա թույլ կտար որ շարունակվեր այն ինչ արդեն սկսվել է ու արդյո՞ք թույլ կտար որ բացարձակապես փոխվեր: Ցանկացած փոփոխության նկատմամբ լինելով զգույշ ու չարտաբերելով այն ամենը, որ հիշեն ու հիշելով զգան որ նրանք էլ այստեղ են ու հետևաբար նրանց գործերն էլ պիտի վերիմաստավորվեն:

Մոտավորապես տեղակայվելով մի նոր տարածք ու որ ստեղծվեն պայմաններ:

Կուզե՞ս գնանք քաղաքից դուրս, իրերդ, գրամեքենադ վերցրու, ու կինը կառչելով սեղանի վրա դրված ու իրեն հասցեագրված թղթերից: Քանի որ նոր հարաբերության մեջ մտնելու համար խոսքերը պիտի դուրս հանվեն իրենց նախնական շարքերից ու դասավորվեն նոր ձևերով:

Անհամբերությամբ որ այն այլևս նույնը չի կարող մնալ ու չի շարունակվելու ըստ պատկերացրածի, ու հասկացավ, որ պատրաստակամությունը պիտի փոխարինվի մեկ այլ բանով:

Նրա ձայնը հայտնվում է մատների շարժման հետ, ու կարոտը որ համակերպում է արհեստականին հպվելու համար: Կգամ միայն եթե թույլ տաս որ սրանք էլ հետս վերցնեմ, ասում է նա:

Ու առանց երկար բանակցելու որոշում են քշել քաղաքի միջով ու դեպի հարավ:

Ենթադրելով որ այն, ինչին ինքը սպասում էր ու ինչը կարծում էր հոյակապ ու դեռ չավարտված, ու այն, ինչից կինն արդեն հիասթափվել էր ու ինչից համարում էր վտարված ու այլևս անվերադարձ, պիտի լիներ ավելին քան նախորդը:

>>>

թքած որ մեզ սպանում են..

amen inch urishneri hamar, bayts voch mer

արզնիի հանգստյան տունը

հատված 3-ից (վերանայված)

>>>

(Լարա)

Եվ միառժամանակ պարտեզում այնպիսի լռություն էր, որ նստած լինելով ու լինելով միայնակ: Հնարավորությունը կար նրանց վշտացնելու ու իրենք իրենցով` մի անձեռնմխելիություն:

Բարի գիշեր, հոգիս: Առավոտն իր հետ կբերի ու մենք կդիմավորենք այդ նոր վեպը այնպես ինչպես որ պատշաճ է միայն մեզ: Մեկը ոչ հայտնվում է ու ոչ էլ հեռանում, այլ ցանկանալով մնալ ու մենությունը խանգարված տեսնելով ու հայտնաբերելով այն ինչ որ մեկը չէր ցանկանում հայտնաբերել:

Վաղ առավոտյան է միայն լսվում մասամբ անձրևի թակոցն ու նրանք հավասարապես երկուսով ու առընթեր այդպես կիսաթեքված շատրվանի մոտ:

Փոփոխման պատճառը սա է, քանի որ հանպատրաստից ասաց որ պատկերացրու որ տանն այս ապրել է ազերի մի ընտանիք: Գուցե տարօրինակ էր զգացողությունն ու երևի համամիտ էր միանգամայն, միանգամայն համամիտ լինելով նրանց հաշտեցմանը: Վաղը առավոտյան կուզե՞ս շարունակվի ու շարունակվի ինչպե՞ս եթե չի հանդուրժում շարունակական ընթացքը:

Ու պատկերացրու որ նրանք չեն հայտարարում իրենք իրենց ամբողջովին ու յուրաքանչյուրն առավել թրջված լինելով, բայց ոչ մասամբ այլ ավելի արագ ներս խուժելու ցանկությամբ:

Համոզված լինելու համար զննում են տան երկրորդ հարկի ֆերուզայի գույնով եռամաս ապակենկարը:

Անձրևն ակնհայտորեն կդադարի. նույնքան բացահայտ ձևով որքան որ դա գերադասելի է: Վեպի համար:

Հաջորդ անգամ տարբերությունն ավելի ընդգծված էր, առավել ևս որ հանրածանոթ կառույցները չեն բավարարում: Մեկի ձայնը ու մեկի ձայնից վշտացած: Արձակել նշանակում է հետզհետե ու ենթադրելով որ նրանք չէին ծրագրել որ մեկի հայտնաբերածը կապված էր անջատման հետ ու դյուրին չէր:

Հետևաբար ամսի հինգը տարօրինակվելով վեցից, ու եթե դա էլ հայտնվեր էկրանի վրա:

Քաղաքը, որ սիրելի էր ու որն ընդհատված լինելով այս վեպի նման, որտեղ նրանք ժամանակավորապես հանգրվանել էին: Քայլելով որոշեցինք փնտրելով գտնել ու գտան հին շուկան, որի հանդիպակաց կողմում տեսան մզկիթն ու նրա վուլվաձև մուտքերը: Ու որից հետո ու որոնց միջով մթության ու միայն շոշափելով նրանց կարմիր-կապույտ պատերն աղյուս առ աղյուս ու աստիճաններով բարձրացան վեր, վեր ու դեպի լույս:

Արդեն ուշ կեսօրին կամ միգուցե երեկոյան:

Իսկ հետադարձին ծանոթանալով քաղաքի վարքին ու հակասության մեջ ընկնելով ինչ-որ բաներ չզսպելու պատճառով:

Լուսանկարում է պահն այդ ու գրեթե անհնար է խուսափել:

Երեքից ավելին ու մեկը համազգեստով: Մոտենալով նրանց ու քաղաքավարի հարցնելով (համազգեստը). ո՞վ է ձեզ հյուրընկալողը: Իհարկե ոչ այդպես կտրուկ, ոչ էլ շատ կոպիտ այլ պատասխանատու ձայնով ու նրանք հարցաքննված լինելով ու ծանոթ լինելով քաղաքի լավագույն վարք ու բարքին, արտասովոր են գտնում հարցը:

Ինչպես որ անհրաժեշտ է, Լյուսյան պատասխանում է ու կարծես մի փոքր էլ սառած ձայնով:

(Կինն ու ամերիկացի խմբագիրը)

Պատրաստ չլինելով ու առաջին անգամ նստելով ու իրենց դիմացը դնելով այն ինչ պայմանավորվածություն էր համարվում ամերիկացու կողմից ու որին կինը կարող էր համաձայնվել կամ չհամաձայնվել:

Եթե նա այնուամենայնիվ գոհ էր կամ մոտավորապես գոհ էր կամ նույնիսկ կիսով չափ: Ամերիկացու հանդեպ, ամեն դեպքում, իրեն զգալով դիրքորոշված ու վճռական տոնով ասում է որ վատ չէր լինի միայն ու ոչ ավել մի ամիս ևս ինձ ժամանակ տաս: Որը որ շատ պատճառաբանված ու ընդունելի կարծելով ու դեռ սպասում է որոշմանը:

Երկու օր սպասելով որոշմանն ու ամեն ինչ դադարեցված:

Ամենակարևորն այն էր որ կինը պիտի արմատախիլ աներ, փոխարիներ, վերատնկեր ամեն ինչ, պնդեր, հաստատեր, վերամիավորեր, հավաքեր, նվիրվեր վերամիավորմանն ու հավաքագրմանը, իսկ նա պիտի ներկայացներ այդ ամենը, հրավիրեր, ունկնդրեր, մասնակցեր ու ներկա գտնվեր, ներկա լիներ բոլորի համար ու բոլորին գրավեր ու ապացուցեր, որ արժե նվիրվել:

Ու չնայած որ երեք օր սպասելով, բայց երևակայեք որ նա զգում էր դադարի կարիքը:

Դադարի ժամանակ կարելի էր ուղղորդվել դեպի արխիվ ու այնտեղից գաղտնիաբար դուրս բերել, հայտարարելով, որ դուրս են բերվում նրանց գործերն ու քանի որ հայտարարության կարիքը կար: Այլապես դեղնում է թուղթն ու չի ստեղծվել արխիվի համար, այլ միայն ոգեշնչելու ու հարաբերվելու ու ձեռքից ձեռք անցնելու:

Արխիվի աստիճաններով իջավ ցած, ցած ու դեպի դուրս:

Բերելով ու բացելով աշխատասենյակի պատուհանները, քանի որ հանկարծակի կար անհրաժեշտության նման մի բան:

Որքա՞նն է ավելի շատ քան երեք օրը: Ու չնայած որ զգում էր դադարի կարիքը, բայց բացելով նրանց գործերն ու հպվելով դեռ չհասցրած դեղնած թղթին, ու վերջապես ամերիկացին գրում է. մեկ ամիս և ոչ ավել, քանի որ տպարանները սպասում են ու արդեն ներկայացրել եմ այդ ամենը ու չփոխես ոչինչ, թող մնա այնպես ինչպես որ կա:

Ամեն ինչ պարզ էր դադարից առաջ, իսկ ընթացքում ու դրանից հետո` ոչ:

Այն գուցեև ընթանում էր ըստ պայմանավորվածության, բայց այժմ դրանք արխիվից դուրս էին բերվել ու ամեն ինչ պետք է վերանայվեր:

>>>

կինն ու քաղաքը

l.l ես լարաին լարան ինձ :)