August 24, 2008
August 22, 2008
August 21, 2008
Selected videos
Coming to You To Not Be With You
Video Program
04.08.2008
The program screened within the framework of Coming to You To Not Be With You in Yerevan, comprised of video works by Armenian contemporary women artists produced since 2000. The works shared a concern with the issues of the body and sexuality in the specific experiences of Armenian women artists. They articulate the body as sites for contestation of identity construction.
The aim of the program was to historicize WOW's activities as well as contexualize them within the larger representational and identity discourses in Armenia.
Karine Matsakyan, Untitled, Video, 2002, excerpt
Lusine Chergeshtyan, Untitled, Video, 2007
Sona Abgarian, Untitled, Video, 2003
Astghik Melkonyan, 1:10, video, 2008
I was supposed to leave 1min and 10 sec video. had to cut it for logistic reasons
Tsomak, Dance, video, 2004
For some reason I don't have Lusine's work of 2004 (Bang, Bang) on the dvd. Lusya, can you add a small excerpt from it? Thanks! Angela
August 18, 2008
gazeta.ru's blurb on our project
21:16 (5 августа)
В Армении впервые прошла публичная акция лесбиянок
Накануне в Еревне впервые прошла акция лесбиянок, организованная Ресурсным центром женщин Армении.
В рамках акциии была организована фотовыставка и видеопоказ, где была представлена история работы женщин с общественностью, не воспринимающей нетрадиционную сексуальную ориентацию.
Кроме того женщины нетрадиционной ориентации предстваили отчет о работе в защиту окружающей среды и разработках в области садоводства. В отличие от организуемых зарубежом гей-парадов, здесь не афишировались атрибуты сексуальной ориентации. // "Газета.Ru", Ереван
http://www.gazeta.ru/news/lenta/2008/08/05/n_1252514.shtml
###
В Армении впервые прошла публичная акция лесбиянок
Накануне в Еревне впервые прошла акция лесбиянок, организованная Ресурсным центром женщин Армении.
В рамках акциии была организована фотовыставка и видеопоказ, где была представлена история работы женщин с общественностью, не воспринимающей нетрадиционную сексуальную ориентацию.
Кроме того женщины нетрадиционной ориентации предстваили отчет о работе в защиту окружающей среды и разработках в области садоводства. В отличие от организуемых зарубежом гей-парадов, здесь не афишировались атрибуты сексуальной ориентации. // "Газета.Ru", Ереван
http://www.gazeta.ru/news/lenta/2008/08/05/n_1252514.shtml
###
August 16, 2008
asya's and my performance pieces
asya
she cuts out two women - embracing - hollow on white - there is a passage from the offices to the garden - a bridge of some sorts - she places the stenciled women on the passage and uses a sieve to sprinkle flour on them - it's snowing in august - it's august 3rd, 2008, A HISTORIC MOMENT ------>->----->>->--->
but then history is always rewritten and she peels off the paper from the concrete – the women’s silhouette is no longer confined in white - they ARE white – and free – and now they flow - people walk through the passage to the “stage” area where i’m reading from “zarubyan’s women” and their white footprints appear in every corner of the garden, the underpasses, the streets, the city.
she cuts out two women - embracing - hollow on white - there is a passage from the offices to the garden - a bridge of some sorts - she places the stenciled women on the passage and uses a sieve to sprinkle flour on them - it's snowing in august - it's august 3rd, 2008, A HISTORIC MOMENT ------>->----->>->--->
but then history is always rewritten and she peels off the paper from the concrete – the women’s silhouette is no longer confined in white - they ARE white – and free – and now they flow - people walk through the passage to the “stage” area where i’m reading from “zarubyan’s women” and their white footprints appear in every corner of the garden, the underpasses, the streets, the city.
the exhibit (part 3)
adrineh ադրինե
fragmentation ֆրագմենտացում. a woman with many bodies կին տարբեր մարմիններով. different women within one body տարբեր կանայք մի մարմնով. you see me but do you see me in my multitudes դու ինձ տեսնում ես, բայց արդյոք տեսնում ես ինձ իմ բազմության մեջ? like the multitudes of leaves, like the branches of a tree reaching out for the light տերևների պես բազմություն, ճյուղերի նման ձգտող դեպի լույսը ------->---->->
alina ալինա
stilettos բարձրակրունկ կոշիկներ որ սեղմում են նրանց ոտքերը that squeeze, շնչահեղձ անում choke, բթացնում make you numb, yet at the same time the heel is like a fragile delicate penis ու միևնույն ժամանակ կրունկն ասես լինի մի նուրբ ու փխրուն, բարալիկ մի առնանդամ, ճզմված ոտքերի տակ being crushed underfoot. երկակի տեսողություն. երկու պարան որ քաշում են տարբեր ուղղություններով a double vision. two ropes pulling one in two different directions ---------->-->->
fragmentation ֆրագմենտացում. a woman with many bodies կին տարբեր մարմիններով. different women within one body տարբեր կանայք մի մարմնով. you see me but do you see me in my multitudes դու ինձ տեսնում ես, բայց արդյոք տեսնում ես ինձ իմ բազմության մեջ? like the multitudes of leaves, like the branches of a tree reaching out for the light տերևների պես բազմություն, ճյուղերի նման ձգտող դեպի լույսը ------->---->->
alina ալինա
stilettos բարձրակրունկ կոշիկներ որ սեղմում են նրանց ոտքերը that squeeze, շնչահեղձ անում choke, բթացնում make you numb, yet at the same time the heel is like a fragile delicate penis ու միևնույն ժամանակ կրունկն ասես լինի մի նուրբ ու փխրուն, բարալիկ մի առնանդամ, ճզմված ոտքերի տակ being crushed underfoot. երկակի տեսողություն. երկու պարան որ քաշում են տարբեր ուղղություններով a double vision. two ropes pulling one in two different directions ---------->-->->
the exhibit (part 2)
tsomak
DO IT YOURSELF!! mekenanere surum en tsomaki video-um. nrank shtapum en, nrank piti hasnen tegh (npatakin - vor npatakin?) nrank surum en ainkan arag vor chen nkatum knoje vor poghotsi mejteghum kangnats e, dzerkin inch vor ban ka, "ara inkd" steghtsir inkd mi spasir vor tegh tan vorovhetev chen ta kantsnen ko vrayov ko ashxatanki vrayov ko vrayov kantsnen u chen nkati INKD ARA -->---------->->----->------->>->>>>---->>>>--->>>
DO IT YOURSELF!! mekenanere surum en tsomaki video-um. nrank shtapum en, nrank piti hasnen tegh (npatakin - vor npatakin?) nrank surum en ainkan arag vor chen nkatum knoje vor poghotsi mejteghum kangnats e, dzerkin inch vor ban ka, "ara inkd" steghtsir inkd mi spasir vor tegh tan vorovhetev chen ta kantsnen ko vrayov ko ashxatanki vrayov ko vrayov kantsnen u chen nkati INKD ARA -->---------->->----->------->>->>>>---->>>>--->>>
August 15, 2008
the exhibit (part 1)
these are photos taken by sarah ------>---->>--->-------------->
lucine & arpi's installation
a room with old soviet wallpaper, an old piano that desperately needs tuning, two broken windows, an ancient magnetic tape player, a video of two women playing football with a watermelon in a pool. parts of the wallpaper is reapplied, the patterns are changed, deliberately (and inconspicuously) made into irregular patterns, the kinds of irregularities you look for when as a child you're staring at the wall, while trying to fall asleep, tracing the patterns with your eyes and matching the lines in symmetrical forms, etc. only a keen eye can detect the irregularities. you can find them only when you look for them, when you know that they are there – the subversive forms, the lines that are discontinuous, the paths that lead nowhere, the patterns that are not symmetrical. the installation is called “my mother’s room.”
and now, a quote from gertrude stein's "what are master-pieces":
"all this sounds awfully complicated but it is not complicated at all, it is just what happens. any of you when you write you try to remember what you are about to write and you will see immediately how lifeless the writing becomes that is why expository writing is so dull because it is all remembered, that is why illustration is so dull because you remember what somebody looked like and you make your illustration look like it. the minute your memory functions while you are doing anything it may be very popular but actually it is dull. and that is what a master-piece is not, it may be unwelcome but it is never dull. and so then why are there so few of them. there are so few of them because mostly people live in identity and memory that is when they think. they know they are they because their little dog knows them, and so they are not an entity but an identity. and being so memory is necessary to make them exist and so they cannot create master-pieces. [...] it is not extremely difficult not to have identity but it is extremely difficult the knowing not having identity. one might say it is impossible but that it is not impossible is proved by the existence of master-pieces which are just that. they are knowing that there is no identity and producing while identity is not. THAT IS WHAT A MASTER-PIECE IS. and so we do know what a master-piece is and we also know why there are so few of them. everything is against them. everything that makes life go on makes identity and everything that makes identity is of necessity a necessity."
lucine & arpi's installation
a room with old soviet wallpaper, an old piano that desperately needs tuning, two broken windows, an ancient magnetic tape player, a video of two women playing football with a watermelon in a pool. parts of the wallpaper is reapplied, the patterns are changed, deliberately (and inconspicuously) made into irregular patterns, the kinds of irregularities you look for when as a child you're staring at the wall, while trying to fall asleep, tracing the patterns with your eyes and matching the lines in symmetrical forms, etc. only a keen eye can detect the irregularities. you can find them only when you look for them, when you know that they are there – the subversive forms, the lines that are discontinuous, the paths that lead nowhere, the patterns that are not symmetrical. the installation is called “my mother’s room.”
and now, a quote from gertrude stein's "what are master-pieces":
"all this sounds awfully complicated but it is not complicated at all, it is just what happens. any of you when you write you try to remember what you are about to write and you will see immediately how lifeless the writing becomes that is why expository writing is so dull because it is all remembered, that is why illustration is so dull because you remember what somebody looked like and you make your illustration look like it. the minute your memory functions while you are doing anything it may be very popular but actually it is dull. and that is what a master-piece is not, it may be unwelcome but it is never dull. and so then why are there so few of them. there are so few of them because mostly people live in identity and memory that is when they think. they know they are they because their little dog knows them, and so they are not an entity but an identity. and being so memory is necessary to make them exist and so they cannot create master-pieces. [...] it is not extremely difficult not to have identity but it is extremely difficult the knowing not having identity. one might say it is impossible but that it is not impossible is proved by the existence of master-pieces which are just that. they are knowing that there is no identity and producing while identity is not. THAT IS WHAT A MASTER-PIECE IS. and so we do know what a master-piece is and we also know why there are so few of them. everything is against them. everything that makes life go on makes identity and everything that makes identity is of necessity a necessity."
August 13, 2008
chalk figures
this was the day before the event. we wanted to have images of (odd / queer) (արտառոց / տարօրինակվող) women holding hands in strange positions . . we ended up having (inadvertently) self-portraits and portraits of the women in the exhibit.
զարուբյանի կանայք / zarubyan's women
զարուբյանի կանայք / zarubyan's women
July 31, 2008
the poster
nancy -- we miss you!! you're with us in spirit :-) we're working on the garden, it's looking good . . the girls want to have a cardboard lifesize figure of two women holding hands on zarubyan street, outside the offices, and we're going to dress them up in funky clothes. more later . .
July 16, 2008
Photo competition
CALL FOR THE SUBMISSION OF PHOTOGRAPHS FOR AN INTERNATIONAL PHOTOGRAPHY COMPETITION
DEADLINE 15TH OCTOBER 2008
KARAT Coalition together with its partners has the pleasure to announce a call for the submission of photographs addressing
THE SOCIO-ECONOMIC SITUATION OF WOMEN FROM: ALBANIA, AZERBAIJAN, ARMENIA, BELARUS, BOSNIA AND HERCEGOVINA, GEORGIA, KAZAKHSTAN, KYRGYZSTAN, MACEDONIA, MOLDOVA, MONTENEGRO, SERBIA, UKRAINE, AND UZBEKISTAN
The competition is part of a large regional, development education project co-funded by the European Commission called “Through Their Eyes, Through Ours: Raising the public’s awareness about development problems faced by women from developing countries in the EU Eastern Neighbourhood, Balkans and Central Asia”. The project is implemented by KARAT Coalition in partnership with GenderMediaCaucasus Journalists' Association (Georgia), Permaculture and Peacebuilding Center Ppc Shtip (Macedonia), Slovak Centre for Communication and Development (Slovakia), Women in Development Europe - WIDE (Belgium), WOMNET (Germany)
The competition will lead to a series of exhibitions in various EU cities (Brussels, Warsaw, Berlin and Bratislava). It will provide an opportunity for showing images produced by women, and depicting women from the developing countries of Eastern Europe and the Commonwealth of Independent States in their socio-economic context, in a way that undermines existing stereotypes about the role of women in the society they live in (be it their country, family, town, region, village, workplace or community) or simply show women’s lives in those countries. The photographs are expected not to perpetuate existing stereotypes but at the same time they are supposed to depict the current reality of women’s changing lives.
THEMATIC SCOPE
The photographs must be taken in Albania, Azerbaijan, Armenia, Belarus, Bosnia and Herzegovina, Georgia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Macedonia, Moldova, Montenegro, Serbia, Ukraine, and Uzbekistan, and be a commentary on the economic situation of women in those countries in the context of development. They can address any of the issues listed below, but do not have to be limited to them:
• Existing stereotypes about the economic role of women versus reality
• Women in non-traditional occupations or professions
• Reconciling paid employment and family responsibilities
• The diversity of women’s economic activity
• Obstacles to women’s economic activity
• Development problems faced by women
• Women’s expectations, ambitions, goals related to their professional life
• The economic position of women in the context of the EU Neighbourhood Policy
• The link between the economic situation of women in Albania, Azerbaijan, Armenia, Belarus, Bosnia and Herzegovina, Georgia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Macedonia, Moldova, Montenegro, Serbia, Ukraine, and Uzbekistan and EU
• Feminism and the economic situation of women
• Social expectations of women versus reality
• Women and poverty – breaking the cycle
• The interdependence, correlation, and challenges in relations between the EU and the aforementioned developing countries
Read more here about the selection process and awards:
http://karat.org/index.php?pageId=278
DEADLINE 15TH OCTOBER 2008
KARAT Coalition together with its partners has the pleasure to announce a call for the submission of photographs addressing
THE SOCIO-ECONOMIC SITUATION OF WOMEN FROM: ALBANIA, AZERBAIJAN, ARMENIA, BELARUS, BOSNIA AND HERCEGOVINA, GEORGIA, KAZAKHSTAN, KYRGYZSTAN, MACEDONIA, MOLDOVA, MONTENEGRO, SERBIA, UKRAINE, AND UZBEKISTAN
The competition is part of a large regional, development education project co-funded by the European Commission called “Through Their Eyes, Through Ours: Raising the public’s awareness about development problems faced by women from developing countries in the EU Eastern Neighbourhood, Balkans and Central Asia”. The project is implemented by KARAT Coalition in partnership with GenderMediaCaucasus Journalists' Association (Georgia), Permaculture and Peacebuilding Center Ppc Shtip (Macedonia), Slovak Centre for Communication and Development (Slovakia), Women in Development Europe - WIDE (Belgium), WOMNET (Germany)
The competition will lead to a series of exhibitions in various EU cities (Brussels, Warsaw, Berlin and Bratislava). It will provide an opportunity for showing images produced by women, and depicting women from the developing countries of Eastern Europe and the Commonwealth of Independent States in their socio-economic context, in a way that undermines existing stereotypes about the role of women in the society they live in (be it their country, family, town, region, village, workplace or community) or simply show women’s lives in those countries. The photographs are expected not to perpetuate existing stereotypes but at the same time they are supposed to depict the current reality of women’s changing lives.
THEMATIC SCOPE
The photographs must be taken in Albania, Azerbaijan, Armenia, Belarus, Bosnia and Herzegovina, Georgia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Macedonia, Moldova, Montenegro, Serbia, Ukraine, and Uzbekistan, and be a commentary on the economic situation of women in those countries in the context of development. They can address any of the issues listed below, but do not have to be limited to them:
• Existing stereotypes about the economic role of women versus reality
• Women in non-traditional occupations or professions
• Reconciling paid employment and family responsibilities
• The diversity of women’s economic activity
• Obstacles to women’s economic activity
• Development problems faced by women
• Women’s expectations, ambitions, goals related to their professional life
• The economic position of women in the context of the EU Neighbourhood Policy
• The link between the economic situation of women in Albania, Azerbaijan, Armenia, Belarus, Bosnia and Herzegovina, Georgia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Macedonia, Moldova, Montenegro, Serbia, Ukraine, and Uzbekistan and EU
• Feminism and the economic situation of women
• Social expectations of women versus reality
• Women and poverty – breaking the cycle
• The interdependence, correlation, and challenges in relations between the EU and the aforementioned developing countries
Read more here about the selection process and awards:
http://karat.org/index.php?pageId=278
July 15, 2008
Do Communists Have Better Sex?
Arman found out about this film online...
Do Communists Have Better Sex?
A Film by André Meier
This is about sex. About sex in Germany and who, on which side of the Iron Curtain, was better at it. At the end of the Second World War, Germans shared the same culture, lifestyle, morals. But four decades later, everything had changed. Forty years of division left their mark in many places—including the beds of the German people.
November 1989. The Wall comes down and brothers and sisters from the East have become almost unrecognisable. Sociologists have a field day, and investigate—from a strictly scientific point of view, of course—everything to do with sex in the two Germanies.
Is dictatorship plus a planned economy the sure-fire formula for a natural aphrodisiac? At least in bed, according to the statistics, the communists were victorious. How could it have happened? Didn't the West do everything to intensify the desires of its citizens? Wasn't there sex in abundance for every man on every street corner? Was it to do with the church in the West or did affluence make people lethargic? Was it better in the East because women earned their own money? Or because there weren't any other distractions and people took refuge from the state in bed?
DO COMMUNISTS HAVE BETTER SEX? reveals an up-to-now unknown and curious chapter of political and entertaining erotic history.
"Brings up important issues concerning state and politics and is more than just an exercise in sensationalism... there's real subject matter to be found." —Citysearch.com
"Entertaining and informative... One can use this video as a discussion starter in a variety of classes... a valuable addition to the history of sexuality." —David S. Hall, PhD, Electronic Journal of Human Sexuality
"Amusing! Eye-popping archival footage!" —Sydney Morning Herald
"An odd but amusing documentary... offers an offbeat look at life in East Germany during the Cold War years, punctuated with delightfully randy animation ... viewers with an appreciation for the absurd will enjoy the film's charm and style. Recommended." —P. Hall, Video Librarian
"Often humorous, always informative... Would be appropriate for those studying sexual politics and sex education... Recommended." —Jessica Schomberg, Educational Media Reviews Online
52 minutes / color
Release Date: 2007
Copyright Date: 2006
http://www.frif.com/new2007/do.html
Do Communists Have Better Sex?
A Film by André Meier
This is about sex. About sex in Germany and who, on which side of the Iron Curtain, was better at it. At the end of the Second World War, Germans shared the same culture, lifestyle, morals. But four decades later, everything had changed. Forty years of division left their mark in many places—including the beds of the German people.
November 1989. The Wall comes down and brothers and sisters from the East have become almost unrecognisable. Sociologists have a field day, and investigate—from a strictly scientific point of view, of course—everything to do with sex in the two Germanies.
Is dictatorship plus a planned economy the sure-fire formula for a natural aphrodisiac? At least in bed, according to the statistics, the communists were victorious. How could it have happened? Didn't the West do everything to intensify the desires of its citizens? Wasn't there sex in abundance for every man on every street corner? Was it to do with the church in the West or did affluence make people lethargic? Was it better in the East because women earned their own money? Or because there weren't any other distractions and people took refuge from the state in bed?
DO COMMUNISTS HAVE BETTER SEX? reveals an up-to-now unknown and curious chapter of political and entertaining erotic history.
"Brings up important issues concerning state and politics and is more than just an exercise in sensationalism... there's real subject matter to be found." —Citysearch.com
"Entertaining and informative... One can use this video as a discussion starter in a variety of classes... a valuable addition to the history of sexuality." —David S. Hall, PhD, Electronic Journal of Human Sexuality
"Amusing! Eye-popping archival footage!" —Sydney Morning Herald
"An odd but amusing documentary... offers an offbeat look at life in East Germany during the Cold War years, punctuated with delightfully randy animation ... viewers with an appreciation for the absurd will enjoy the film's charm and style. Recommended." —P. Hall, Video Librarian
"Often humorous, always informative... Would be appropriate for those studying sexual politics and sex education... Recommended." —Jessica Schomberg, Educational Media Reviews Online
52 minutes / color
Release Date: 2007
Copyright Date: 2006
http://www.frif.com/new2007/do.html
project outline
Erek handipel ev xosel enk cucahandesi tsragri masin. Voroshecink nax ogtagortsel Zarubiani tan exteriern avelin, qan interiery` drsi mijantsq, kisapul tun, aygi, drsi pater, ev ayln.
Baci himnakan gortserits, erkrord ory naxatesum enk video cucadrutyan tsragir, vory wow-tsineri het mektegh knerari naev Kara Matsakyani, Diana Hakobiani, Sona Abgariani ev ayln…vorosh videoner.
Operayits sksats nshanner enk paktsnelu, voronq ancordnerin kughorden depi Zarubian. Mtatsum eink tsragirn anel ogostosi 3-in ev 4-in. Arajin ory aygegortsakan bacumn e ev himnakan expositsian, isk erkrord ory video tsragri cucadrutyunn u qnnarkumner. Isk amsi 5-in karogh enk Paweli het shat aveli compact xmbov handipel, xosel, qnnarkel inch vor baner.
Mer himnakan xndiry texnikan e, vor husov em kkaroghanank lutsel. Qani vor ashxatanqneri mets masy video mijotsi mej en, apa menk nax ev araj monitorneri xndir unenk. Mtatsum enk naev cucahandesi buklet-poster patrastel, terti formati mej. Lusinen tpagrutyan giny ev paymannery chshtelu e.
Araijm aysqany. Xndrum em dzer kartsiqnern u arajarknery grek.
Anhamber spasum enk bolorid!
Angela
Baci himnakan gortserits, erkrord ory naxatesum enk video cucadrutyan tsragir, vory wow-tsineri het mektegh knerari naev Kara Matsakyani, Diana Hakobiani, Sona Abgariani ev ayln…vorosh videoner.
Operayits sksats nshanner enk paktsnelu, voronq ancordnerin kughorden depi Zarubian. Mtatsum eink tsragirn anel ogostosi 3-in ev 4-in. Arajin ory aygegortsakan bacumn e ev himnakan expositsian, isk erkrord ory video tsragri cucadrutyunn u qnnarkumner. Isk amsi 5-in karogh enk Paweli het shat aveli compact xmbov handipel, xosel, qnnarkel inch vor baner.
Mer himnakan xndiry texnikan e, vor husov em kkaroghanank lutsel. Qani vor ashxatanqneri mets masy video mijotsi mej en, apa menk nax ev araj monitorneri xndir unenk. Mtatsum enk naev cucahandesi buklet-poster patrastel, terti formati mej. Lusinen tpagrutyan giny ev paymannery chshtelu e.
Araijm aysqany. Xndrum em dzer kartsiqnern u arajarknery grek.
Anhamber spasum enk bolorid!
Angela
July 11, 2008
Տարեդարձ
Ալինա, պետք է որ արդեն Երևանում լինես: Ինչպես տեղ հասար:
Այսօր սկսեցի կարդալ Ռաֆայել Լեմկինի դոսիեն. Թոնի Մորիսոնի «Ջազզ»ը. մի քանի դասավանդման հետ կապված անհետաքրքիր հոդվածներ (սեմինարիս համար):
Ամասիայի տարեդարձն է:
Երբ 8 տարեկան էի, Երևանն ինձ համար նույնպես տարօրինակ քաղաք էր. Զամբիայից նոր էինք վերադարձել ու բոլոր համադասարանցիներս երկչոտ էին. ոչ-ոք չէր ուզում բռնել իմ ձեռքը զույգերի շարանում:
Ընկեր Պետրոսյանն անընդհատ ուղղում էր այն աշակերտներին ովքեր առաջինն էին վերջացնում բառագրական վարժությունն ու բղավում. «Պրծա, ընկեր Պետրոսյան . . »:
Այսօր սկսեցի կարդալ Ռաֆայել Լեմկինի դոսիեն. Թոնի Մորիսոնի «Ջազզ»ը. մի քանի դասավանդման հետ կապված անհետաքրքիր հոդվածներ (սեմինարիս համար):
Ամասիայի տարեդարձն է:
Երբ 8 տարեկան էի, Երևանն ինձ համար նույնպես տարօրինակ քաղաք էր. Զամբիայից նոր էինք վերադարձել ու բոլոր համադասարանցիներս երկչոտ էին. ոչ-ոք չէր ուզում բռնել իմ ձեռքը զույգերի շարանում:
Ընկեր Պետրոսյանն անընդհատ ուղղում էր այն աշակերտներին ովքեր առաջինն էին վերջացնում բառագրական վարժությունն ու բղավում. «Պրծա, ընկեր Պետրոսյան . . »:
July 8, 2008
Chicago Pride Parade
One week ago I was in Chicago for the 39th annual Pride Parade. Here are a few pictures:
The parade started off with police officers on horses. Seems ironic.
Dykes on Bikes!!! One of the best parts of the parade.
Don't show this to Shushan A.
Churches all over Chicago came out to support.
July 4, 2008
Agabian's work at Bread & Water Theatre (Rochester, NY)
With this year’s Rainbow Theater Festival the most successful to date, Bread & Water Theatre is proud to announce the addition of two encore performances of Nancy Agabian’s hit plays My Gay Family and The Crochet Penis. Both shows will be performed together as part of a double bill and feature the original BWT cast and creative team.
Each one-woman show is a unique take on what it is to be a bisexual woman in the modern world. My Gay Family tells the coming-of-age story of a shy, funny, Armenian-American bisexual girl who flees her small town of Walpole, Massachusetts to tell the stories of her family of one gay brother, one lesbian sister and two homophobic parents. The Crochet Penis is a much more biting play as it deals with Nancy’s life in the wake of her grandmother’s death, a woman of courage who survived the Armenian Genocide. In this emotional time she confronts her issues of sexuality, love and loss.
The encore performances of The Crochet Penis and My Gay Family will be presented at 243 Rosedale St. (New Life Presbyterian Church) on July 18th and 19th, 2008 at 8:00pm. Single ticket prices range from $5-$10 and may be purchased in person or in advance at the BWT Box office starting June 15th. For more information call (585) 271-5523.
http://www.breadandwatertheatre.org/
~~~
Each one-woman show is a unique take on what it is to be a bisexual woman in the modern world. My Gay Family tells the coming-of-age story of a shy, funny, Armenian-American bisexual girl who flees her small town of Walpole, Massachusetts to tell the stories of her family of one gay brother, one lesbian sister and two homophobic parents. The Crochet Penis is a much more biting play as it deals with Nancy’s life in the wake of her grandmother’s death, a woman of courage who survived the Armenian Genocide. In this emotional time she confronts her issues of sexuality, love and loss.
The encore performances of The Crochet Penis and My Gay Family will be presented at 243 Rosedale St. (New Life Presbyterian Church) on July 18th and 19th, 2008 at 8:00pm. Single ticket prices range from $5-$10 and may be purchased in person or in advance at the BWT Box office starting June 15th. For more information call (585) 271-5523.
http://www.breadandwatertheatre.org/
~~~
July 1, 2008
June 28, 2008
Ուտոպիանան հրավիրում է
<-----<<---<-<-Կարոլին Բրեգուլա և Ալեքսանդրա Բուշկովսկա «Ամուսնացած Կին» (2007)
Հուլիսի 30-ին, ժամը 19:00
Սեքսուալությունը ժամանակակից արվեստում ու տեսողական մշակույթում և
Մարդու իրավունքների խնդիրը”
Սեմինարի ընթացքում կդիտարկվի համասեռական ինքնության ու սիրո արտահայտումն ու մեկնաբանությունը ժամանակակից արվեստում, աուդիո-վիդեո մշակույթում՝ միջազգային տեսանկյունից: Քննարկումը կկենտրոնանա տեսողականի եւ սեքսուալի/սիրայինի հարաբերությունների և ժամանակակից ժողովրդավարական հասարակությունում սեռային իրավունքների ու դրանց ներկայացման միջոցների վրա: Արվեստում, զանգվածային մեդիայում, գովազդում եւ ֆիլմերում սեքսուալության ներկայացումները կքննարկվեն ժողովրդավարության քաղաքական տեսության, գենդերային եւ համասեռական ուսումնասիրությունների դիտանկյուններից:
Պավել Լեսկովիչը քննադատ է, Էսսեիստ, դասախոսում է ժամանակակից արվեստ Պոզնանի Ադամ Միցկևիչ Համալսարանում: Նրա հետզոտական և գրական գործունեությունը սևեռված է համասեռական ուսումնասիրությունների, ժամանակակից արվեստի եւ մշակույթի, և հարակից քննադատական տեսությունների փոխհարաբերությունների վրա: Նա տպագրել է մի քանի էսսեներ եւ կատալոգներ: Համադրել է «Սեր եւ Դեմոկրատիա» ցուցահանդեսը, որը ներկայացվել է 2005թ.-ին Պոզնանում եւ 2006թ.-ին Գդանսկում:
Հանդիպումը տեղի կունենա չորեքշաբթի, հուլիսի 30-ին, ժամը 19:00, Ուտոպիանայում. Հասցեն. ՀՀ, ք. Երևան, Զարուբյան 34 (Չեխովի դպրոցի հետևում): Հեռ. +374 10 565026, Բջջ. +374 0 94 35518
Մասնակցությունն անվճար է եւ բաց բոլոր ցանկացողների համար:
Հետագա տեղեկությունների համար գրեք utopiana.am@utopiana.am էլ. հասցեով:
Դասախոսության կազմակերպումը հնարավոր է դարձել Եվրոպական Մշակութային Հիմնադրամի Step Beyond ծրագրի աջակցությամբ։June 27, 2008
Nancy Agabian's new book
Forthcoming from Aunt Lute in October 2008 -->----------------------->>--------------------->-------------->>>------------------------>---------->
ME AS HER AGAIN
True Stories of an Armenian Daughter
Nancy Agabian (Author)
In this memoir, Nancy Agabian tells stories of growing pains, family tensions, and buried pasts. In a narrative that braids together different times and places and shifts between comic and dramatic registers, Agabian tells us how, as a child, she learns to juggle roles in response to competing pressures to fit in as an American while maintaining her Armenian heritage. At home, she struggles with her grandmother’s old ideologies, arguments between her parents, and heated discussions about race and sexuality. In her twenties, Agabian moves to Hollywood and becomes a performance artist and begins to discover herself sexually, dating both men and women. After hiding her autobiographical shows from her relatives, she finally decides to confront her family history and takes a trip to Armenia with her artist aunt, during which she finds she must reckon with painful family histories involving displacement and genocide.
Author of Princess Freak, a collection of poems and performance art texts, Nancy Agabian has created and produced several one-woman shows and also collaborated with Ann Perich to form the folk-punk duo Guitar Boy; their CD, Freaks Like Me, was released in 2000. She received a three-year fellowship to attend Columbia University School of the Arts Writing Division in Nonfiction, where she worked on Me as her again, and graduated in 2003. After going back to Armenia in 2006 on a Fulbright Scholarship, Agabian now continues to live in New York City and teaches at Queens College.
***
WOW project by alina martiros
Araratic ruminations is a queer woman's interpretation of a cultural landmark.
The WOW exhibition takes me on my first journey to my ancestral land. As a diasporic Armenian, I have grown to cherish and romanticize my ‘hayrenik’ through its most predominant symbols. But there is a queering twist. I always thought of Armenia as feminine and the Ararat mountains as her breasts. This is contrary to the popular notion of them as paternal symbols; Ararat in drag. This project will lift this drag for a glimpse of the mountains in their primordial feminine majesty. The physical execution of the piece will be done in Armenia around the conceptual framework of female desire, longing and belonging.
I close my eyes
trace her reclining
disappearing in space
Inviting and complete
In the weeks leading up to the exhibition, I will create intuitive paintings using snapshots and found objects to make an eroticised map re-placing my present idea of her derived from postcards and hearsay.
առաջին հատված «Զարուբյանի կանայք» գրքից
1.
Երբ փողոցները վերանվանվում են ու երբ նրանց անունները փոխվում են մի անունից մեկ ուրիշը, երբ ինչ-որ մի օր ինչ-որ մի նախարարությունում ինչ-որ մի փոխնախարար ստորագրում է ինչ-որ մի փաստաթուղթ ու ինչ-որ մեկ այլ գրասենյակում, որ հավանաբար գտնվում է քաղաքապետարանի երկրորդ կամ երրորդ հարկում, ինչ-որ մեկ այլ (անանուն) քարտուղար կնքում է այդ փաստաթուղթն իր կապույտ կնիքով, որի մեջ տպագիր տառերով գրված է մի պարզ հրահանգ, կազմված պարզ բառերից, որոնք իրենցից իրոք որ ոչ մի հեղափոխական բան չեն ներկայացնում, այլ պարզապես կրում են պարզագույն հաղորդում. այսինչ փողոցը վերանվանվում է Զարուբյանի, ու մի նոյեմբերյան օր փողոցը որ գրեթե յոթանասուն տարի շարունակ կրել էր մեկ այլ անուն, հանկարծ վերանվանվում է ոչ թե Եսայանի կամ Կուրղինյանի կամ Տյուսաբի կամ որևէ այլ անվան, այլ հենց Զարուբյանի, վերանվանվում է մեկ օրվա ընթացքում երբ տվյալ փողոցի մայթերին աճող ծառերը ըստ սովորույթի փոխում են իրենց գույները ու ոմանք արդեն տերևաթափ եղած լինելով մերկացնում են փողոցի անվան ցուցանակը, հանկարծ մի օր հարևանության մեջ մեկը նկատում է որ տերևների հետևում թաքնված (սպիտակ ժանգոտած) ցուցանակն այլևս չի կրում ծանոթ անունը, ու Պլեխանովի անվան փոխարեն հայտնվում է մեկ այլ անուն, որ նույնպես բաղկացած է ութ տառերից, ութ պարզագույն տառեր որ միասին կազմում են ինչ-որ մեկի անունը. ծագում է մի հարց:
Ժուրնալիստը գրում է լրատվական հոդվածներ ու հետո դրանք անվանում պատմվածքներ, որտեղ նա ընդօրնակում է կյանքում տեղի ունեցող իրական միջադեպեր, լի բովանդակալից ու անհեթեթ դեպքերով, մի խոսքով` (առօրյա) նորությունների կրկնություն, որտեղ էական է բովանդակությունը, որտեղ առանց բովանդակության կորում է հոդվածի էությունը, բայց ժուրնալիստը պնդում է իր տեսակետը, նա գրում է համառորեն, նա տեղ է պահանջում գրականության էջերում:
Որն է այս տեղահանված նախադասության իրական հասցեն. այն նախատեսված չէր գրքի բացման համար:
Եթե նախադասությունը նախապես դասվելու է, ապա այն դասվելու է ում համար և արդյոք կարելի է փոխել այդ դասվածքը, կարելի է նախադասության դասվածքը վերադասավորել այնպես որ այն դառնա հետադասություն, կամ նույնիսկ միջադասություն: Եթե բոլորովին վերադասենք այն ինչ նախադասվել է մեզ համար, արդյոք կկորցնենք նախադասության բովանդակությունը, արդյոք կկորի դեպքերի շարանը, որ այդքան կարևոր է ժուռնալիստի հոդվածում որ այժմ նա գոհունակությամբ անվանում է «Կարճ պատմվածք»:
Ու վերջերս գրական կառուցողական սկզբունքները հիմնվում են միայն առօրյա կյանքի տարրերի վրա: Թերթերն ու ամսագրերը մեզ միշտ էլ հետաքրքրել են -- տարիներ շարունակ, բայց մասնավորապես այսօր գրականությամբ զբաղվողներն «անճարակ հետաքրքվածություն են» ցուցաբերում դրանց նկատմամբ: Այս կարծիքն իհարկե նոր չէ, այն կրկնում է 1924ին Յուրի Տինյանովի արտահայտած հարցը. ինչ է գրական փաստը:
Եթե գիրքը, այսինքն գրերը, կամ գրերով արտահայտված միտքը, որ նախադասվում ու վերադասվում է, անընդհատ, առանց շեղվելու և առանց կտրվելու, կրկնվելով, մոռացվելով, շեղվելով, հետադասվում է, մոռանալով նախադասության նախնական ուղղվածությունն ու բովանդակությունը, հակադասվում, անցան տարիներ, գիրքը հիմնված է մի նախադասության ու անվերջ վերադասությունների վրա. նրա հասցեն` Զարուբյանի 34:
Լուսինե
Զրուցելով անցնում ենք Սայաթ-Նովա փողոցը. մեքենաները տեղ չեն տալիս, բայց նա հանգիստ քայլերով, մի ոտքը կախ գցելով ու դեմքը արևին տված պինդ բռնում է ձեռքս ու (մեքենաները կատաղած սուրում են մեզ վրա) մի թեթև ձախ-աջ նայելով, անվնաս մեզ հասցնում փողոցի մյուս կողմը:
Խախտումը կապված չէ երթևեկության կանոնների հետ:
Արիստոտլը Պոետիկայում գրում է ողբերգության կերպարների մասին, մատնանշելով որ գոյություն ունեն կերպարներ ստեղծելու չորս նախապայմաններ. առաջինն այն է, որ կերպարները լինեն բարոյապես ճիշտ, ճշտապահ, ճշտախոս, ու քանի որ կանայք այնքան էլ ճշտապահ ու ճշտախոս չեն, ուրեմն լավ հերոսի դեր չեն կարող ունենալ: Երկրորդ` որ կերպարները լինեն առանձնահատուկ, օրինակ կարելի է կերպարին բնօրոշել իր առնական առանձնահատկություններով, բայց դա վայել չի լինի, ավելի ճիշտ չի բնօրոշի կնոջ կերպարին, այսինքն, օրինակ, եթե ողբերգության կերպարներից մեկը (կին) ինչ-ինչ պատճառներով հագնի տղամարդու տաբատ ու փողկապ, ասենք, պատկերացնելու համար սև տաբատ ու գծավոր փողկապ (սա իհարկե միայն ենթադրության համար), ապա ըստ Արիստոտլի դա կլինի անընդունելի, մի խոսքով` վատ: Երրորդ` կերպարներին տալ իրական շունչ, շնչավորել կենսականությամբ, և չորրորդ` որ կերպարները լինեն համատեղելի ու հետևողական:
Բայց այստեղ անհրաժեշտ եմ համարում հիշեցնել քեզ, սիրելիս, որ այս գործն իրենից ողբերգություն չի ներկայացնում:
Այսօր Լուսինեն գրասենյակ է բերում կրկեսի մի շարք աթոռներ, չգիտեմ որտեղից է գտնում, ինչպես է բերում, դռների միջով ինչպես է անցկացնում. չգիտեմ. բայց այսօր մտնում եմ գրասենյակ ու տեսնում աթոռների շարքն ու պլասմասե ձի, որով երեխաներն են խաղում, պտտվող փայտե կարուսելի մի սևուկ ձի: Մեծ սենյակում:
Կինն ու խմբագիրը.
Նստած են սրճարանի ներսում, ապակեպատ մուտքի աջ կողմում: Ամեն անգամ երբ բացվում է դուռը, արանքից փչում է սառնոտ, ձյունախառ քամի. պատին փակցված են հին պլակատներ:
-- Արաքսի կերպարը չեմ հասկանում. չափազանց անկյանք է. խանգարում է կենտրոնանալ մյուսների վրա:
-- Վեպը նրա մասին չէ,-- պատասխանում է կինը:
Խմբագիրը շարժում է մոխրագույն գլխարկը, հետո ավելի իջեցնում ճակատին ու խռոված նայում անցուդարձող մարդկանց կաշկանդված, մրսող մարմիններին:
Երբ Լուսինեն ուզում է (փորձում է) ինչ-որ բան ինձ հաղորդել, (օրեր շարունակ մտապահությամբ տարված վերջապես պատմում է մի պատմություն, անկապ, որից ես պիտի փորձեմ հասկանալ, գուշակել, հասկանալ, թարգմանել, հասկանալ, թե ինչ է ուզում արտահայտել, ինչ է ուզում ասել, որ անհնար է ուղղակիորեն, անմիջապես հաղորդել) նա պատմում է մի պատմություն, շեղակիորեն:
Մի օր, զայրացած մի մարդ հորը քարշ է տալիս իր այգու ցանկապատից դուրս:
(Կանգ առ, վերջապես բղավում է ծեր մարդը, ուժասպառ եղած. Ես հորս ցանկապատից այն կողմ քարշ չէի տվել:)
Դժվար է հաղթահարել այն խառնվածքը, որով ծնվում ենք: Երիտասարդ տարիքում փորձում ենք լինել բարեհոգի, ճիշտ, ու չկա առավել անհանդուրժելի բան, քան երբ տեսնում ենք (մեծատառերով հղկված) մեր իսկ թերություններն ուրիշի մեջ ու ներքուստ սկսում խանդավառությամբ պայքարել դրանց դեմ: Սակայն անցնում են տարիներ, մեծանում ենք, ու տեսնում որ այս մեր թերությունները բոլոր մյուս արատներից ամենա-անվնասն են, այո, նույնիսկ ինչ-որ տեղ հմայք էլ ունեն ու հաճելի հատկանիշներ, և մեր պայքարն ընդդեմ դրանց կամաց-կամաց հանգչում է:
Նա թափ է տալիս փոշին իր սև տաբատից, ուղղում գծավոր փողկապը:
Ես կիսանստած դիտում եմ նրա շարժումներն ու գրի առնում ամեն բան:
Ու նա գտնում է ինձ այդպես կիսահենված աթոռներից մեկի վրա (կիսանստած), ու բարձրաձայն բարձրախոսով հաղորդում, որ ուզում է աթոռների այս շարքը տեղահանել ու տանել գրասենյակ:
Ես մի քանի րոպեով կիսանստած, կարմիր շալովս փաթաթված, իսկ այնտեղ, կրկեսի բակում, շատ ցուրտ է նոյեմբերին, ու այդպես շալն ուսերիս գցած, Հեղինեի պես կիսահենված սպասում էի:
Սպասում էի թե ով ինձ առաջինը կգտնի, ով կբերի տուն:
—
Երբ փողոցները վերանվանվում են ու երբ նրանց անունները փոխվում են մի անունից մեկ ուրիշը, երբ ինչ-որ մի օր ինչ-որ մի նախարարությունում ինչ-որ մի փոխնախարար ստորագրում է ինչ-որ մի փաստաթուղթ ու ինչ-որ մեկ այլ գրասենյակում, որ հավանաբար գտնվում է քաղաքապետարանի երկրորդ կամ երրորդ հարկում, ինչ-որ մեկ այլ (անանուն) քարտուղար կնքում է այդ փաստաթուղթն իր կապույտ կնիքով, որի մեջ տպագիր տառերով գրված է մի պարզ հրահանգ, կազմված պարզ բառերից, որոնք իրենցից իրոք որ ոչ մի հեղափոխական բան չեն ներկայացնում, այլ պարզապես կրում են պարզագույն հաղորդում. այսինչ փողոցը վերանվանվում է Զարուբյանի, ու մի նոյեմբերյան օր փողոցը որ գրեթե յոթանասուն տարի շարունակ կրել էր մեկ այլ անուն, հանկարծ վերանվանվում է ոչ թե Եսայանի կամ Կուրղինյանի կամ Տյուսաբի կամ որևէ այլ անվան, այլ հենց Զարուբյանի, վերանվանվում է մեկ օրվա ընթացքում երբ տվյալ փողոցի մայթերին աճող ծառերը ըստ սովորույթի փոխում են իրենց գույները ու ոմանք արդեն տերևաթափ եղած լինելով մերկացնում են փողոցի անվան ցուցանակը, հանկարծ մի օր հարևանության մեջ մեկը նկատում է որ տերևների հետևում թաքնված (սպիտակ ժանգոտած) ցուցանակն այլևս չի կրում ծանոթ անունը, ու Պլեխանովի անվան փոխարեն հայտնվում է մեկ այլ անուն, որ նույնպես բաղկացած է ութ տառերից, ութ պարզագույն տառեր որ միասին կազմում են ինչ-որ մեկի անունը. ծագում է մի հարց:
Ժուրնալիստը գրում է լրատվական հոդվածներ ու հետո դրանք անվանում պատմվածքներ, որտեղ նա ընդօրնակում է կյանքում տեղի ունեցող իրական միջադեպեր, լի բովանդակալից ու անհեթեթ դեպքերով, մի խոսքով` (առօրյա) նորությունների կրկնություն, որտեղ էական է բովանդակությունը, որտեղ առանց բովանդակության կորում է հոդվածի էությունը, բայց ժուրնալիստը պնդում է իր տեսակետը, նա գրում է համառորեն, նա տեղ է պահանջում գրականության էջերում:
Որն է այս տեղահանված նախադասության իրական հասցեն. այն նախատեսված չէր գրքի բացման համար:
Եթե նախադասությունը նախապես դասվելու է, ապա այն դասվելու է ում համար և արդյոք կարելի է փոխել այդ դասվածքը, կարելի է նախադասության դասվածքը վերադասավորել այնպես որ այն դառնա հետադասություն, կամ նույնիսկ միջադասություն: Եթե բոլորովին վերադասենք այն ինչ նախադասվել է մեզ համար, արդյոք կկորցնենք նախադասության բովանդակությունը, արդյոք կկորի դեպքերի շարանը, որ այդքան կարևոր է ժուռնալիստի հոդվածում որ այժմ նա գոհունակությամբ անվանում է «Կարճ պատմվածք»:
Ու վերջերս գրական կառուցողական սկզբունքները հիմնվում են միայն առօրյա կյանքի տարրերի վրա: Թերթերն ու ամսագրերը մեզ միշտ էլ հետաքրքրել են -- տարիներ շարունակ, բայց մասնավորապես այսօր գրականությամբ զբաղվողներն «անճարակ հետաքրքվածություն են» ցուցաբերում դրանց նկատմամբ: Այս կարծիքն իհարկե նոր չէ, այն կրկնում է 1924ին Յուրի Տինյանովի արտահայտած հարցը. ինչ է գրական փաստը:
Եթե գիրքը, այսինքն գրերը, կամ գրերով արտահայտված միտքը, որ նախադասվում ու վերադասվում է, անընդհատ, առանց շեղվելու և առանց կտրվելու, կրկնվելով, մոռացվելով, շեղվելով, հետադասվում է, մոռանալով նախադասության նախնական ուղղվածությունն ու բովանդակությունը, հակադասվում, անցան տարիներ, գիրքը հիմնված է մի նախադասության ու անվերջ վերադասությունների վրա. նրա հասցեն` Զարուբյանի 34:
Լուսինե
Զրուցելով անցնում ենք Սայաթ-Նովա փողոցը. մեքենաները տեղ չեն տալիս, բայց նա հանգիստ քայլերով, մի ոտքը կախ գցելով ու դեմքը արևին տված պինդ բռնում է ձեռքս ու (մեքենաները կատաղած սուրում են մեզ վրա) մի թեթև ձախ-աջ նայելով, անվնաս մեզ հասցնում փողոցի մյուս կողմը:
Խախտումը կապված չէ երթևեկության կանոնների հետ:
Արիստոտլը Պոետիկայում գրում է ողբերգության կերպարների մասին, մատնանշելով որ գոյություն ունեն կերպարներ ստեղծելու չորս նախապայմաններ. առաջինն այն է, որ կերպարները լինեն բարոյապես ճիշտ, ճշտապահ, ճշտախոս, ու քանի որ կանայք այնքան էլ ճշտապահ ու ճշտախոս չեն, ուրեմն լավ հերոսի դեր չեն կարող ունենալ: Երկրորդ` որ կերպարները լինեն առանձնահատուկ, օրինակ կարելի է կերպարին բնօրոշել իր առնական առանձնահատկություններով, բայց դա վայել չի լինի, ավելի ճիշտ չի բնօրոշի կնոջ կերպարին, այսինքն, օրինակ, եթե ողբերգության կերպարներից մեկը (կին) ինչ-ինչ պատճառներով հագնի տղամարդու տաբատ ու փողկապ, ասենք, պատկերացնելու համար սև տաբատ ու գծավոր փողկապ (սա իհարկե միայն ենթադրության համար), ապա ըստ Արիստոտլի դա կլինի անընդունելի, մի խոսքով` վատ: Երրորդ` կերպարներին տալ իրական շունչ, շնչավորել կենսականությամբ, և չորրորդ` որ կերպարները լինեն համատեղելի ու հետևողական:
Բայց այստեղ անհրաժեշտ եմ համարում հիշեցնել քեզ, սիրելիս, որ այս գործն իրենից ողբերգություն չի ներկայացնում:
Այսօր Լուսինեն գրասենյակ է բերում կրկեսի մի շարք աթոռներ, չգիտեմ որտեղից է գտնում, ինչպես է բերում, դռների միջով ինչպես է անցկացնում. չգիտեմ. բայց այսօր մտնում եմ գրասենյակ ու տեսնում աթոռների շարքն ու պլասմասե ձի, որով երեխաներն են խաղում, պտտվող փայտե կարուսելի մի սևուկ ձի: Մեծ սենյակում:
Կինն ու խմբագիրը.
Նստած են սրճարանի ներսում, ապակեպատ մուտքի աջ կողմում: Ամեն անգամ երբ բացվում է դուռը, արանքից փչում է սառնոտ, ձյունախառ քամի. պատին փակցված են հին պլակատներ:
-- Արաքսի կերպարը չեմ հասկանում. չափազանց անկյանք է. խանգարում է կենտրոնանալ մյուսների վրա:
-- Վեպը նրա մասին չէ,-- պատասխանում է կինը:
Խմբագիրը շարժում է մոխրագույն գլխարկը, հետո ավելի իջեցնում ճակատին ու խռոված նայում անցուդարձող մարդկանց կաշկանդված, մրսող մարմիններին:
Երբ Լուսինեն ուզում է (փորձում է) ինչ-որ բան ինձ հաղորդել, (օրեր շարունակ մտապահությամբ տարված վերջապես պատմում է մի պատմություն, անկապ, որից ես պիտի փորձեմ հասկանալ, գուշակել, հասկանալ, թարգմանել, հասկանալ, թե ինչ է ուզում արտահայտել, ինչ է ուզում ասել, որ անհնար է ուղղակիորեն, անմիջապես հաղորդել) նա պատմում է մի պատմություն, շեղակիորեն:
Մի օր, զայրացած մի մարդ հորը քարշ է տալիս իր այգու ցանկապատից դուրս:
(Կանգ առ, վերջապես բղավում է ծեր մարդը, ուժասպառ եղած. Ես հորս ցանկապատից այն կողմ քարշ չէի տվել:)
Դժվար է հաղթահարել այն խառնվածքը, որով ծնվում ենք: Երիտասարդ տարիքում փորձում ենք լինել բարեհոգի, ճիշտ, ու չկա առավել անհանդուրժելի բան, քան երբ տեսնում ենք (մեծատառերով հղկված) մեր իսկ թերություններն ուրիշի մեջ ու ներքուստ սկսում խանդավառությամբ պայքարել դրանց դեմ: Սակայն անցնում են տարիներ, մեծանում ենք, ու տեսնում որ այս մեր թերությունները բոլոր մյուս արատներից ամենա-անվնասն են, այո, նույնիսկ ինչ-որ տեղ հմայք էլ ունեն ու հաճելի հատկանիշներ, և մեր պայքարն ընդդեմ դրանց կամաց-կամաց հանգչում է:
Նա թափ է տալիս փոշին իր սև տաբատից, ուղղում գծավոր փողկապը:
Ես կիսանստած դիտում եմ նրա շարժումներն ու գրի առնում ամեն բան:
Ու նա գտնում է ինձ այդպես կիսահենված աթոռներից մեկի վրա (կիսանստած), ու բարձրաձայն բարձրախոսով հաղորդում, որ ուզում է աթոռների այս շարքը տեղահանել ու տանել գրասենյակ:
Ես մի քանի րոպեով կիսանստած, կարմիր շալովս փաթաթված, իսկ այնտեղ, կրկեսի բակում, շատ ցուրտ է նոյեմբերին, ու այդպես շալն ուսերիս գցած, Հեղինեի պես կիսահենված սպասում էի:
Սպասում էի թե ով ինձ առաջինը կգտնի, ով կբերի տուն:
—
June 26, 2008
bathouses by Kozyra
photos by Katarzyna Kozyra.These were filmed by cameras hidden in plastic bags, under the benches without the knowledge of the participants. The artist wanted to study the public versus the private behavior in men and women (using different bathouses). One of her conclusions was that women interacted more often with each other in this private space looking for conmpanionship while men went there only to look at themself and others, and almost not interacting with other men.
Subscribe to:
Posts (Atom)